ღმერთმა გაგახაროს!

სურნელს ჩვენი მიწის,
ბინდბუნდობას ნისლის,
ყაყაჩოთა ყანობს,
თავანკარა წყაროს,
თუ კი ძლიერ ყვარობ,
ღმერთმა გაგახაროს!

ცეცხლი ეკიდა ზეცას (სიმღერა) (მაია სიჭინავამ შეასრულა)

ცეცხლი ეკიდა ზეცას,
ქარი არხევდა ალვებს,
ვიყავით მე და შენ და
თვალანთებული ღამე.
ვუმზერდი ღრუბლებს ფერადს,
ბოლო სხივს მზე რომ ავლებს,
ვიყავით მე და შენ და
თვალანთებული ღამე. 
ვიქნებით მუდამ ერთად,
სხვა თუ ვინატრო რამე,
უბრალოდ მე და შენ და
თვალანთებული ღამე.

ლალი იყო თუ ზეცა,

პასუხს არ მცემდა არვინ,

მხოლოდ ზღვის ტალღა მცემდა

და მიმატებდა მანძილს,

რომ ვყოფილიყავ შენთან,

შენთან დღეცა და ღამეც,

ალუბლის ზეცა  წერდა

ზღვის საფირონზე რკალებს,

ქარი არხევდა ალვებს,

ფიქრის ღრუბელში მხვევდა,

სადაც ვიყავით ერთად,

ლილის ზღვა,  მე და შენ და...

,

გზა (ჩანახატი)

    საოცრად მიყვარს გზები, ზოგი ფართოა,ზოგი ვიწრო, ზოგი საცალფეხო, მაგრამ გზაა, გზებით არის დასერილი დედამიწა, ალბათ, ძალიან ლამაზია ზევიდან დანახული, ეს მრგვალი ბურთი ხომ ჩვენთვის შექმნა ღმერთმა, იმრავლეთ და იხარეთო, სადაც გზა მიდის, იქ სიცოცხლეც არის, სამოსახლოც ჩნდება, ოჯახები იქმნება, ბავშვები იბადებიან, ახალი სიცოცხლე ახალი კერაა და როგორ არ უნდა მიხაროდეს ახალი გზის დანახვა?! ახლაც ვხედავ ჩემი ფანჯრიდან, როგორ შენდება. ჩვენც მივუყვებით ჩვენი ცხოვრების შარაგზას, ზოგისთვის დაბრკოლებებით სავსეს, ზოგისთვის - იოლს და უსაფრთხოს, იქნებ, დაბრკოლებების გადალახვაშია ჩვენი ცხოვრების ხიბლი, ვინ იცის?! ბევრი შეწყვეტილი გზა და შეწყვეტილი სიცოცხლე გაჩნდა საქართველოში, გაუფერულებულა გზები, იმათ აღარსაით მივყავართ, მხოლოდ მავთულხლართებთან, ბალახგადავლილ ეზოებთან, დანგრეულ სახლებთან, რომელთა პატრონები ზოგი გარდაცვლილა, ზოგიც უცხოეთში წასულა და აქ დაბრუნებას აღარც აპირებს, ტირიან გზებიც და სახლებიც, ამას წინათ ერთ ასეთ მიტოვებულ ეზოში აღმოვჩნდი, ნესტი მოჰკიდებოდა ხეებს შამბისა და ბალახისგან, სველი ჰქონდათ მერქანი, თითქოს ტიროდნენ, აკანკალებულმა ხელი გავუშვი, ვიგრძენი მათი ტკივილი, იქ მიმავალი გზაც ალაგ-ალაგ ჩანგრეულიყო, არადა ერთ დროს რა ფუსფუსი იყო მოტირალ ხეებს შორის მდგარ ამ კოხტა სახლში, რა გამრჯე და მოუსვენარი პატრონები ჰყავდა, ვიდექი სახლის წინ თავდახრილი, თითქოს ახლობელი ადამიანის დასაფლავებაზე მოვსულიყავი, მრცხვენოდა ვიღაცის მაგივრად, ასეთ სამოთხეში ყოფნას რომ უცხო მიწა ამჯობინა,მაგრამ მე ვინ ვარ, რომ სხვები განვსაჯო?! ყველას თავისი ცხოვრების გზა აქვს, რომელმაც სხვადასხვა მიზეზთა გამო აქედან წაიყვანა და სხვა გზაზე გადაახვევინა. იმედს არ ვკარგავ, რომ ამ ჩვენს დანგრეულ გზებზეც ერთხელაც ისევ აბობოქრდება სიცოცხლე და აკვნებით დატვირთული მანქანები ივლიან იქით-აქეთ, იქით-აქეთ, დიახაც უსასრულოდ, იქით-აქეთ... სანამ დედამიწა იარსებებს, ახალი გზებიც გაჩნება, რომელთა დანახვა ძალიან მიყვარს, კი არ დავცოტავდებით, გავიზრდებით, კი არ დავჩიავდებით, გოლიათებად გადავიქცევით, რომელთა მხრებზეც იდგა და კიდევ დიდხანს იდგება დედამიწა, ასე იყო და ასე იქნება...

გაიღვიძე ერო, ბერო!

გაიღვიძე, ერო, ბერო,
ეპატრონე საქართველოს,
გამოვიღოთ უნდა ხელი,
რომ დაივსოს ჩვენი მტერი,
ჩვენს სამშობლოს  დღეს სჭირდება
მთესველიც და მარჯვედ მხვნელიც,
უცხო ქვეყნად აყვავებას
აქ მოვკვდები მისთვის მღერით.

სულში ისევე ვიხატავ ნისლებს (ერთსტროფიანი)

სულში ისევე ვიხატავ ნისლებს,
ხტუნაობს-დახტის თითებზე წვიმა,
ზეცა კი ისვრის ისრიმის ისრებს,
დარღვეულ მკერდზე თითქოს თვლებს იყვანს.

მოდიოდა ერთი ქალი

მოდიოდა ერთი ქალი
მოხდენილად, ლამაზად,
მოჰყვებოდა გვერდზე ქმარი,
თავს ვერ გრძნობდა თამამად,
ვერ ეშოვა სამსახური,
ფეხი მაქვსო ცოდვაში,
ქალს კი ჰქონდა სამსახური,
არ უნდოდა ოჯახი.

ეს დღეები გადის (ერთსტროფიანი)

ეს დღეები გადის 

ხან მწარედ, ხან ტკბილად

და მივიღოთ უნდა 

ყველამ ჩვენი იჯრა,

გადავლახავთ სანამ 

ამქვეყნიურ მიჯნას.