არა ვპატიობ

არა ვპატიობ ერთადერთს, ღალატს,

სამშობლოს ვინაც უქცია გვერდი,

ძღვენს იუდასთან ღალატით ატანს,

მისთვის არ არის ხატი და ღმერთი.

გეწვის და გტკივა

გეწვის და გტკივა, მაჯებზე რომ გაწვავენ რკინას,
მაგრამ სამშობლოს როცა უჭირს, ის უფრო გტკივა.
იმას გვართმევენ, რაც გვიყვარს და ვამაყობთ რითაც,
სიმწრის ოფლი სდის ჩვენს ნაწამებ, უბედურ მიწას.

სევდამ დაგლიჯა

სევდამ დაგლიჯა სიხარულის ბოლო ნოტები,
ავიწეწები, ავიტოტები,
ახლა სიხარულს ვეძებ ოტებით,
რომ დავამარცხო სევდის ტოტემი.

შენი სიყვარულით ვცხოვრობ

მერე სადღაც ვბანაობდი,
მერე სადღაც ვშლიდი აფრებს,
მანამდე კი შენს თვალებში
ვნება, სიყვარული ვაქრე.
მოვიარე არტანუჯი,
მოვიარე ცხრა ზღვა, ცხრა მთა,
მაგრამ შენსას ყველა გზა და
ყველა ბილიკები  ასცდა,
მერე სადღაც ვბანაობდი,
მერე სადღაც ვშლიდი აფრებს,
შენი სიყვარულით ვცხოვრობ,
ამ გულიდან ვერ გაგაქრე.

თითო ნოტი

ჩემს თმის ღეროებს ქარი აწყობს ჩანგის სიმებად,
თითოეულ მათგანს აძლევს ტონს და თავის სიმაღლეს,
თითო აკორდი - მოწყენილი საქართველოა,
თითო ნოტი კი სიმღერაა საქართველოზე.

თურმე, ისე შემიყვარდი (ერთსტროფიანები)

თურმე, ისე შემიყვარდი, მზემ დაკარგა ჩემთვის ძალა,
ვერ გავიგე ავი, კარგი, გადავდივარ თავით მალაყს,
თურმე ისე შემიყვარდი, დღენიადაგ მინდა გავლა
შენს ფანჯრებთან, უშენობით გული დაღრღნა შავმა მახრამ.

შეჩერდი წამო!

შეჩერდი წამო, მე არა ვარ შენი პყრობილი, 
ნუ ჩამიკეტავ სასმელ წყალს და იმის სათავეს,
ვარ უგუნური, რომ დაგითმე ჩემი სახატე,
არა გცოდნია მისი ფასი, მეც ვერ მაფასებ.