შენსას ისე წაიღებენ,

წაგგლიჯავენ ხელიდან,

ნამუსზე ხელს აიღებენ,

არაფრის არ რცხვენიათ.

თავს რაინდებს ადარებენ,

ქვეყნის მჯობი  ჰგონიათ,

მაგრამ მთები ზანზარებენ,

რას პასუხს სცემთ გოლიათს.

ძირს ჩამოვა, დანთქავს უცებ,

ქვეყნის მელანქოლიას.

უბრალოდ დედაჩემის ცრემლებია

 უბრალოდ დედაჩემის ცრემლებია!

თავზე თოვლი დამდის და არაა თოვლი,

თავზე წვიმა დამდის და არ არის წვიმა,

უბრალოდ დედაჩემის ცრემლებია,

უნდა გამოისყიდოს ჩემი ცოდვები,

რომ აღარ ამატირონ, აღარ მატკინონ.

მაია დიაკონიძე

27.10.2026 წელი

გული კეთილი

გული კეთილი

იმალებიან ირგვლივ ფლიდები,

თვალთმაქცები და არაკაცები,

მე კი ყოველდღე მათგან ვწბილდები,

ტაშს ვეღარ ვუკრავ ხმა-აღტაცებით.

როგორც არყის ხეს, მცვივა ფოთლები,

გავიძარცვე და კვლავ ვიძარცვები,

თუ კი აღარ მაქვს შესამოსელი,

გული კეთილი მრჩება სავსებით.

მაია დიაკონიძე

28.10.2026 წელი

მინიმა

 მინიმალისტური პოეზიიდან:

ქარი უბერავს და ასფალტზე

ლიცლიცებს წყალი,

ალვის ტოტები და ფოთლები

მოჩანან შიგნით,

და ამ ჩემს გულში, ნაისრალში,

მიდგება მჭვალი,

ცრემლით დალტობილს რომ ვიხსენებ

დიდ ტაძარს იშხნის.

მაია დიაკონიძე

26.10.2026 წელი

იშხანი - დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე

სიყვარული (ჩანახატი)

 სიყვარული

(ჩანახატი)

სიყვარული, ზოგიერთმა ადამიანმა, კაცებიც იყვნენ და ქალებიც, ტომარაში მოაგროვეს, სათითაოდ გამოაცალეს სულიდან ადამიანებს და ის იყო ოკეანეში უნდა გადაეგდოთ, დედამიწელებისთვის ზედმეტი ბარგიაო, რომ შორიახლოს ნაპირთან ბავშვის ტირილი გაისმა. ბედს დამორჩილებული სიყვარული, ადამიანებმა თავიანთი გულებიდან თვითონ განმდევნესო, ძილს მისცემოდა, მაგრამ ბავშვის ხმა გულამდე მისწვდა. ნეტავ რა აწუხებს, იქნებ დედა დაკარგა ან საყვარელი კატა ან ძაღლი?!

- ბებიასთან მინდა, - გაისმა სიტყვები.

- საქართველოში მინდა! - ტიროდა პატარა.

არა, ბავშვს უნდა დავეხმარო, გაიფიქრა სიყვარულმა, სურვილი უნდა ავუსრულო, მერე რაც უნდა ის მიქნან. გამოგლიჯა ტომარა, ჯვრებიან ფერადწინდებამოცმულ ბავშვს ხელი ჩაჰკიდა და საქართველოსკენ გაეშურა.

დღეს იმ ბავშვის გულშია ყველაზე დიდი სიყვარული. დავესესხოთ მას, მთელი დედამიწის სიყვარული რომ დაიტია.

მაია დიაკონიძე

24.10.2026 წელი

მე მეგონა

მე მეგონა

მე მეგონა გმირი ვიყავ,

არაფერიც არ ვიყავი,

,,რად მოგაქვსო თავი ნიყვად,

ტყუილად ნახე ეგ სიზმარი.

არც ფული გაქვს,არც დიდება,

ვერც სამშობლოს არგე რამე",

მხოლოდ უფალი მპირდება 

მაღლა საქმეს მომიგვარებს!

მაია დიაკონიძე

21.10.2026 წელი

მინიმა

 მინიმალისტური პოეზიიდან:

მაკლდება თვალში თანდათან შუქი,

და ეს თვალებიც დაპატარავდა,

და ახლა მხოლოდ უფალმა უწყის, -

მზის ნაცვლად ღამე შემრჩა არადა.

მაია დიაკონიძე

20.10.2026 წელი