ელგუჯა ციგროშვილის ლექსები სომხურად ნათარგმნი არევშატ ავაგიანის მიერ ,,მე დღესაც მახსოვს", ,,ზღვაზე"

 გუჯა, ელგუჯა ციგროშვილი, გილოცავ დაბადების დღეს საუკეთესო სურვილებით და შენი ლექსების არევშატ ავაგიანისეული Arevshat Avagyan თარგმანებით.

Էլգուջա Ցիգրոշվիլի

ԵՍ ԴԵՌ ՀԻՇՈՒՄ ԵՄ

Ամառային գիշերվա՝

Մեղմասահ լուսինը,

Խրխնջացող նժույգը՝

Քուռակի հետ,

Մինչև հիմա չեմ մոռանա

Գայթակղիչ խալը

Խալը, որի տեղը

Ես ու դու գիտենք...

Մեզ համար էր երգում

Ճռճռան ճպուռը

Լուսատտիկը վառվում էր

մոմի նման,

Ժամանակը մեր հուշերը

մոռացության չտվեց,

Դու միշտ միակն ես եղել

Բոլորի մեջ:

Մազերը համբուրվելու

Շուրթեր էին փնտրում,

Շուրջը չոր խոտերը բուրում էին,

Հիշողությունը և զգացմունքը

Ձայներ ունեին.

Անցյալը ճչում էր,

Լռությունը՝ ձայնակցում:

Դեռ շատ օրեր

կգան ու կանցնեն՝

Խոստումներով ու երդումով

Լիարժեք հագեցած..

Ինձ համբուրելու

Գայթակղությունն է մղում

խորհրդավոր խալը

Խալը, որի մասին

միայն մենք գիտենք...

Թարգմանեց Արեւշատ Ավագյանը

მე დღესაც მახსოვს ...

ზაფხულის ღამე და ...

მთვარე მცხრალი ,

ფრუტუნა ცხენი ,

თავისი კვიცით ...

მე , დღესაც მახსოვს

მაცდური ხალი ,

ხალი , რომელიც

მე და შენ ვიცით .

ჩვენთვის მღეროდა

ანცი ჭრიჭინა ,

ციცინათელა

სანთელად გვენთო ...

დრომ მოგონება

ვერ მიაძინა,

მრავალთა შორის ,

ყოველთვის ერთო !

ტუჩებს საკოცნად

ეძებდნენ თმები ,

იდგა სურნელი

შემშრალი თივის ;

ხსოვნას და გრძნობას

ჰქონია ხმები :

წარსული კივის !

დუმილი კივის !

კიდევაც ,, ბევრი

ჩაივლის წყალი ,"

გაჯერებული

აღთქმით და ფიცით ...

საკოცნად მიწვევს

მაცდური ხალი ,

ხალი , რომელიც

მარტო ჩვენ ვიცით !

ელგუჯა ციგროშვილი

Էլգուջա Ցիգրոշվիլի

ԾՈՎՈՒՄ

Արևը հալվում է հորիզոնում ,

Նա այսօր վճարելու է իր պարտքերը...

Թևեր առած կրքի նման

Ծովից դուրս է գալիս մի կին:

Չնայելով անգամ ոչ մեկին

Տեսնում է կողոսկրը Ադամի,

Բոլորի զննող աչքերը՝

Հայացքով Վաճառականի:

Հաճոյախոսությունների ալիքը

Հասնում է նրա ականջին,

Հոգնածությունն անցնում է

Պառկելիս տաք ավազին:

Նա հստակ գիտի իր գինը

Փակ աչքերովը անգամ,

Մարմինը խաղացկուն է,

Ինչպես նժույգը անսանձ...

Տեսնում եմ՝ Արարիչը շռայլորեն

Իր ողորմության փեշը թափ է տվել իր վրա...

Փակված կոպերի տակ, իր մտքում

Մտածու՞մ է, արդյոք, իմ մասին...

Թարգմանեց Արեւշատ Ավագյանը

ზღვაზე

მზე ჰორიზონტზე დნება,

დღეს მოიხადა ვალი...

ვით ფრთაშესხმული ვნება,

ზღვიდან გამოდის ქალი.

გაუხედავად ხვდება,

ადამის ნეკნის ძვალი,

როგორ ვაჭრულად უმზერს

ამდენი წყვილი თვალი.

კომპლიმენტების ტალღა

სმენას საამოდ სწვდება,

წამსვე ეხსნება დაღლა

და...ცხელ ქვიშაზე წვება.

მიულულია თვალი,

თავისი ფასი იცის...

სხეულს ედება ალი,

გაუხედნავი კვიცის.

ზედ დაბერტყვია, ვხედავ,

უფლის წყალობის კალთა...

ჩემზე თუ ფიქრობს ნეტავ,

მიღმა, დახუჭულ თვალთა?!

ელგუჯა ციგროშვილი

ექსპრომტად, ელგუჯა ციგროშვილს დაბადების დღის აღსანიშნავად

ექსპრომტად

ვერ დავძარით შენი გული

შესახვედრად ჩვენთან,

რომ გალობა ნაზბულბულის

სამშობლოში გვესმას.

ჩააჟღურტულ-აჭიკჭიკო,

სიმღერა თქვა ბევრი,

გავამზადოთ საჭაშნიკოდ

რქაწითელი ქვევრის.

