ყვარლის მთებო!
(ეძღვნება ილია ჭავჭავაძეს)
ვინა თქვა, რომ ჩვენ გავიყარენით,
ვინა თქვა, ჩემგან სიშორით ყოფნა,
მარტო თქვენ დაგრჩათ ჩემი თვალები,
მარტო თქვენ დაგრჩათ ჩემი ღრმა ხსოვნა.
მე თქვენგან ვუმზერ მამულს დაღალულს,
ვით ცხვარს ღამეში, უმწეოდ შთენილს,
თქვენს შუბლებს ვხედავ, ფიქრით დაღარულს,
მჭმუნვარე სახეთ, მკაცრსა და კეთილს.
ისევ ნავარდობს ქარი ღრუბლებში,
თავები ზევით და ზევით მიგაქვთ,
თქვენი ჭაღარა ბამბის ქულები
შვებად დააწვიმს იორს და ლიახვს.
მაგრამ რად გინდა, დაცლილა ხალხით
სოფლები, შუქი აქა-იქ მოჩანს,
აქედან მესმის ტირილი ღალღის,
მშრომელ კაცს ჭინკა და ეშმა ბოჭავს..
ერთმანეთს ცვლიან კაცთა სახენი,
ვჭვრეტ ლუარსაბსაც, არჩილსაც, კესოს,
და ახლა ნეტავ, საით ამხედრდი,
ტკივილიანო მამულო ჩემო?!
მე აქ დავრჩები, ჰე, ყვარლის მთებო,
მე ხომ ვერავინ ვერ გამყრის თქვენთან,
ლაჟვარდში ისევ გაიფრენს წერო
და ქართველებო, მოგიხმობთ ჩემთან!
მაია დიაკონიძე
30.08.2024 წელი
