მოკვეთილი ხელი

მოკვეთილი ხელი

როგორ მტკივა მოკვეთილი ხელი,

გარეშემო არავინ არ მინდობს,

სადარდელი განმიახლდა ძველი,

ვერ მხედავენ არაკაცნი ვითომ..

თუკი დამბდღვნა ველზე ტურა-ძერამ,

და გაფანტა ჩემი ძვლები ქარმა,

ნუ შეწყდება ჩემი გულის ძგერა,

დაე, შევძლო მტერს გამოვკრა სარმა...

მაია დიაკონიძე

30.08.2026 წელი

ბაბუაჩემი

ბაბუაჩემი

ბაბუაჩემი ტაბლით მხვდება ყვავილთა ველზე,

მთები უვსებენ თეთრი ნისლით თიხის ხელადას,

ეს რძე შესვიო, მაწოდებს და დამლოცავს ღიმით,

მზე გათიბეო და ზვინები დადგი გელათთან.

ილოცებოდა ბაბუა და სიყვარულს ფქვავდა,

ყველა წისქვილში წყალზე მდგარში წყალწითელაზე,

ის თეთრი წვერით და ულვაშით მყინვარწვერს ჰგავდა

და მისი ცხენის უზანგები დღესაც ელავენ.

მაია დიაკონიძე

23.08.2026 წელი

ილიას ბაღში ჩაწერილი

ილიას ბაღში ჩაწერილი

შემოდგომა გვეპარება ნელა-ნელა,

ჩამოგვკიდებს ოქროს სამკაულებს,

ზამთრისათვის ჩემი თავი მენანება,

ვგრძნობ, რომ ისიც კარზე აკაკუნებს.

შეიცვლება მაშინ უკვე ოქრო ვერცხლად,

ჩამოთოვს და ფრთით მოყინავს ბილიკს,

მეც ბავშვივით გესვრი გუნდას- სპეტაკ მერცხალს

და ავყვები საფეხურებს კიბის.

მაია დიაკონიძე

24.08.2026 წელი

გულმავიწყობა

გულმავიწყობა

ვიცი, ხანდახან რომ გავიწყდები,

მეც მავიწყდები ზოგჯერ,

ვხდებით თანდათან გულმავიწყები,

წერტილ-ტირე ვართ მორზეს.

გამიმეორე, გითხრა: ,,მიყვარხარ",

მზე რომ შედგება გორზე,

იმ მოგონებებს გულში ვინახავ,

თუმც მახსენდება ზოგჯერ.

მაია დიაკონიძე

21.06.2026 წელი

სიმღერა

აღარ დამელაპარაკო

(სიმღერა)

აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
ქვეყნის ბედი შენ არ გტკივა,
არაფერი გადარდებს,
სამოთხური ჩვენი მიწა
მიეც ინდო-არაბებს.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
ქვეყნის ბედი შენ არ გტკივა,
არაფერი გადარდებს,
სამოთხური ჩვენი მიწა
მიეც ინდო-არაბებს.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
დასათეს-მოსამკელი.

იფანტები და მშორდები (სატრფიალო)

 ***

იფანტები და მშორდები,

როგორც ნისლები მთაზე,

როგორღა განმეორდები,

ღამ- ღამ მოდიხარ ფშანზე.

ვით ცრემლი, ისე მადგები

ჭამარტოხელა თვალზე,

დარდი დატოვე ამდენი,

ცად აბოლებულ კვამლზე.

მაია დიაკონიძე

15.08.2026 წელი

აღარც მხატვრობა მიზიდავს

***

აღარც მხატვრობა მიზიდავს,

არც პოეზია, პროზა,

ვეტრფი ვარდსა და ზიზილას,

გლეხკაცს, ჭურებს რომ გოზავს.

ჭეშმარიტი და ნამდვილი,

ხელში ეს შეგვრჩა როცა,

პასუხი არის ადვილი, –

ილუზიები მორჩა..

მაია დიაკონიძე

17.08.2026 წელი