სიკვდილი მაინც მალია

 სიკვდილი მაინც მალია

სხეული - სულის გალია,

გვიჭერს ტიალი, ვერანი,

სიკვდილი მაინც მალია,

იქ გავფრინდებით ყველანი.

გველს ვერასოდეს გაათბობ,

ფუჭია გულის მურაზი,

ვერ დაგამშვიდებს ბარამბო,

ცხოვრების შხამს სვამს გულადიც.

იღბალთან მუდამ ვთამაშობთ,

სანამდე გვყოფნის ძალები,

,,საცა არა სჯობს, გაცლა სჯობს,"

თუმც ბედს ვერ დავემალებით.

სხეული - სულის გალია,

გვიჭერს ტიალი, ვერანი,

სიკვდილი მაინც მალია,

იქ გავფრინდებით ყველანი.

მაია დიაკონიძე

24.03.2026 წელი

არ შეიმჩნიო, როდესაც გტკივა,

უიმედობას როდესაც ებრძვი,

შენი ლოცვები უფალთან მივა,

დაგამშვიდებს და ტკბილ სიტყვას გეტყვის.

თავზე დაგისვამს ხელს სიყვარულით,

- ნუ ტირიხარო, - ჩაგიკრავს გულში,

აბრიალდება მზე მიმალული,

დაგავიწყდება, რაც იყო გუშინ.

 

შევჩენკოს მიწა

მტკიოდა ძლიერ გასხლული ტანი,

ნაიარევი გვერდი,

გაყვავილებულ ნუშებს და ატმებს

დაუზრეს თოთო მკერდი,

დაუვსეს თვალი იებს, ზამბახებს,

ირგვლივ სიჩუმე იწვა,

აბრიალებულ ბროწეულივით

იწვის შევჩენკოს მიწა.

მაია დიაკონიძე

14.03.2022წელი

1 . მტკიოდა ძლიერ

გასხლული ტანი , ნაიარევი გვერდი , გაყვავილბულ ნუშებს და ატმებს , დაუზრეს თოთო მკერდი ; 2 . დაუვსეს თვალი იებს , ზამბახებს , ირგვლივ სიჩუმე იწვა ... აბრიალებულ ბროწეულივით , იწვის შევჩენკოს მიწა!

გადატეხილი ვნახე მე ღერძი

 გადატეხილი ვნახე მე ღერძი,

კი აღარ ბრუნავს, ვხედავ, თამაშობს,

ცად აღვლენილი ბებერი ვერძი,

კვლავ ამოაგდებს ქვეყნად ქარაშოტს.

და ერთიანად დავითალხებით,

ვით აიეტი დაღმასვლის ჟამად,

მზე-იაზონი, კვლავაც თავხედი,

წაგგვრის საწმისის ოქროსფერ გამას.

მაია დიაკონიძე

12.03.2026 წელი

მინიმა

 ფრანც ფერდინანდის მოკვლას მოჰყვა მსოფლიო ომი,

არც დღეს იცვლება ომებისთვის საბაბ-მიზეზი,

ვერ გაუყვიათ დედამიწა, ვით გუნდა ცომის,

და შესევიან, ხორბლის ბეღელს, როგორც ვირთხები.

მაია დიაკონიძე

13.03.2026 წელი

მინიმა

 ვეძახდი ზვიადს, ვეძახდი მერაბს,

ვერ ვაღვიძებდი, ვერა და ვერა,

კვლავ ჩაინავლა დიდების ერა...

და თვალწინ მეგდო დამხრჩვალი ვერა.

მაია დიაკონიძე

9.03.2026 წელი

კი აღარ ბრუნავს

 გადატეხილი ვნახე მე ღერძი,

კი აღარ ბრუნავს, ვხედავ, თამაშობს,

ცად აღვლენილი ბებერი ვერძი,

კვლავ ამოაგდებს ქვეყნად ქარაშოტს.

და ერთიანად დავითალხებით,

ვით აიეტი დაღმასვლის ჟამად,

და იაზონი, კვლავაც თავხედი,

წაგგვრის საწმისის ოქროსფერ გამას.

მაია დიაკონიძე

12.03.2026 წელი