ვეფხვის ტყავი აარჩიე,

დათვის ტყავი გეცოტავა,
ვიპოვიდი ამ მარჩიელს,
თინათინს ექნია გავა,
არ მეგონა, თუ ტარიელს,
მინამსგავსი ვინმე ჰყავდა,
თიხის ჭურჭელს, სულ ცარიელს,
მობარბაცე ტირიფს ჰგავდა.

მინიმა

 დამიპატარავდა თვალები, 

ბავშვობაში მთელი სამყარო რომ ეტეოდა,

აღარ მინდა, ვუყურო ბოროტს!

მინიმა

 ნუღარ მიგულებთ მე თქვენს ამქარში,

ნუღარ მიწოდებთ პოეტს,

დაე, დავსველდე ამ წვიმა-ქარში,

დავხვდე ამ ქვეყნის მოეთს.

მინიმა

მე ერთადერთი მეგონა თავი,

თურმე ვყოფილვარ ერთი ათასში,

თავზე დამეცა ზავთი და ზვავი

და სპეტაკ თოვლში დავრჩი მარადის.

მაია დიაკონიძე

4.04.2026 წელი

იმედის ვარსკვლავი

 იმედის ვარსკვლავი

სიავის სამყარო ხარხარებს,

უშვებს სატანის საცეცებს,

ბავშვების ტირილი ახარებს,

თვალებს სიხარბით აცეცებს.

,,კეთილის არსება გრძელია",

საზღაურს ყველას მიაგებს,

ისე ვით სამყარო ძველია,

იმედის ვარსკვლავი ციაგებს.

მაია დიაკონიძე

2.04.2026 წელი

ვიღაცისთვის არ ვარ სულაც

 ვიღაცისთვის არ ვარ სულაც,

ვიღაცისთვის მზე ვარ დიდი,

ვისთვის ძველისძველი სურა,

ვისთვის - მცველი,  მეხამრიდი.

ყველა ჩვენ-ჩვენ გზას მივკვალავთ,

ზოგნი ვარდით,  ზოგნი მშვილდით,

მინდა მივყვე უფლის კარნახს,

მის წინაშე წარვსდგე რიდით.

აღარაფერი (სატრფიალო)

 აღარაფერი

აღარც შენა გაქვს ჩემთან სათქმელი,

აღარც მე არ მაქვს სალაპარაკო,

ნისლში გამქრალა მწიფე ძახველი,

ვერ შევძელ შენი გული განვაგო.

შორს დარჩა თეთრი ფიფქების ბარდნა,

შორს დარჩა თეთრი ია, ვარდნარი,

აღარაფერი - ეკლების გარდა,

აღარაფერი - მხოლოდ ავდარი.

მაია დიაკონიძე

1.04.2026 წელი