Monday, August 10, 2026

ბრუნვა წუთისოფლისა ... ავტ. ელგუჯა ციგროშვილი

 ბრუნვა წუთისოფლისა ...

1 . სულ მადარდებდა
დაცემულთა სულის დაკოდვა ,
კრძალვით ვუსმენდი
ე ვ ა ს ქვითინს ,
გულს დანაკვნესებს ...
არ გამიკილავს
სხვათა მცირე ,
თუ დიდი ც ო დ ვ ა ,
თვით ს ა ტ ა ნ ა შ ი ც ,~
ა ნ გ ე ლ ო ზ უ რ ს
ვეძებდი ფესვებს !
2 . არ დამიგმია ,
ზამთრის სუსხი და
ზვავი თოვლის ,
არ დამცდენია
საყვედური ,
სულ ერთი ციდა ;
რადგან იცოდა
ჩემზე კარგად , ~
შემქმნელმა ყოვლის ,
რომ ამ ყველაფერს ,
თავისივე
მსგავსთათვის ჰქმნიდა !
3 . დროის წესია ,
რომ ს ი ბ ე რ ე ს
სცვლის ს ი ჭ ა ბ უ კ ე ,
დასვენება სჯობს ,
დრო ~ ჟამ გავლილ
ბებერ გულისთვის ...
მერე ზ ა მ თ ა რ ს ა ც
შევახსენე ,
დროაო უკვე ,~
თავისი ტახტი
რომ დაეთმო
გ ა ზ ა ფ ხ უ ლ ი ს თ ვ ი ს !
4 . არც ნაზ
გ ა ზ ა ფ ხ უ ლ ს
დავხვედრივარ
შეკრული შუბლით ,
წიწილასავით
რომ წიოდა
სარკმლის გადაღმა ...
ვუცქერდი ,
როგორ ერთობოდა
საავდრო ღრუბლით ,
ნაზამთრალ ცაზე
რომ აფრენდა
აღმა და დაღმა .
5 . არ დამიტუქსავს
გ ა ზ ა ფ ხ უ ლ ი ს
ანცი ყ მ ა წ ვ ი ლ ი , ~
მ ა რ ტ ი , ქარ ~ წვიმას
ზედ რომ ახლის
ფანჯრის მინაზე ,
რადგან ყველა ვართ
ამ ცხოვრების
მცირე ნაწილი
და ... მ ა რ ტ ი ს შფოთვას
აშოშმინებს ი ი ს სინაზე !
6 . მთელი წლის
ფ ს ო ნ ე ბ ს ,
კაცნი მუდამ ამ
დროზე დებენ ,
ფავორიტია
ჩემთვის მუდამ
ზაფხულის ხანა ;
მ ზ ე და ზ ა ფ ხ უ ლ ი ,
ირგვლივ ქ ა ლ ე ბ ს
რომ ა შ ი შ ვ ლ ე ბ ე ნ ,
მასზე უკეთესს ,
კ ა ც ი ს თვალი
იხილავს განა ? !
7 . შ ე მ ო დ გ ო მ ა ზ ე
მოზვავდება
ლხინი ო რ წ ი ლ ი ,
ხ ვ ა ვ ი თ , ბ ა რ ა ქ ი თ
სავსე არის
მ ა რ ა ნ ~ ბ ე ღ ე ლ ი ;
თვალ ~ გულს გვიხარებს
შ ე ყ ვ ა რ ე ბ უ ლ
წყვილთა ქ ო რ წ ი ლ ი ,
ზ ა მ თ რ ი ს პირამდე
ს უ ფ რ ა არის აუღებელი !
8 . დ ე კ ე მ ბ რ ი ს ბოლოს ,
ჩემს ს უ ლ შ ი კვლავ
ბ ა ლ ღ ი სახლდება ...
და მადლიერმა ,
მინდა უ ფ ა ლ ს
ვუძღვნა ოდები ...
თოვლის პ ა პ ა ს
და მ ე კ ვ ლ ე ს ,
ჩემი ქებათა ~ ქება ,
ბ ა რ ა ქ ი თ სავსე ,
მ შ ვ ი დ ო ბ ი ა ნ
წელს ველოდები !
ელგუჯა ციგროშვილი .
ქ . თესალონიკი .
26 . 04 . 2026 წელი

Saturday, August 8, 2026

მოღალატეს!

