მინიმა

 მინიმალისტური პოეზიიდან

ნეტავ რა გაცეკვ- გამღერებს,

როცა სამშობლოს უჭირს,

ვერ თოკავ აშლილ საღერღელს?

სული უჭირავს მუჭში.

მაია დიაკონიძე

3.05.2026 წელი

აქ დავრჩენილვარ

 აქ დავრჩენილვარ

არ მიმართლებდა, არც გამიმართლოს,

სანამ შენ მყავხარ მწარე სვე- ბედით,

აბა, შენ წელში რით გაიმართო,

სულ გადამრჩენელს თუკი ეძებდი.

ვით დამსხვრებულა შენი ჩუქურთმა,

წინ არ მიგვიძღვის ჯვარი ლაშარის,

გადაიფრინა ანგელოზთ გუნდმა

და მიგვატოვა ხელში სატანის.

ხანდახან ღმერთსაც ჩაეძინება,

,,ფერი უფეროს" იტყვის ხანდახან,

აწ დავრჩენილვართ ამის იმედად,

წმინდა გიორგი ურჩხულს დალახვრავს.

მაია დიაკონიძე

5 05.2026 წელი

მინიმა

 ყველგან ერთი და იგივე სახეები,

ყველგან - ერთი და იგივე მახეები,

დახუნძლულ სუფრას უსხედან მუდამ,

ქვეყნის შენებას სხვა რაღა უნდა.

მაია დიაკონიძე

6.05.2026 წელი

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი!

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი!

შენ მომიტანე სურნელი მთების,

აყვავებული მწვანე ჭალების,

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი, –

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები?!

ველიდან ფუტკრის ბზუილი მესმის,

ყაყაჩოს ცეცხლის მწვავენ ალები,

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი, —

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები.

შეიტკბო ჩიტმა ალუჩის წვენი,

თვალს მჭრის სითეთრე მთა-სანახების,

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი, —

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები?!

არაგვს დაჰყეფავს მთებიდან მგელი,

დაიზრდებიან ლეკვნი ალგეთის,

ახლა მხოლოდღა შენს პასუხს ველი, —

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები?!

მაია დიაკონიძე

12.04.2023 წელი

უფალო!

უფალო!

გამოუჩნდება პატრონი

ქვასაც მდინარის ფსკერზე,

ვით შემოვძახო: ,,ვაჰ, დრონი".

უკვდავების წყალს ვეძებ.

ყაყაჩოს ეტრფის ბალახი,

შემოუწვება გვერდზე,

როცა ცა ჭექას დაახლის,

იმ ცეცხლს მიიღებს მკერდზე.

ტყე იცავს თავის შვილებსა,

როს დაეძებენ მშველელს,

ნუ დამთმობ სულით შიშველსა,

გთხოვ, ხელი შემაშველე!

მაია დიაკონიძე

4.05.2025 წელი

სახუმარო

 სახუმარო

სადა ვდიო გალაკტიონს,

გრანელსა და ტიციანს,

უფალმა მეც, ვით ,,აკტიორს".

მომცა ჩემი მისია.

გავახარო ლექსით, ზღაპრით

სულ პატარა სულები,

ვნახო თამარ მეფის ქამრით

ქართველი ასულები.

ბიჭმა დევი დაამარცხოს,

შორს ისმოდეს მისი ხმა,

აღარ იდგეს მტერი ახლოს,

ვთქვა, შესრულდა მისია.

მაია დიაკონიძე

1.05.2026 წელი

ვით აფროდიტა

ვით აფროდიტა

ვით აფროდიტა, ვდგავარ ზღვის ქაფში,

ხელის თითებით ზეცას ვეხები,

როცა ვიყავი სიზმრების ბავშვი,

მაშინაც წყალში მედგა ფეხები.

ჭრელი კენჭებით ვქნიდი სამყაროს,

შუბლს მიგრილებდა ქარი ეკენის,

ახლა დიდება უნდათ ამყარონ

და მიმატოვონ, ვით მანეკენი.

მაია დიაკონიძე

2.05.2026 წელი