კლდეო!

კლდეო!

კლდეო, რად დაგდის ცრემლები,

შენ ცის და ბარის ბინადარს,

თავით მაღლა ცას ეხები,

მიწა გიქცევავ ბინადა.

გული გაგიპო კაცის ძემ,

იმიტომ გვიმზერ ცივადა,

ე მანდ ლოდნი რომ დაიძრნენ,

ვხედავ, ცრემლებად გცვივადა.

მაია დიაკონიძე

8.05.2026 წელი

ლიტერატურულ საქართველოში გაგზავნილი მასალა, ვაჟა-ფშაველაზე ლექსები, ავტტ. ელგუჯა ციგროშვილი, მაია დიაკონიძე

 

ავტორი: ელგუჯა ციგროშვილი

 

ღამე ვაჟას ჩარგალში

 

თავზე დაგვყურებს მცირე ცარგვალი,

თითქოს გადაზომ მტკაველ–მტკაველად,

რა პატარაა თურმე ჩარგალი...

და რა დიდია ვაჟა-ფშაველა!

ხარ–ირემივით ლაღად მყვირალი,

სამი გაფრენით სხვაზე მეტია,

ან კი რა არის გასაკვირალი,

ამ კუთხეში რომ ვერ დაეტია.

ყველა სულდგმულის ენა იცოდა,

ნიავს უსმენდა მინდიასავით,

ხმელი წიფელის დარდით იწვოდა, –

იას ეფერა ობოლ დასავით.

მიდამოს სევდის წვიმები აწვიმს,

ვინ შეაჯერა ასე ყეფით ცა...

დაკოდილ მხარში შეუდგა არწივს

და მხარკვერიანს ძმად შეეფიცა.

მთის წვერზე მთვარე დაბრძანდა მცხრალი,

ირგვლივ შუქს აფენს მტკაველ–მტკაველად...

რა პატარაა თურმე ჩარგალი, –

და რა დიდია ვაჟა–ფშაველა!

 

ელგუჯა ციგროშვილი

ქ. თესალონიკი, 29.07. 2013 წელი

 

 

ვკითხულობ   ვაჟას!

 

ვკითხულობ   ვაჟას...  არ  მასვენებს  ,,მბორგალი სული":

მე  ვარ   ალუდა,  ვარ   ბაკური  და...  ვარ  მინდია;

ხან   უკან   მომდევს, ხან  წინ  მისწრებს ქვეყნის  წარსული 

და  ვერც  კი ვიგებ, სარკმელს მიღმა რა ამინდია.

გულში  მზეა და თვალებშიც კრთის მისი ნათელი,

ავი  წყვდიადი  ვერას აკლებს  ღვთიურ  განთიადს...

ბერი  სანათას  დანთებული  თაფლის  სანთელი,

ერის   მომავლის  იმედად  და  რწმენად   ანთია! 

ღმერთო!  მასწავლე  ლოცვა, — შენი  სადიდებელი,

არ  მათქმევინო  სიტყვა: —  ფშუტე,  ბერწი, ლუგუმი,

შენ  მოუმართე  ერისკაცებს  საქმეში  ხელი,

,,ლაშარის   გორზე  შასადგომად" მოდის  ლუხუმი!

დრო  არ  არსებობს...  ვერ  მძლევია - ღვთიური   ნიჭის,

წარსულს  ვერ ვარქმევ: ,,დროს  გარდასულს",  ან  თუნდაც  ,,სხვა  ჟამს"... 

და  როცა  ძალზე   მიხარია, ან  ძალზე   მიჭირს,  – 

ვკითხულობ   ვაჟას!

ვკითხულობ   ვაჟას! 

ვკითხულობ  ვაჟას!

 

ელგუჯა ციგროშვილი

ქ. თესალონიკი, 15  აგვისტო, 2020 წელი

 

 

მელოდე!

 

ნაღველი  დამეტყო   ღიმილზე,

თვალებს  ვეღარ  ვხედავ  მზიანებს,

მთაში  მელოდება პირიმზე, —

მე  კიდევ  აქ  დავაგვიანე...

ავალ  და  დავკოცნი უთვალავს,

ვიცი, ეს  გაბუტვა  გაუვლის,

ბილიკს  დავადგებით უკვალავს

და  ფშავის  ხატობებს  დაუვლით.

ვადიდებთ  ლაშარს  და   იახსარს,

,,ღვთიშვილებს" გამოვთხოვთ  წყალობას!

მე – დამილოცავენ  ლამაზ  გვარს,

შენ ¬– გიდღეგრძელებენ ქალობას!

მაღლიდან  დავხედავთ ფშავის ხევს,

ცაში  ხელებს  შევყოფთ ღრუბელში...

ჯანღისფერ  ნაბადში  გაგახვევ

და... ნდომით  ჩაგხედავ  უბეში...

