მინიმა, ჩემს სიმღერას ვატანდი

 ჩემს სიმღერას ვატანდი არსაიდან არსაით,

და გამგონიც არ იყო ამაქვეყნად არავინ,

თუკი ყველა სიტყვას და ყველა აკორდს არსს აცლი,

ხელი აღარ გაუშვა დამბაჩას და კარაბინს.

თუ არ იქცევა ლექსი ბებუთად!

 თუ არ იქცევა ლექსი ბებუთად,

რომ გახსნას წყლული სავსე ბალღამით,

რომ ააკვნესოს კვლავ ძველებურად

ფერდგაცვეთილი დროის არღანი.

დამცვივა ცრემლი თვითუნებურად,

გავყვები ქუჩებს ნისლის ნაკადის,

თუ არ იქცევა ლექსი ბებუთად,

რომ გახსნას წყლული სავსე ბალღამით.

მაია დიაკონიძე

29.10.2026 წელი

შენსას ისე წაიღებენ!

შენსას ისე წაიღებენ!

შენსას ისე წაიღებენ,

წაგგლიჯავენ ხელიდან,

ნამუსზე ხელს აიღებენ,

არაფრის არ რცხვენიათ.

თავს რაინდებს ადარებენ,

ქვეყნის მჯობი ჰგონიათ,

მაგრამ მთები ზანზარებენ,

რა პასუხს სცემთ გოლიათს.

ძირს ჩამოვა, დანთქავს უცებ,

მას, რაც თქვენი გგონიათ..

მაია დიაკონიძე

27.10.2026 წელი

უბრალოდ დედაჩემის ცრემლებია

 უბრალოდ დედაჩემის ცრემლებია!

თავზე თოვლი დამდის და არაა თოვლი,

თავზე წვიმა დამდის და არ არის წვიმა,

უბრალოდ დედაჩემის ცრემლებია,

უნდა გამოისყიდოს ჩემი ცოდვები,

რომ აღარ ამატირონ, აღარ მატკინონ.

მაია დიაკონიძე

27.10.2026 წელი

გული კეთილი

გული კეთილი

იმალებიან ირგვლივ ფლიდები,

თვალთმაქცები და არაკაცები,

მე კი ყოველდღე მათგან ვწბილდები,

ტაშს ვეღარ ვუკრავ ხმა-აღტაცებით.

როგორც არყის ხეს, მცვივა ფოთლები,

გავიძარცვე და კვლავ ვიძარცვები,

თუ კი აღარ მაქვს შესამოსელი,

გული კეთილი მრჩება სავსებით.

მაია დიაკონიძე

28.10.2026 წელი

მინიმა

 მინიმალისტური პოეზიიდან:

ქარი უბერავს და ასფალტზე

ლიცლიცებს წყალი,

ალვის ტოტები და ფოთლები

მოჩანან შიგნით,

და ამ ჩემს გულში, ნაისრალში,

მიდგება მჭვალი,

ცრემლით დალტობილს რომ ვიხსენებ

დიდ ტაძარს იშხნის.

მაია დიაკონიძე

26.10.2026 წელი

იშხანი - დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე

სიყვარული (ჩანახატი)

 სიყვარული

(ჩანახატი)

სიყვარული, ზოგიერთმა ადამიანმა, კაცებიც იყვნენ და ქალებიც, ტომარაში მოაგროვეს, სათითაოდ გამოაცალეს სულიდან ადამიანებს და ის იყო ოკეანეში უნდა გადაეგდოთ, დედამიწელებისთვის ზედმეტი ბარგიაო, რომ შორიახლოს ნაპირთან ბავშვის ტირილი გაისმა. ბედს დამორჩილებული სიყვარული, ადამიანებმა თავიანთი გულებიდან თვითონ განმდევნესო, ძილს მისცემოდა, მაგრამ ბავშვის ხმა გულამდე მისწვდა. ნეტავ რა აწუხებს, იქნებ დედა დაკარგა ან საყვარელი კატა ან ძაღლი?!

- ბებიასთან მინდა, - გაისმა სიტყვები.

- საქართველოში მინდა! - ტიროდა პატარა.

არა, ბავშვს უნდა დავეხმარო, გაიფიქრა სიყვარულმა, სურვილი უნდა ავუსრულო, მერე რაც უნდა ის მიქნან. გამოგლიჯა ტომარა, ჯვრებიან ფერადწინდებამოცმულ ბავშვს ხელი ჩაჰკიდა და საქართველოსკენ გაეშურა.

დღეს იმ ბავშვის გულშია ყველაზე დიდი სიყვარული. დავესესხოთ მას, მთელი დედამიწის სიყვარული რომ დაიტია.

მაია დიაკონიძე

24.10.2026 წელი