კატის კნუტი - პრინცი (საბავშვო მოთხრობა)

    იყო ერთი გოგონა, რომელსაც ძალიან უყვარდა ცხოველები. ის სამხატვრო სასწავლებელში დადიოდა და გზადაგზა ყველა ძაღლს და კატას ეფერებოდა, რომელიც შეხვდებოდა. საჭმელიც მიჰქონდა მათთვის, სანამ ეყოფოდა, ჩამოარიგებდა, მაგრამ ერთ კატის კნუტს არასოდეს არაფერი ხვდებოდა, შეეცოდა ნუციკოს კატის კნუტი და სახელდახელოდ მისთვის ქათმის ხორცის ნაჭერი მოამზადა, წინა დღეს არ შეჭამა, დედამ რომ დაუდო თეფშზე, ქაღალდში გაახვია და მაცივარში შეინახა. მეორე დღეს გამოიღო მაცივრიდან,  სხვა საჭმელებთან ერთად ჩანთაში ჩადო და  სასწავლებლისკენ გაეშურა. როგორც ყოველთვის ჩამოარიგა საჭმელი, კუდის ქიცინით ეუბნებოდნენ მადლობას ძაღლები, კატები მუხლებზე ეხახუნებოდნენ თავით და შეჰკნაოდნენ, რა კარგი გოგო ხარო. მოვიდა კატის კნუტის ჯერიც, ამოიღო ნუციკომ სახელდახელოდ ქაღალდში გახვეული ქათმის ხორცი, დაუდო კატის კნუტს, მაგრამ იმან პირიც არ დააკარა, გაუკვირდა გოგონას, ეს რანაირი კატააო, კატებს ხომ ქათმის ხორცი ყველაზე ძალიან უყვართ, მაგრამ არაფერი თქვა, ხორცი სხვა კატას გადაუგდო. სახლში მისულმა ახლა მოხარშული საქონლის ხორცი შეახვია ქაღალდში, იქნებ ეს მაინც შეჭამოს კატის კნუტმაო და დასაძინებლად დაწვა. სიზმრად ის კნუტი ესიზმრა, საჭმელი რომ არასოდეს ხვდებოდა, მაგრამ ქათმის ხორცზე უარი განაცხადა, მე კატების მეფის შვილი ვარ, უთხრა გოგონას და საჭმელს, ძირს დაგდებულს, თეფშის გარეშე, არასოდეს მივირთმევო. გაეღვიძა ნუციკოს, ეს რა დამესიზმრაო, მაგრამ თეფში მაინც წაიღო, იქნებ მართალია ეს სიზმარი და ის კატის კნუტი მართლა პრინციაო. როცა მასთან მივიდა, საჭმელი ძირს კი არ დაუგდო, თეფშზე დაუდო, კატის კნუტმა თვალებში შეხედა გოგონას, ეს რა კარგად მოგიფიქრებიაო, მივიდა თეფშთან და საჭმელი მადიანად მიირთვა. ამის მერე გოგონა კნუტს საჭმელს გარეცხილ-გასუფთავებულ თეფშზე დაუდებდა ხოლმე, სახელად კი ამ განებივრებულ კატას პრინცი დაარქვა. კნუტს მართლაც განსაკუთრებული ქცევები ჰქონდა. არასოდეს კნაოდა ხმამაღლა, ყოველთვის დავარცნილი და დასუფთავებული დადიოდა, ბეწვი თეთრად უქათქათებდა, თვალები კი ცისფერი ჰქონდა, მისი შემხედვარე, ყველა გამვლელი ამბობდა, ნამდვილი პრინცია ეს კატა. სამეფო ჯიშისააო. ერთ დღეს კატის კნუტი აღელვებული დახვდა ნუციკოს, საჭმელიც კი არ ჭამა, გოგონას რაღაცას ანიშნებდა, სადღაც გამომყევიო. გაკვირვებული ნუციკო პრინცს უკან დაედევა, ბევრი ირბინა კატის კნუტმა და გოგონა ერთ ფარდულთან მიიყვანა, საიდანაც ძაღლის წკმუტუნი ისმოდა. ფარდული ჩაკეტილი იყო ბოქლომით. გოგონა იქვე იტალიურ ეზოში შევიდა, ფარდულის პატრონი  იკითხა, მეორე სართულზე ცხოვრობს ის მოხუცი კაციო, უთხრეს მეზობლებმა, მაგრამ მეორე დღეა არ დაგვინახავსო, დაუკაკუნა მოხუცს კარებზე, ხმა არავინ გასცა, შიგნით კატის ხმა ისმოდა, მოეჩვენა ნუციკოს, რომ პრინცის ხმა იყო, კნუტი ხომ სადღაც გაქრა, იტალიურ ეზოში რომ შევიდნენ. გოგონამ მეზობლებს სთხოვა დახმარება, იქნებ მოხუცი ცუდად გახდა, კარს არ აღებსო, კარები ძალაყინთ გააღეს, შესასვლელში მართლაც პრინცი დახვდათ, ოთახისკენ ანიშნებდა შემოსულებს, იქით გაიქცნენ, მოხუცი მართლაც ავად გამხდარიყო, ლოგინიდან ვეღარ დგებოდა, ხალხის დანახვა გაეხარდა, გაუკვირდა, აქ ვინ მოგიყვანათო, პრინცმაო, უთხრა გოგონამ, მოხუცმა სიყვარულით გადახედა კატის კნუტს და გოგონას ჩურჩულით ჰკითხა: შენ რა იცი, რომ პრინციაო? - სიზმარში ვნახეო, - უპასუხა გოგონამ. მოხუცს ფარდულის გასაღებიც გამოართვეს, სადაც დედა ძაღლი აღმოაჩინეს ლეკვებით, სასწაულიაო, იძახოდნენ მეზობლები, ეს რა ჭკვიანი კატა ყოფილაო, გოგონას კი ყველაზე მეტად ის უხაროდა, რომ ეს კატის კნუტი ნამდვილი პრინცი იყო, კეთილშობილი, რომლისთვისაც სხვების ბედი სულერთი არ იყო და მის ცისფერ თვალებში ნამდვილი მზე ირეკლებოდა.