ვაჟას  მივაკითხავთ  ჩარგალში,

ვიფიხვნებთ  ამ  ქვეყნის  ვარამზე...

გორს  იქით  გადავალთ  არტანში, —

უნდა  ვინახულოთ  ხვარამზე!

ფეხდაფეხ  გავტოპავთ ივრის  წყალს,

ოცნებით  მოსძებნი  შენ  დობილს...

გაჩვენებ  ვაჟიკას  ცხენის  კვალს, —

ხვარამზეს  გრძნობებით ,,შეღობილს!"

ნუ  მიწყენ, თუ  ცოტას  ვყოვნდები,

მოვაღწევ  ჩემს  საქართველომდე,

შენ  ოღონდ  ნუ დამიღონდები, —

ჯიუტად  მელოდე, მელოდე!

 

 

ელგუჯა ციგროშვილი

ქ . თესალონიკი, 18.07. 2012 წელი 

 

 

ფოთოლცვენა...

 

ბოლო ფოთოლიც შეემატა დაფენილ ძმათა...

დგანან ხეები, – მრავლისმთქმელი იდუმალებით;

მე უნებურად გამახსენდა „ვაჟას სანათა", –

დახოცილ ქმარ-შვილს რომ სტიროდა გამშრალ თვალებით.

 

ელგუჯა ციგროშვილი

ქ. თესალონიკი, 05.11. 2016 წელი

 

 

ავტ. მაია დიაკონიძე

 

ზღაპარი

(ვაჟა-ფშაველას)

 

ლურჯია ჩემი ზღაპარი,

შიგ ჯადოსნური რაშებით,

ჭენებით ჩამოივლიან

სულ მზეჭაბუკი ვაჟები.

მათ შორის ერთი იქნება

ბრძენი, ჭკვიანი მინდია...

რომელსაც ,,სიბრძნე- სიცრუის"

ტვირთი ბეჭებზე ჰკიდია.

ისა გრძნობს, წუთისოფელი

ნათელია თუ ბინდია...

სწორედ ის ერთი მიყვარს და

სწორედ ის ერთი

მ ი ნ დ ი ა !

 

მაია დიაკონიძე

13.07.2021წელი

 

ვაჟას ლექსები მაცოცხლებს!

 

                    ფეხს რომ ვარიდებ ყვავილებს,

                     ვაჟავ, სულ შენი ბრალია.

                                               გიგლა ჭინჭარაული

 

ყვავილს ფეხი თუ დავადგი,

მეც ეგრე ვტირი ბავშვივით,

ასეთი საწყალი გული

ჩემი ყოფილა არჩივი,

იას ვეფარვი, არ მოკვდეს,

არ შეაფრინდეს ქარცივი,

ვაჟას ლექსები მაცოცხლებს,

ბედს მომდურავი არწივის.

 

მაია დიაკონიძე

 

ლიზა ოსურის კომენტარი ამ ლექსზე

 

დეკავ -- კლდეების სამშვენო,

ტოლს არ დაუდებ იასა,

შენს საფერებლად მოვდივარ,

ფეხზე ავიბამ წრიაპსა...

გზა-გზა გვირილებს შევაქებ,

აღმა ავყვები ნიავსა...

არც ლექსი გამომივიდა,

ვინ ჩასწვდეს ვაჟას წიაღსა!..

 

შენ იყავ ჩემი ჭირისუფალი!

 

(ვაჟა-ფშაველას)

მე შენში ლაღი ოცნება ვძებნე,

როგორც ზეცაში, ვძებნე უფალი,

არ გამიხედავს არც ერთხელ გვერდზე,

შენ იყავ ჩემი ჭირისუფალი!

ირემი ვიყავ, თოფით დაჭრილი,

ხან კი ქუჩი და ხმელი წიფელი,

არწივს მაყარეს პეშვით მარილი,

ცრემლი მადინე შენ მიწიერი.

ბალღამი დიდხანს ვატარე გულით,

შენ კი დამადე სიტყვა - მალამო,

თავს რომ დასწუის ბერმუხას მუმლი,

იმ ხის მკურნალო, იმის წამალო.

მე შენში ლაღი ოცნება ვძებნე,

როგორც ზეცაში, ვძებნე უფალი,

არ გამიხედავს არცერთხელ გვერდზე,

შენ იყავ ჩემი ჭირისუფალი!

 

მაია დიაკონიძე

16.03.2024 წელი

 

ვაჟას!

 

შენ სიყვარული მასწავლე,

ყვავილისა და ლოდების,

სამძიმარს იმათაც ვეტყვი,

იმათაც დავუღონდები.

ქუჩი და ხმელი წიფელი

გულს ჩამრჩენია ზმანებად,

,,კარგ ყმას" ვეტრფი და დავლოცავ,

გულს დამაქვს მისი ხატება.