მოღალატეს!
შენ გაყიდე დედა მიწა,
შენ გაყიდე საქართველო,
იმის სახელს როგორ ფიცავ,
როგორ ამბობ სადღეგრძელოს?!
ვით წაუქცევ ჭიქას გმირებს,
მათ სახელს შენ როგორ ამბობ,
შენნაირ ჩაფარა გზირებს,
არ ეღირსოთ სასაფლაო.
ან რა დედამ გზარდა მიკვირს,
,,დედა ენა" ვინ გასწავლა,
აღარ დარჩეს შენი ძირკვი,
დე, იხაროს ხე მაღალმა.
სამშობლო რომ აჰყავს ცაში,
ანგელოზნი მასზე მსხდარან,
ჩუმად ჩურჩულებენ ქარში,
,,გმირის ჯიშმა გაიხარა!".
მაია დიაკონიძე
9.08.2026 წელი

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ! (პატრიოტული)

 ჩამეკონე, ჩემო მიწავ!

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ,
მისხალ-მისხალ წამოგკრეფ,
ჩემს სხეულს ჩემგანვე გიცავ,
შვილთა ხელი წამოგკრეს.
კამათელი გააგორეს,
წაგაგეს და გაგყიდეს,
ვუმზერ თვალცრემლიან გორებს,
რით გადვიხდი სასყიდელს.
უკან როგორ დაგიბრუნო,
გაყიდულო მთა-ბარო,
არ ვარ არც ჯორდანო ბრუნო,
ვერც ვქეთევან-ვთამარობ.
ჩამეკონე, ჩემო მიწავ,
მისხალ-მისხალ წამოგკრეფ,
ჩემს სხეულს ჩემგანვე გიცავ,
შვილთა ხელი წამოგკრეს.
მაია დიაკონიძე
4.08.2026 წელი

მინიმა

 მინიატურული პოეზიიდან:

,ერთი ნაბიჯით წინ, ორი ნაბიჯით უკან",
სხვების ჭკუაზე დადის, სხვების დაკრულზე უკრავს,
თუმცა ბადაგი, თაფლი დის ამ მიწაზე უხვად,
ვერაფერს ის ვერ წყვეტს, სული ძლივსაღა უდგას.
მაია დიაკონიძე
7.08.2026 წელი

Sunday, August 2, 2026

მინიმა

ხეზე ჩამომხრჩვალ ჩრდილებთან ვცხოვრობ,

ჩემი ძმაკაცი ოჩოპინტრეა,

ყველა გაგითხრის საფლავს და ორმოს,

ხიდი ზეცისკენ ბოლო ტირეა.



შემომხსენ ჯაჭვი! (სატრფიალო)

სატრფიალო ლირიკიდან:
შემომხსენ ჯაჭვი!
ბევრჯერ მატირა უშენობის
მწარე რეალმა,
შემომხსენ ჯაჭვი, თუ ამ ქვეყნად
ვეღარ გიხილე,
ნუთუ იმისთვის დავიბადე,
მარტოს მეარა,
შენს სიყვარულზე დავკითხვოდი
ფრთათეთრ გვირილებს.
დავიმალები მოვარდისფრო
ღრუბელთ ფარჩებში,
დამინანავებს ალმაცერი
მინდვრის ნიავი,
შენ ალბათ ჩემგან ასე უღვთოდ
მიტომ წახვედი,
რომ ვერ მეპოვე, ცხოვრებისგან
განაწირალი.
ვიყავით მთელი, შენ ვერ ნახე
შენი ადგილი,
მე მომენატრა ჩემი სახლი,
ჩემი ბავშვობა,
შენ სადღაც გრიგალს მაღლა მთებში
ქროლვით გაჰყევი,
მე ვეღარ ვპოვე სიყვარული
და ვერც დანდობა.
და ვდგავარ ახლა, არსებობის
გზაგასაყარზე,
შენი დანახვის მოლოდინით,
იმედით სავსე,
თუ ვერ მპირდები ჩვენს შეხვედრას
გუდამაყარზე,
მოდი და გულზე შემოკრული
ჯაჭვები ამხსენ.
მაია დიაკონიძე
23.05.2022წელი

Saturday, August 1, 2026

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი!

 ჩამქრალია უკვე ცეცხლი!

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი,
ნაღვერდალიც ჩამქრალია,
გამერია თმაში ვერცხლი,
ოქრო გაქრა რა ხანია.
გარეშემო თეთრი მთების,
ჩემი ძმების ამქარია,
ახლა მათი სიტყვით ვთბები,
არ მაშინებს არც ქარია.
ძვლებს გაუდის ჭახაჭუხი,
ისინი რომ მეხვევიან,
ვეღარ ვიტან ამათ წუხილს, -
ეზოში მზის ლეღვებია.
ჩამქრალია უკვე ცეცხლი,
ნაღვერდალიც ჩამქრალია,
გამერია თმაში ვერცხლი,
ოქრო გაქრა რა ხანია.
მაია დიაკონიძე
1.08.2026 წელი