წაიღე, არაგვო! (პატრიოტული)

წაიღე, არაგვო!

წაიღე, არაგვო, ჩემი წყენა-დარდი,

ამდენ გულის ხეთქვას შენ თუ გაუმკლავდი,

შენ უნდა ატრიალო ცოდვების ბორბალი,

შენ უნდა ჩამოფქვა სიკეთის ხორბალი.

შენ უნდა დამანახო ტალღების მჩქეფარება,

შენ უნდა მაჩვენო მზის შუქის ელვარება,

თორემ გულის ხეთქვას თუ ვერ გავუმკლავდი,

უნდა შამომხვიო შენი ფშაურ მკლავი..

მაია დიაკონიძე

23.04.2026 წელი

მინიმა

თქვენ ცდილობდით, არაფერი გაგემხილათ,

მეც ვცდილობდი, დამემალა თქვენდა,

მაგრამ თვალი უცნაურად ამეხილა, –

მივდიოდით ცის ბილიკზე ერთად.

მაია დიაკონიძე

22. 04.2026 წლი

ან რა უნდა ვთქვა?! (პატრიოტული)

ან რა უნდა ვთქვა?!

როდესაც სული ცარიელია,

ან რა უნდა ვთქვა, ან რა დავწერო,

ჩემი სამშობლო ტარიელია,

თვალცრემლიანი უმზერს სამზეოს..

ნესტან-დარეჯან ქაჯებს უპყრიათ,

აღარც ქალი და ვაჟი საძეო,

ვაჟას ზღაპარში ერთი ნუკრია,

სურთ სამოთხიდან რომ გააძევონ.

მაია დიაკონიძე

21.04.2026 წელი

სახუმარო

 სახუმარო:

იქნებოდა მე-21 საუკუნის დასაწყისი, მგონი, 2005 წელი. მეუღლე ავტრიაშია, ვენაში, კვალიფიკაციის ასამაღლებლად, მირეკავს, კარგად არ მესმის, მობილური კი მაქვს, მაგრამ სადაც ვარ, ვერ იჭერს, თან ფილტვების ანთება მაქვს და იმ წუთში ნემსს ვიკეთებ სიბნელეში, სანთლის შუქზე, გაბრაზებული მეძახის, ვენიდან ვრეკავ და წესიერად რატომ ვერ მელაპარაკებითო. მე აქედან ვპასუხობ: მე თეთრიწყაროში ვარ, არც დენი მაქვს, არც გაზი, არც წყალი და არც ლაპარაკის თავი...

ქალის ფასი

ყვავსა გვჩრიან შაშვის ნაცვლად,

ფერით ჰგავსო, ~ მოგვძახიან,

გოიმებო, გახდა-ჩაცმის

ვერაფერი გაგიგიათ.

რა დრო დადგა, ქალის ფასი

სიშიშვლით რომ იზომება,

შემოაძრეს ერსაც გარსი,

თვით სატანა გვეომება.

მაია დიაკონიძე

18.04.2026 წელი

მინიმა

 ამ ჩემს ცხოვრებას დავარქმევ პროზას,

ხმელზე დარჩენილ ბრმა თევზის ფართხალს,

ბიძაჩემი რომ ღვინის ქვევრს გოზავს,

იმ ძველ დროს შევტრფი და არა ახალს.

მაია დიაკონიძე

19.04.2024 წელი

მინიმა

 ვხედავ, უკვე რომ აღარ გჭირდები,

ამოიწურა ჩემი ლიმიტი,

ჩამოფხავულა ჩემკენ ბინდები,

როგორც მზისაკენ, სხვისკენ მიილტვი.

მაია დიაკონიძე

12.04.2025 წელი