შვლის ნუკრს ბავშვივით მივტირი,

დედის ცრემლიან თვალებსა,

ალუდა ქეთელაურის

დარდი მეც გამაწვალებსა.

ფეხი ჩვენც ვერ  ავარიდეთ 

მიწიერ ცოდვის  ბილიკებს... 

მტრად დამიგულოს, 

მინდიას  ფიქრებს ვინც გააქილიკებს. 

დიდო პოეტო,  სულის  ხმავ, 

უკვდავების წყლის  ნაჟურო, 

დედის ფიქრივით  ნაზო  და — 

სულით ხორცამდე  ვაჟურო!

  

მაია დიაკონიძე

14. 05. 2023 წელი

 

ქუჩი ვიყავი...

(ვაჟას მოტივებზე)

 

 შენ რომ მინდორში მეძებდი,

მინდვრად მოსვლას ვერ ვბედავდი,

გემალებოდი კლდეებში,

კლდესავით შეუხედავი.

ქუჩი ვიყავი, ბალახი,

წვრილ-წვრილი მქონდა ფოთლები,

განა პირიმზე ვიყავი,

სათავე ნაზი ოცნების.

გამშავებოდა ცხვირ-პირი, -

ქარ-ბუქი ზედ მტვერს მაყრიდა,

გამხუნებოდა ღიმილი,

წამოსულს გუდამაყრიდან.

ამ კლდეში შენ არ ამოხვალ,

მოსძებნი სადმე ღიღილოს...

წვიმა როდესაც წამოვა,

იქნებ მეც წავიღიღინო.

ოცნებას არვინ მოუკლავს,

მზის მწველ სხივებში დაგიცდი,

იქნება ჩემთვის მოსულხარ

ქვეყნად, არავინ არ იცის.

მაია დიაკონიძე

12.03.2024 წელი

 

მინიმა

 მინიმალისტური პოეზიიდან

ნეტავ რა გაცეკვ- გამღერებს,

როცა სამშობლოს უჭირს,

ვერ თოკავ აშლილ საღერღელს?

სული უჭირავს მუჭში.

მაია დიაკონიძე

3.05.2026 წელი

აქ დავრჩენილვარ

 აქ დავრჩენილვარ

არ მიმართლებდა, არც გამიმართლოს,

სანამ შენ მყავხარ მწარე სვე- ბედით,

აბა, შენ წელში რით გაიმართო,

სულ გადამრჩენელს თუკი ეძებდი.

ვით დამსხვრებულა შენი ჩუქურთმა,

წინ არ მიგვიძღვის ჯვარი ლაშარის,

გადაიფრინა ანგელოზთ გუნდმა

და მიგვატოვა ხელში სატანის.

ხანდახან ღმერთსაც ჩაეძინება,

,,ფერი უფეროს" იტყვის ხანდახან,

აწ დავრჩენილვართ ამის იმედად,

წმინდა გიორგი ურჩხულს დალახვრავს.

მაია დიაკონიძე

5 05.2026 წელი

მინიმა

 ყველგან ერთი და იგივე სახეები,

ყველგან - ერთი და იგივე მახეები,

დახუნძლულ სუფრას უსხედან მუდამ,

ქვეყნის შენებას სხვა რაღა უნდა.

მაია დიაკონიძე

6.05.2026 წელი

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი!

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი!

შენ მომიტანე სურნელი მთების,

აყვავებული მწვანე ჭალების,

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი, –

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები?!

ველიდან ფუტკრის ბზუილი მესმის,

ყაყაჩოს ცეცხლის მწვავენ ალები,

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი, —

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები.

შეიტკბო ჩიტმა ალუჩის წვენი,

თვალს მჭრის სითეთრე მთა-სანახების,

ახლა მხოლოდღა განაჩენს ველი, —

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები?!

არაგვს დაჰყეფავს მთებიდან მგელი,

დაიზრდებიან ლეკვნი ალგეთის,

ახლა მხოლოდღა შენს პასუხს ველი, —

ბედის გზაზე თუ დამემგზავრები?!

მაია დიაკონიძე

12.04.2023 წელი

უფალო!

უფალო!

გამოუჩნდება პატრონი

ქვასაც მდინარის ფსკერზე,

ვით შემოვძახო: ,,ვაჰ, დრონი".

უკვდავების წყალს ვეძებ.

ყაყაჩოს ეტრფის ბალახი,

შემოუწვება გვერდზე,

როცა ცა ჭექას დაახლის,

იმ ცეცხლს მიიღებს მკერდზე.

ტყე იცავს თავის შვილებსა,

როს დაეძებენ მშველელს,

ნუ დამთმობ სულით შიშველსა,

გთხოვ, ხელი შემაშველე!

მაია დიაკონიძე

4.05.2025 წელი