მინიმა

როგორც ყოველთვის, მლიქვნელობის

ვმოსილვართ სენით,

ჯვარს ვაკრავთ ქრისტეს, მივესევით,

როგორც ტურები,

მონანიებაც გვიანდება,

ვერაფრით გვშველის

და ერთურთისკენ ხელებს ვიშვერთ

საყვედურებით.

მაია დიაკონიძე

23.2026 წელი

                      -------------------------------

ზღაპარში არის: ,,კომბლებსა თლის და აწყობს ჭერში",

ჩვენ კი იმ გმირი კომბლესაკენ არც ვიყურებით.

მინიმა

 სანამ სჭირდები, გიცინიან, გუნდრუკს გიკმევენ,

გაქებენ პირში, პირს უკან კი გაქილიკებენ,

არ დაჭირდები, იქნებ გითხრან სალამი არც კი,

მაგრამ იგივეს მოიმკიან ეფექტით სარკის.

მაია დიაკონიძე

23.09.2026 წელი

ბეჟო ბეჟიტაშვილმა დაწერა სიმღერა

 ვარსკვლავი გაბრწყინდა ცაზე

შობის ღამე დგებაო,

დიდებსაც და პატარებსაც

ყველას გვემღერებაო.

ღამე არის ჯადოსნური,

ციმციმებენ სანთლებიო,

ბრჭყვიალებენ ნათურები,

გააქვთ აურზაურიო.

გაიხსნება ზეცის კარი, 

ძირს წამოვა ფანტელიო,

ყველას პირზე გვაკერია

ყრმა იესოს სახელიო..

ჩვენც ალილო შემოვძახოთ,

მადლი ვუძღვნათ გამჩენსო,

საიდუმლო საიდუმლოდ

აღარ უნდა დარჩესო.

დიდი და პატარა მღერის, 

ალილო და ალილო,

დაგებედოთ დიდ სუფრებზე

ბარაქა და ხვავიო.

.

რატომღაც

 რატომღაც!

რატომღაც შევმოსილვარ

დღეს მე თეთრი ფერებით,

თოვლის ქალად ვქცეულვარ

და ვერ მივხვდი ამასაც,

მეხვევიან ფიფქები, -

უსამშობლო გერები

და სულ ზევით მიიწევს

ამ ცხოვრების თამასა.

თეთრ მუნდირში ხეები

დგანან გაყურსულები,

ყინვამ კიდვ ერთი ძის

სიცოცხლე რომ წაიღო,

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

მაია დიაკონიძე

21.09.2026 წელი

რატომღაც, სიმღერა (დაწერა ხელოვნურმა ინტელექტმა)

 რატომღაც!

რატომღაც შევმოსილვარ

დღეს მე თეთრი ფერებით,

თოვლის ქალად ვქცეულვარ

და ვერ მივხვდი ამასაც,

მეხვევიან ფიფქები, -

უსამშობლო გერები

და სულ ზევით მიიწევს

ამ ცხოვრების თამასა.

რატომღაც შევმოსილვარ

დღეს მე თეთრი ფერებით,

თოვლის ქალად ვქცეულვარ

და ვერ მივხვდი ამასაც,

მეხვევიან ფიფქები, -

უსამშობლო გერები

და სულ ზევით მიიწევს

ამ ცხოვრების თამასა.

თეთრ მუნდირში ხეები

დგანან გაყურსულები,

ყინვამ კიდვ ერთი ძის

სიცოცხლე რომ წაიღო,

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

თეთრ მუნდირში ხეები

დგანან გაყურსულები,

ყინვამ კიდვ ერთი ძის

სიცოცხლე რომ წაიღო,

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

,,იყო და არა იყო".

მინიმა

 თუ დამრჩა კიდევ მეგობარი, არავინ იცის,

თვითონ დაიხლის ბრძენი კაცი ნაგანის ტყვიას,

აქ პრიმატების მანჭვას ვუმზერ, უაზრო სიცილს,

ჩემს სადიდებელს როცა უკვე უდედო ჰქვია.

მაია დიაკონიძე

20.09.2026 წელი

ბედია (სატრფიალო), სიმღერა

ბედია

შენს მკლავებში მოქცევა

როგორ მომნატრებია,

ჩვენი შორი-შორს ყოფნა,

მეუბნები, ბედია.

თაიგულებს მიგზავნი

ხმაწკრიალა ლექსების,

დამრჩა ერთი მიზანი —

მუზად დავრჩე ეგების.

იქნებ ასე დავცალო

სიყვარულის მჭიდები,

ეკლები დამაცალო,

როცა ასე მჭირდები.

შენს მკლავებში მოქცევა

როგორ მომნატრებია,

ჩვენი შორი-შორს ყოფნა,

მეუბნები, ბედია.

მაია დიაკონიძე

20.09.2026 წელი