სისხლის დუღილი
მაკარონის მოსახარშად წყალი დავდგი. თუხთუხის ხმაზე სამზარეულოში შევედი და
ქვაბში წყლის ნაცვლად ადუღებული სისხლი დავინახე. თვალს ვერ ვაშორებდი — მუქი წითელი
სითხე მძიმედ სუნთქავდა, ოხრავდა. ცუდად
მენიშნა.
უცებ ხილვა გაქრა. ქვაბში კვლავ ჩვეულებრივი წყალი დუღდა. თავი დავიმშვიდე, ალბათ მომეჩვენა-მეთქი,
თუმცა გულში შიშმა დაიბუდა: ჩემიანს ხომ არაფერი დაემართება?
მეორე დღეს იამ დამირეკა: მედეა ზარს არ პასუხობს, კარიც არ გამიღოო. მედეა
ჩვენი დაა, ახლოს ცხოვრობდა. შაბათი დღე იყო, სახლში უნდა ყოფილიყო. კარზე დიდხანს
ვაკაკუნე... სიჩუმე. კარი შიგნიდან იყო ჩარაზული. გუშინდელი სისხლიანი ხილვა გამახსენდა.
სამაშველო ბრიგადა გამოვიძახე. როცა კარი გააღეს, იატაკზე მოკუნტული იწვა,... უკვე
მკვდარი. ისეთი ლამაზი იყო, თითქოს ისა-ის იყო ჩასძინებოდა. ვარდისფერი ლოყებით, მშვიდი
სახით, ხვეული თმებით. სხეული ჯერ კიდევ თბილი ჰქონდა. გულში ჩავიკარი და ისეთი ღრიალი
აღმომხდა, თითქოს ჩემი სულიც მასთან ერთად ტოვებდა სხეულს. როგორ ვერ შევძელი მისი დაცვა?
რატომ ვართ ასე უსუსურნი სიკვდილის წინაშე?
მედეას უამრავი ადამიანი გამოეთხოვა. ყველას უყვარდ. დაკრძალვას ორი მღვდელი ესწრებოდა. არავინ იცოდა, ვინ მოიწვია
მეორე ღვთისმსახური. მიწისთვის მიბარების რიტუალი ჩაატარა.
საოცარი სანახაობა იყო: მღვდელი და სასახლეში ჩასვენებული ჩემი და მზის სხივებში იყვნენ
გახვეულნი. თითქოს უხილავი ნათელი აკავშირებდათ მიწასა და ცას შორის. წამით მომეჩვენა,
რომ მედეას კი არ მარხავდნენ, არამედ ზეცაში მიაცილებდნენ. მაშინ გამახსენდა იას მიერ მედეას გარდაცვალებამდე
ერთი კვირით ადრე დახატული ანგელოზი, რომელიც ცისკენ მიფრინავდა. ანგელოზს მედეას სახე
ჰქონდა. იას თავადაც შეშინებია ამ მსგავსების. მეც უცნაურმა შიშმა ამიტანა მისი ნახვისას.
ნუთუ მხატვრის ხელს ზოგჯერ ის უხილავი ძალა წარმართავს, რომლის არსებობაც არავინ იცის? ნუთუ სიკვდილი ზოგჯერ წინასწარ გვიგზავნის თავის ნიშნებს, მაგრამ მათ მხოლოდ
მაშინ ვკითხულობთ, როცა უკვე გვიანია?
დასაფლავების მერე მედეა დამესიზმრა: დოლ-გარმონის ხმა მაწუხებსო, მეზობელი ქალი მოჩხუბარია და არ მომწონსო. იქნებ სიზმარი მონატრების თავშესაფარია, სადაც გონება დაკარგულ ადამიანებს წამებით მაინც გვიბრუნებს.
ნეტავ
კიდევ დამესიზმროს…