ერთსტროფიანი

გულში ცა შემოვინახე
ასფურცელა და ლამაზი,
რამდენ ფენასაც ააცლი,
ყველგან დაგხვდება ზღაპარი.

ერთსტროფიანი

აღარაფრის არ მჯერა,
ნერწყვსა ვყლაპავ ცრემლნარევს,
ველი სურვილთ ახდენას,
ზეცამდე თუ მივაღწევ.

მოგონებებიდან (გამოფენის ბაღი)

  წერეთელზე გამოფენასთან ვცხოვრობ, მახსოვს, როცა უფროსი ბიჭი პატარა მყავდა, ოთხოცდაათიანები ჯერ კიდევ არ დამდგარიყო, გამოფენის ბაღში დამყავდა, სავსე იყო პატარებით, ყველა ეროვნების ადამიანს ნახავდი აქ, რუსი ბავშვებით გადათეთრდებოდა ხოლმე იქაურობა, ძალიან ლამაზები იყვნენ, თავისებურ ხიბლს ატარებდნენ. მათ მშობლებთან ვმეგობრობდი, მშრომელი ხალხი იყო, მათი წინაპრები მალაკნები იყვნენ, აქ გადმოსახლებულები და აქვე აშენებულ კორპუსებში მიეცათ მათთვის ბინები. დღეს ისინი აქ აღარ არიან, ყველა წავიდა უცხოეთში, თითო-ოროლა რუსს თუ დაინახავ სადმე. მომენატრა ის მრავალეროვნული გამოფენის ბაღი, ახლა ის კერძო პირებს ეკუთვნის, მადლობა ღმერთს, რომ შიგ შესვლას არ გვიკრძალავენ, თუმცა ერთი-ორჯერ სცადეს მისი დაკეტვა, მაგრამ სწორედ ის რუსები და სხვა ეროვნების ხალხი გამოვიდა მის დასაცავად იმ ავბედით 90-იანებში. სადაც არ უნდა იყვნენ ის ადამიანები, დარწმუნებული ვარ, მათაც ენატრებათ თბილისი და ჩვენი ბაღი. ღმერთმა მოგვცეს მშვიდობა მთელ დედამიწაზე!

მელოდება ბებია (ერთსტროფიანი)

მატარებლის გუგუნში, თურმე, ჩამძინებია,
დილით გამოვიხედე, იმერეთის მთებია,
ბოგირ-ბოგირ ჭალები ერთურთს ეკონებიან,
ჩემი ჭირისუფალი მელოდება ბებია.

თაია (სიმღერა) მაია სიჭინავამ შეასრულა

მტკივა და ნისლივით ვირევი,

ქარს ვატან  ამ გულის ნაფლეთებს,

კლდეები, პირგამეხილები,

მადებენ სისხლიან  ნაკვეთებს.
მისამღერი: თაია, ლამაზო თაია,
შენ, ჩემი გულის საკინძევ,
თაია, თუშქალავ, თაია,
მოდი და დარდები გამიქრე.
თაია, ლამაზო თაია,
შენ ჩემი გულის საკინძევ,
თაია, თუშქალავ, თაია,
მოდი და დარდები გამიქრე.
მტკივა და ნისლივით ვირევი,

ქარს ვატან ამ გულის ნაფლეთებს,

გავქრები, ერთს შევეწირები,

ზეცაო, ტყვიებით დამსეტყვე.
მისამღერი: თაია, ლამაზო თაია,
შენ, ჩემი გულის საკინძევ,
თაია, თუშქალავ, თაია,
მოდი და დარდები გამიქრე.
თაია, ლამაზო თაია,
შენ, ჩემი გულის საკინძევ,
თაია, თუშქალავ, თაია,
მოდი და დარდები გამიქრე.

გავიღვიძე (ერთსტროფიანი)

გავიღვიძე და ყველაფერი მეჩვენა რუხად,

ვეღარ გავუძელ მოგონებებს თერგივით მქუხარს,

ესე ცხოვრება რომ არ მომწონს, ძალიან ვწუხვარ.

ვეღარ ვაძალებ (ერთსტროფიანი)

ვეღარ ვაძალებ ჩემს თავსაც
ხელში ავიღო ყალამი,
მტერი ჩვენზედა სეირობს,
გავკიდეთ თეთრი ალამი,
ტყუილად დაუცვდათ რუსთაველს,
ვაჟას, ილიას კალამი.