ვჭკნები, ვით ხმება მზეზე ბალახი,
ერთი ბულული მინდორზე თივის,
ტირილი, ვხედავ, მაინც არა ღირს,
მივდივარ გზაზე წყნარი და მშვიდი.
ასწლეულების ვატარებ სევდას,
წინ მეღობება კლდე და ქარაფი,
ზეცა ხანდახან მიგზავნის მეხსაც,
ტირილი ვხედავ მაინც არა ღირს.
მწარე სინანულს მივეცი თავი,
ვიწამე უფლის გარდა არავინ
დამირღვევია მცნებანი ათნი...
ტირილი ვხედავ, მაინც არა ღირს.