გელოდება წყალჭალა და

მთები უბერები,

დაგხვდებიან თმაჭაღარა

სიყრმის მეგობრები.

მაია დიაკონიძე

3.07.2026 წელი

უსამართლობა სუფევს ამქვეყნად!

უსამართლობა სუფევს ამქვეყნად!

უფულობა მკლავს თუ უგულობა,

როგორ გავიგო, ღმერთო, სიმართლე,

ერთმა ბულბულმა შენ გიგალობა,

მაგრამ შურდულით მაინც მიაგნეს.

უსამართლობა სუფევს ამქვეყნად,

მართალი კაცი იღებს სილაქებს,

გულში დავიცემ მალე სატევარს,

გმირს თუ პატივიც აღარ მაიგეს.

მაია დიაკონიძე

3.07.2026 წელი

განა კი (სატრფიალო)

განა კი

განა კი მე არ მიყვარდი,

ან შენ გიყვარდი კი არ,

ცხოვრება ეშმაკს მიჰყავდა,

სიმართლეს მივხვდი გვიან.

როცა ეკლებმა დამჩხვლიტეს,

ოცნებაც დარჩა შორი,

სიზმრებმაც გული დამწყვიტეს,

როცა გიხილეთ ორი.

მაია დიაკონიძე

1.07. 2026 წელი

ჩანახატი (მელნისფერი წვიმის წერილები)

ჩანახატი

ციდან თითქოს მელანი ჩამოიღვარა, ათასობით მელნის წვეთი დაეშვა დედამიწისკენ, ამოავსო ორმოები, ღრმულები, ყვავილების გვირგვინები, წყლის ჭურჭელი, ვიღაცებს ეზოებში რომ დაეტოვებინათ, წყლის ჭავლი დაღმართზე დაეშვა, ის იყო, მეც უნდა შევერთებოდი მელნის ზღვას, რომ ბებიას აფორიაქებული ხმა შემომესმა, - შემოდი, გოგო, სახლში, არ გაცივდე.
უკმაყოფილოდ შევბრუნდი. მინდოდა, ფეხშიშველა გავქცეულიყავი და მელნის გუბეებში ჩამეხედა. დარწმუნებული ვიყავი, თითოეულში პატარა ზღაპარი იმალებოდა. ბებიამ პირსახოცი მომაწოდა და გამიღიმა.
– რას უყურებდი ასეთი ინტერესით, რა წვიმა პირველად ნახე?!?
– მგონია, ცა წერილებს გვიგზავნის. - მთელი სერიოზულობით ვუთხარი ბებიას.
– შეიძლება მართლაც, – მითხრა მან. – ოღონდ ასეთი წერილების წაკითხვა ყველას არ შეუძლია.
მხოლოდ წლების მერე შევძელი ეს წერილები წამეკითხა.
მაია დიაკონიძე
28.06.2026 წელი

როგორ მინდოდა (სატრფიალო)

სატრფიალო ლირიკიდან:
როგორ მინდოდა

როგორ მინდოდა, გეთქვა:,,მიყვარხარ",
ხნულს გაავლებდი, გასწევდი ერქვანს,
თუმც ნაოცნებარ, ფერმკრთალ მირაჟად
დარჩი და გული დააზრო სეტყვამ.

სამყაროს შევრჩით, როგორც გერები,
თეთრი და შავი, - კაჭკაჭის ბოლო,
ჭადრაკის დაფას მეფედ ერგები,
მე კი დედოფლად დავრჩები მხოლოდ.
მაია დიაკონიძე
26.06.2026 წელი

სახუმარო

 სახუმარო:

ეს ამბავი კახეთში მოხდა. მაზლისცოლმა მაზლიცოლს დაურეკა. გახსოვთ, საბჭოთა დროს მხოლოდ ქალაქის ტელეფონი გვქონდა, სად იყო მობილურები, ისიც ყველას - არა. რიგში უნდა ჩაწერილიყავი, განიხილავდნენ შენს საკითხს, თუ ცოტა დამსახურებული კაცი იყავი, კი დაგიყენებდნენ. ასე, მაზლისცოლის მოსაკითხად მეზობელთან დარეკეს, ტელეფონთან ქმარი მივიდა, მზია სახლში არაა, ინფექციურშიაო. დაახეთქა ყურმილი ნინამ, ქმარს ეცა, შენი რძალი ინფექციურში ყოფილა, რას იტყვის ხალხი, რომ არ გვინახავსო. დასხდნენ მანქანაზე და გაუტიეს თელავის საავადმყოფოსკენ. გაიკითხეს-გამოიკითხეს, მარინა იქ არ აღმჩნდა. ნამდვილად ყვარელში იქნებაო. ახლა იქით აიღეს გეზი, არც იქ იყო. მერე გურჯაანს მიაშურეს, არც - იქა. შეწუხებულებმა, კი ერიდებოდათ, ისევ მეზობელთან დარეკეს. ისევ ქმარი მივიდა ტელეფონთან. აფორიაქეებულმა ძმამ ჰკითხა, ბოლოს და ბოლოს, სად არის მარინა, შემოვიარეთ კახეთის ყველა საავადმყოფოო. ძმის პასუხი: ხალხო, რამ გაგაგიჟათ, შხამი გაუთავდა და როგორც ყოველთვის ასაკრებად დედამისთანაა წასული სოფელშიო.