სამშობლოს! (პატრიოტული) ეძღვნებათ ემიგრანტებს

სამშობლოს!

არც ცოტნე ვარ, არც ქაქუცა

და არც ქეთევანი,

ფერფლად ვიქეც მე მას უკან,

რაც დავტოვე ვანი.

სხვის მიწაზე ჩამოვდნი და

გადავიქეც სანთლად,

მზე აქ ვეღარ ამოვიდა,

ან სხივები ამცდა.

განსაცდელსაც გავუძლებდი,

ქარს და გრიგალს ცხრაპირს,

შვილი შენი გაუძღები

თუ ვნახავდი ნაპირს.

თუ კი ჩემი სულის სითბო

გაალღობდა თოვლსაც,

ჩემს დანახვას თუ კი ითხოვ,

უსათუოდ მოვალ.

მაია დიაკონიე

14.10.2026 წელი

სახუმარო-სალაღობო

სახუმარო

გაცვდა ეგ შენი სიტყვები,

როგორც ზამთრებში პალტო.

არც სიყვარულში მიტყდები,

არც პალტოს ყიდვას ლამობ.

სულში ხინჯად რომ არ დამრჩეს,

როცა დავრჩები მარტო,

სანამ დამიდებ განაჩენს,

პალტოს ყიდვას შენ განდობ.

მაია დიაკონიძე

14.10.2026 წელი

აღარ გვაღვიძებს!

 ერთდაიგივე ტაქტი, რითმა,

მოზომვა მაჯის,

ვენის გადაჭრა, მიძინება

მერე ღუმელთან,

ბოლავს თბილისი,

ბუღი დადგა ცემენტის, გაჯის,

აღარ გვაღვიძებს ქართლის დედის

დარდიანი ხმა.

მაია დიაკონიძე

12.10.2026 წელი

მიხარია

მიხარია

მიხარია, რომ ვიღვიძებ დილით,

მზე სხივს მაფენს, გარეთ შაშვი გალობს,

ცა იმშვენებს ცისარტყელას ღიმილს

და ამისთვის ზევით უფალს ვმადლობ.

მიხარია, გული ისევ ფეთქავს,

როცა ვხედავ მინდვრად გაშლილ ყვავილს,

ანეულზე კაცი ავლებს ერქვანს,

მთად ირემი ლოკავს ქვიდან მარილს.

მინდორ-მინდორ დაქრის ნიავქარი

და უწეწავს ოქროს ყანას კულულს,

დაფარულა თეთრად იალაღი,

იქ ისინჯავს თერგი კლდეზე მუსკულს.

მიხარია, რომ ვიღვიძებ დილით,

მზე სხივს მაფენს, გარეთ შაშვი გალობს,

ცა იმშვენებს ცისარტყელას ღიმილს,

ყველაფრისთვის ზევით უფალს ვმადლობ.

მაია დიაკონიძე

10.10.2026 წელი

გმირო ქართველო! (შოთაობისთვის)

 

გმირო ქართველო!

რატომ გადაგიმალავს

შენ ჭედური ხატები,

ოპიზრების ნიჭით და

სიყვარულით შემკული,

დრო მოსულა სნეული,

უშნო და ალმაცერი,

აღარ ინდობს არაფერს,

გამოჭამა სხეული.

დაემსგავსა სამშობლო

მზით გადამხმარ მდელოებს,

აღარ ჰყვავის ყვავილი,

გვალვა ვით მოერია,

შენ თუ სხვათა იმედზე

გაზაფხულებს ელოდე,

ვინ გვანახოს რომ ცაზე

ბევრი ოქროსფერია.

ავსებულა საწყაო

დარდებით და ფიქრებით,

ნუთუ ქვეყნის მომავალს

დღე აღარ უწერია,

დღეს ვართ, ხვალ, სამწუხაროდ,

ჩვენ კი აღარ ვიქნებით,

იცრიცება კრწანისზე

ლანდები უთენია.

შენ კი, გმირო ქართველო,

რად ჩამოგდის ცრემლები,

ნუთუ ჩვენი სამშობლო

უკვე არაფერია,

შეიმოსე რწმენით და

აგვავსე იმედებით,

თორემ ბრძოლით დაღლილებს

ძალა გამოგველია..

მაია დიაკონიძე

9.09.2026 წელი

კიდევ ერთხელ... (პატრიოტული)

კიდევ ერთხელ...

კიდევ ერთხელ ჩამოდგა შემოდგომა მზისფერი,

ქარვისფერი ყურძენი კიდევ აამზიანა,

დასდგომიან ღრუბლები ლურჯ მთებს როგორც ძიძები,

დასცქერიან ხეობებს მედიდურად, ზვიადად.

ჩამოვივლი ბილიკებს, იქნებ დევს გადავაწყდე,

ვიცი, მომეგებება, მიცნობს ადამიანად,

წყაროს თავზე იმისთვის კარგი სუფრა გავაწყვე,

და იმანაც, მეგობარს, გვერდი არ ამიარა.

ჩვენი მღერა-ხუმრობა მთებს და ველებს ესმოდა,

ვთხოვე, აღარ დაკეტოს წყაროს წყალის სათავე,

წასვლისას გადმომძახა თავის სახლის ერდოდან,

,,მე არ დამიკეტია, სულ ტყუილად მაბრალებ.

თუ კაცი ხარ, ერიდე, მოღალატეს, გამყიდველს,

შენი მოდგმის ცოდვებს კი, ზურგზე მე ნუ ამკიდებ,

მე შენი მეგობარი დავიტოვებ ამ იმედს,

უფლის ნებით წყაროს წყალს აღარ მოისაკლისებთ."

კიდევ ერთხელ ჩამოდგა შემოდგომა მზისფერი,

ქარვისფერი ყურძენი კიდევ აამზიანა,

დასდგომიან ღრუბლები ლურჯ მთებს როგორც ძიძები,

დასცქერიან ხეობებს მედიდურად, ზვიადად.

მაია დიაკონიძე

3.10.2026 წელი

ვით ძველისძველი ხელადა (პატრიოტული ლირიკა)

ვით ძველიძველი ხელადა

ვისაც სამშობლო კვლავ გიყვართ,

საშველად არ აგვიანებთ,

იცით, რომ თქვენი ჯერია,

მისდიოთ არაგვიანებს.

ვისაც ჯერ კიდევ სულში გაქვთ

შაირი მესხი მელექსის,

თქვენს მკერდში ქვეყნის გულია

და მისი ძგერა ერს ესმის.

როცა კლდეს სტყდება ნატეხი,

თქვენს ხმაშიც ზარი ჩნდება და,

გაუძლებთ მრავალ ქარტეხილს,

ვით ძველისძველი ხელადა.

ვაჟას, ილიას, აკაკის

მოგვასმენინებთ მრავალჯერ,

კვლავაც ჭირგადანახადნი

აახმიანებთ სამარხებს.

ზეცა შავი ზღვის ფერია,

ალაგ წვიმს, ალაგ იალებს,

იცით, რომ თქვენი ჯერია,

მისდიოთ არაგვიანებს.

მაია დიაკონიძე

9.09.2026 წელი