გაუმარჯოს იმ ქართველს!

გაუმარჯოს იმ ქართველს,
დღეს შრომით რომ აღამებს,
სამშობლოზე ფიქრებში,
არც დღე სძინავს, არც ღამე.
ვაზის ლერწებს გადაწნულს
შემოგვავლებს ხეივნად,
ხეჭეჭურს და გულაბ მსხალს
ნაზად მოეფერება.
ჩვენი სახლის ერდოზე
გაიხარეს მერცხლებმა,
ოქროსთმიან ბიჭუნას
მზემ თვალებში შეხედა,
დაინახა, მომავლის უნდა
გვქონდეს იმედი,
სასახელო იზრდება,
ჭიკჭიკებენ ჩიტები.
ფრთებს გაიშლის ყანები,
ავ თვალს არ ენახვება,
ჩემი ბებოს ღიმილი,
ცისარტყელას გაჰყვება,
გაუმარჯოს იმ ქართველს,
მთას რომ არ ცვლის ბარზედა,
ყვავილებით დაპენტილ
ველს ღრუბლებში აჰყვება.

ცეკვავდა ქარი

სიმებზე გულის ცეკვავდა ქარი,
აფერმკრთალებდა ფერების გამას,
ნისლი და დარდი წურავდა ზეცას
ძირს დაშვებული წვიმების ფარდად.

ნინო ჭავჭავაძეს

ფერების გამა, ცხოვრების დრამა,

სახეზე ჭმუნვამ დაგატყო კვალი,

რა ხელმა გხატა, ლექსების გარდა,

ბუნებამ გავლო ოვალი, მკრთალი..

თვალი- გიშერი, წამწამი- ტევრი,

სიკვდილს გაუწყებს სიტყვები მდევრის

და ოხშივარი სავსეა გესლით,
სუნთქვა ვერ იგრძენ, სხეულით, მერცხლის.
ძაძით მოსილო, ასულო მზისა,
არც მიწისა ხარ და არც რომ ცისა,
სიყვარულისთვის ტანჯულო, ქალო,
შენ უკვდავების გამხდარხარ წყარო.

ღრუბლიან ზეცას გავყვები უბრად

უშენოდ ყოფნა არასდროს მსურდა,

მე მაპატიე, თუ ვერ გითხარი,

შემოიპარა სიკვდილი ქურდად,

ჩამომეფარა თვალზე ტიხარი...

სხივებში შენი დანახვა მსურდა,

ძაძით მოსილმა ვეღარ გიცანი,

ღრუბლიან ზეცას გავყვები უბრად,

გულს დასობია შავი ისარი.,

ქართველ გმირს!

შენ, საქართველოს იმედო,
შენ, საქართველოს ხატო,
ტკივილებს როგორ უძლებო,
გული გამოგყვა ფართო.
შენ სიყვარულში დაგლიეს,
გადაქცეულხარ სულთქმად,
შენი ჭირიმე, ლომგულო,
სულის სიმებზე უკრავ.

ჩემი ხარ და არც ჩემი ხარ!

ჩემი ხარ და არც ჩემი ხარ,
საფირონის სადარო,
თვალებს ქარი დაგიკოცნის,
ლამაზ იას ჰგავხარო.
მთაზე მოლი დაფენილი
ემაგ კაბის ფერია,
მზე და მთვარე დაფერფლილი
ცისკიდურზე გელიან.

ჭრელი ჩაგიცვამს კაბაი!

ჩემი ხარ თუ არც ჩემი ხარ,
მზისა სხივების სადარო,
ქარი აგიწეწს კულულებს,
იას ლურჯთვალას ჰგავხარო,
ჭრელი ჩაგიცვამს კაბაი,
მთას შასდგომიხარ მოლიანს,
ჭინკა გიცეკვებს ქორწილში,
დევი საჩუქარს მოგიტანს.