მინიმა

 ცხოვრების ნეგატივს დავუვლი რეტუშით,

იქნება, ვეცადო და გავალამაზო,

მკლავურით გავცურო მჩქეფარე ენგურში,

რომ აღემატება ნილოსს და ამაზონს.

წახვედი და...

წახვედი და...

წახვედი და თან სამშობლოს

მიწა ზურგზე მიიკარი,

ვერც დარჩენა მოახერხე,

უპატრონოდ დაგრჩა კარი.

წლები გადის, ხან თოვს, ხან წვიმს,

სისხლი ტირის შენი გვარის,

ვერც დარჩენა მოახერხე,

შენს მიწაზეც თქვი უარი..

მაია დიაკონიძე

8.02.2026 წელი

ვეღარა ვწერ უკვე ლექსებს

 ამან გამახელა მე!

ვეღარა ვწერ უკვე ლექსებს,

ვეღარ ვავსებ ხელადებს

პოეზიის ნაზი შუქით,

ამან გამახელა მე.

სადაც ლაღად სტვენდა შაშვი,

ჰანგს ვისმენდი ჟღერადებს,

ახლა იქ მჭირდება საშვი,

ამან გამახელა მე.

მაინც მზის მეხოტბედ დავრჩი,

შევხარი მის ფერადებს,

თუმც ვერ ვიღებ ჩემ წილ არჩივს,

ამან გამახელა მე.

ვერ მიხილავთ ეშმას ნავში,

თუნდ დამიგოს მე მახე...

ვით ბალახი გზაზე, გავშრი,

ამან გამახელა მე.

მაია დიაკონიძე

7.02.2026 წელი

ავტ. ელგუჯა ციგროშვილი, ახალი წიგნისთვის

 ,, ყოველი , რომელი ითხოვდეს , მიეცეს !"

1 . ნატვრით და ოცნებით

ღამეებს ვათევდი ,

მდუმარედ ვუსმენდი

მუზების გალობას ,

სიტყვებს , შენს საქებრად

სათუთად ვარჩევდი

და ხოტბას ვასხამდი

შენს ეშხს და ქალობას .

2 . მერე ... გადაგვკარგა

ბედმა და იღბალმა ,

ლოდინში უშენოდ

მრავალჯერ გათენდა ,

ფრთები მოგამსხვრია

ცხოვრების გრიგალმა ,

გული კი ... იმედით

ღამეებს ათევდა .

3 . შორს იყავ , შენს ნახვას

აღარც კი ველოდი ,

რამდენჯერ ვაჭენე

ფიქრების მერანი ...

შენ , შენი ლამაზი

ღიმილით მშველოდი

და გულს ვერ მიტეხდა

საწუთრო ვერანი .

4 . მთვარეს და ვარსკვლავებს

შენს ამბავს ვკითხავდი ,

გრიგალებს ვატანდი

მოკითხვის ბარათებს ,

ჩემს უმოქმედობას

ხმამაღლა ვკიცხავდი ,

თუმც ვერ ვაოკებდი

გულს , შენგან ანანთებს .

5 . და აი , დღეს დილით

მოხდა საოცრება ,

ამიხდა ნატვრა და

ამიხდა ოცნება ,

გავაღე კარი და ...

ჩემს ზღურბლზე

ის დამხვდა , ~

დღესვე უთვალავჯერ

რომ დაიკოცნება !

6 . მადლობა , უფალო !

თავს გიხრი მიწამდე ,

ბედი არ ყოფილა

მარტოდენ თამაში ...

,, ყოველი , რომელი

ითხოვდეს , მიეცეს ,"

არის ჭეშმარიტი , ~

დავრწმუნდი ამაში !

ელგუჯა ციგროშვილი .

ქ . თესალონიკი .

28 . 09 . 2012 წელი .

,, ალავერდობა ."

ძირს იშლებოდა მარაბდა

ბებოს მოქსოვილ შარფს ჰგავდა,

მთებსმოხვეული ნისლი,

ძირს იშლებოდა მარაბდა,

თავშეწირულთა ხიბლით.

ხერხეულიძეთ კვალს გაჰყვა

ცხრა მაჩაბელი ბედად,

ვით გატეხილი ცხრა მარხვა,

მარცხი მით დაგვებედა.

ნისლები მიმოფანტულან,

ფთილა-ფთილა და ცალად,

თითქოსდა ცა დარახტულა,

მტრის ჯართან შესაყარად.

სადღა არის ჩემში სისხლი?! (პატრიოტული)

სადღა არის ჩემში სისხლი?!

ძარღვებიდან დავიცალე,

სადღა არის ჩემში სისხლი,

ჩემთვის სამი საფიცარის

გამიცუდდა ნათქვამ-ფიცი.

ვერც მამულის დაცვა შევძელ

და ვერც ენის, ესეც ვიცი,

ახლა ღვთის სიტყვაში ვეძებ

შევსებას ამ დანაკლისის.

მაია დიაკონიძე

30.01.2026 წელი

არ დასრულდება ნეტავი?! სატრფიალო

არ დასრულდება ნეტავი?!

იმდენი ტკივილი მოდის,

მაცივ-მაცხელებს ძარღვებში,

ან რა გაუძლებს მოლოდინს,

ამ ქარიშხლიან ღამეში.

ქარი დარაბებს აწყდება,

სნებიანივით ხარხარებს,

ფიჭვების კვნესა არ წყდება,

ქაჯ-მაჯლაჯუნებს ახარებს.

გულში ტკივილად ჩამდგარა

მიმოლეწილი ტოტები,

მეხმიანები ამგვარად,

გულსევდიანი ნოტებით.

არ დასრულდება ნეტავი,

გარეთ ქარიშხლის ღრიალი?!

იქნებ მეღირსოს ნეტარი

გრძნობების ორომტრიალიც.

მაია დიაკონიძე

28.01.2026 წელი