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

და ჩემს გულს სევდა-ჭმუნვისკენ ხრიდა,

გადავყურებდი მდელოებს ,,სოველს",

ძაღლი დამარხულ ხელნაწერს თხრიდა.

და წამკითხველიც არ იყო ვინმე,

გამოეჭამა სოფელი ვირთხას,

წვიმა არხევდა გიტარის სიმებს,

ძაღლი ჩემს გულზე სამარხებს თხრიდა.

მაია დიაკონიძე

26.09.2026 წელი

მინიმა

 ახლა სოლოს ცეკვავს წვიმა მაგიდაზე,

ერთ დროს ბებიების ხაჭაპური ეწყო.

მინიატურა

 მინიატურა

სკოლაში გოგოებმა თავიანთი სიზმრები მოყვნენ, ზოგს მონატრებული ბებია დასიზმრებოდა, ზოგს თავისი კატა, ზოგს ზოოპარკი. სოფოსაც უნდოდა მეგობრებისთვის სიზმარი მოეყოლა, მაგრამ ენა არ მოუბრუნდა, არ შევაშინო ბავშვებიო. იმ ღამეს ეშმაკი ესიზმრა, შორს იჯდა და ჯოჯოხეთს აყურებინებდა, როგორ ატყავებდნენ ადამიანებს, როგორ აწამებდნენ. გახსენებაზე გოგონას ტანში გასცრა. დედას მოუყვა დილით ეს სიზმარი. გაოცებულმა დედამ ჰკითხა, როგორიაო ეშმაკი. დიდი, მოწითალო, რქებით და ჩლიქებით, ტანით ადამიანს ჰგავს, ტანზე ძველებური წვივებამდე შარვალიც კი ეცვა. - უპასუხა სოფომ. იმ დღეს ჩახატა კიდეც.

განა შეიძლება, ბავშვებს ეშმაკები ესიზმრებოდნენ?! გაიფიქრა დედამ და პირჯვარი გადაიწერა.

მინიმა

როგორც ყოველთვის, მლიქვნელობის

ვმოსილვართ სენით,

ჯვარს ვაკრავთ ქრისტეს, მივესევით,

როგორც ტურები,

მონანიებაც გვიანდება,

ვერაფრით გვშველის

და ერთურთისკენ ხელებს ვიშვერთ

საყვედურებით.

მაია დიაკონიძე

23.2026 წელი

                      -------------------------------

ზღაპარში არის: ,,კომბლებსა თლის და აწყობს ჭერში",

ჩვენ კი იმ გმირი კომბლესაკენ არც ვიყურებით.

მინიმა

 სანამ სჭირდები, გიცინიან, გუნდრუკს გიკმევენ,

გაქებენ პირში, პირს უკან კი გაქილიკებენ,

არ დაჭირდები, იქნებ გითხრან სალამი არც კი,

მაგრამ იგივეს მოიმკიან ეფექტით სარკის.

მაია დიაკონიძე

23.09.2026 წელი

ბეჟო ბეჟიტაშვილმა დაწერა სიმღერა

 ვარსკვლავი გაბრწყინდა ცაზე

შობის ღამე დგებაო,

დიდებსაც და პატარებსაც

ყველას გვემღერებაო.

ღამე არის ჯადოსნური,

ციმციმებენ სანთლებიო,

ბრჭყვიალებენ ნათურები,

გააქვთ აურზაურიო.

გაიხსნება ზეცის კარი, 

ძირს წამოვა ფანტელიო,

ყველას პირზე გვაკერია

ყრმა იესოს სახელიო..

ჩვენც ალილო შემოვძახოთ,

მადლი ვუძღვნათ გამჩენსო,

საიდუმლო საიდუმლოდ

აღარ უნდა დარჩესო.

დიდი და პატარა მღერის, 

ალილო და ალილო,

დაგებედოთ დიდ სუფრებზე

ბარაქა და ხვავიო.

.