ლექსები მინიმალისტური პოეზიიდან ბატონ ამირან გოდერძიშვილის კომენტარით.
-------------------------
ვწევარ და ვგრძნობ, რომ
ვერ ვანძრევ ხელებს,
დაშვებულია ზეციდან ფარდა,
ნუთუ სპექტაკლის ეს არის ბოლო,
თუ მხოლოდ ახლა ვესწრები ანტრაქტს.
----------------------
თავთუხების თაველებზე
მეტი მზე და სიმშვიდეა,
დგას სინაზე ღვთიშობელის
და დიადი იდილია.
----------------------
ვაჟაუ!
ვაჟაუ, ვეღარ გიცანი, წლებმა ბალანი აგყარეს,
სახეს დაეტყო ღარები, თვალებქვეშ ჩრდილებს ატარებ,
მკლავები, მუხის ფესვები, ჩამოგშვებია ხმელადა,
მარტო თვალები გიცინის, ზღვას რომ მიგიგავს ფერადა,
მათმა ისრებმა მაქცია ოდესღაც ღობის მცველადა.
----------------------------------
ნიშა ხარს!
ვუმზერ, ჩემს ნიშას, გასცვენია უკვე ბალანი,
ღონემიხდილი მაინცა სწევს გუთანს და ხარობს,
მწვანე ჯეჯილზე უკეთესი ნეტავ რა არის,
მზით დამწიფებულს სულ სხვა ფერი ედება ახოს.
--------------------
ეძინა ქალაქს
გზად შემოდგომის ამინდი იდგა, -
ქარი აფენდა ფოთლების საბანს,
აჟრიალებდა დანესტილ მიწას,
ნისლს უხდებოდა ცისფერი კაბა.
და სიმარტოვე არღვევდა ქუჩებს. -
წლებს მიათრევდა - ასსა და ათასს,
ციოდა. წვიმდა. იქნებ სტკიოდა,
მაგრამ ღრმა ძილით ეძინა ქალაქს.
---------------------
ჩემი გამოცდილებით
გეტყვით სიტყვას, ნაკვესებს,
სადაც არ გაფასებენ,
იქ არ უნდა გაჩერდე.
-----------------------
მარტოსული ადამიანი უდაბნოს ყვავილივითაა,
ადრე თუ გვიან ეკლებს გამოისხამს.
------------------
ბუშტებივით სკდება იმედები, მაგრამ მათგან
განსხვავებით იმედი არ ყვირის, არ ხმაურობს,
ჩუმად მიიპარება, დამდნარი თოვლივით,
თუმცა გულში ღრმა და დიდ კვალს ტოვებს,
უიმედო გული სწორედ გამსკდარ, მომჩვარულ,
ნაგლეჯებად ქცეულ ბუშტს ემსგავსება.
--------------
არავინ იცის, ვის რა დღე ადგას,
დარდობს და მერე დარდს ქარებს ატანს,
ჩვენ კი ვეძახით უდარდელს, ამტანს.
--------------------
სასხლავის ჭერას
ურჩევნია ღვინო და ბანქო,
თამაშ-თამაშით
ხეც გაყიდა,
მამამ რომ დარგო.
--------------------
მართლისმთქმელისთვის დანასა ვლესავთ,
გვინდა მოვაჭრათ სარსალა ენა,
რადგან სიმართლე ყურსა გვჭრის ყველას!
-------------------------
შვილს!
ვერ დავისვენე იმქვეყნად,
ჩემს ძვლებს აქ გააქვს ხრტიალი,
სხვისი ცხვარი ძოვს იალაღს,
სახლზე ყვავი ზის ტიალი,
მკერდში სხვა გული ჩაგიდგეს,
არყის სუნზე ცემს ფრთხიალით.
---------------
იმედის გარეშე სული ისე იტანჯება,
როგორც ხორცი წყლის გარეშე,
ის შავი ღრუბლებით დაფარულ მზეს ემსგავსება, რომელიც სხივებს ვეღარ ისვრის და ნელ-ნელა ინავლება.
------------------------
ჩუმად ისმის ზარების რეკვა,
მაგრამ რაოდენი წუხილია მასში,
ჩემო სამშობლოვ!
--------------------
სული გვძვრება ერთმანეთის ქებაში,
მაშ რად მიდის ეს ქვეყანა კლებაში?!
==================
მატარებლის გუგუნში, თურმე, ჩამძინებია,
დილით გამოვიხედე, იმერეთის მთებია,
ბოგირ-ბოგირ ჭალები ერთურთს ეკონებიან,
ჩემი ჭირისუფალი მელოდება ბებია.
----------------------------------------
გულში ცა შემოვინახე
ასფურცელა და ლამაზი,
რამდენ ფენასაც ააცლი,
ყველგან დაგხვდება ზღაპარი.
==================
ხელში ჩამემსხვრა ბროლის ბოკალი,
ყველა ოცნება ჩემში მოვკალი,
ახლა კი ვცხოვრობ ორიოდ წამით,
სხვამ იოცნებოს პარიზზე აწი.
----------------------
ქვეყანას არ ვჭირდები,
ვხედავ, ყავლიც გამსვლია,
ერთი ჩითის მერდინი,
აი, რაც გამჩნია.
-----------------------
ამპარტავნობს ზოგიერთი ვხედავ
და გვასწავლის დღენიადაგ ჭკუას,
თბილი სიტყვა ზოგ ჭრილობას შველის,
თბილი სიტყვა მოკლულ გულსაც კურნავს.
მაია დიაკონიძე
------------------------------------
ამირან გოდერძიშვილი
·
არც პოეზიით, არც პროზით, არც პირადად, ჩვეული უსათნოესი ღიმილით ფეისბუქიდან, კარგა ხანია არ შემოგვღიმილებია და არ შემოგვხმიანებია ჩვენი უნიჭიერესი პოეტესა, ქალბატონი მაიკო,
და აი, ახლა გვესტუმრა და თავისი უხვი და უგემრიელესი ნობათით გაგვიმასპინძლდა და დაგვაპურა კიდეც!!!!
თურმე ღირდა და დაფასდა, გაუჩინარებაც და ლოდინიც,ჩვენ გულუხვად მივიღეთ
უძვირფასესი ლექსები, ულამაზესი (მინიმები არა) კუნწულები, უმშვენიერესი ბრძნული დარიგებები და სწავლებანი!!!!
ღირდა, ნამდვილად ღირდა ლოდინი!
ამ უამრავ მარგალიტებში მე მაინც განსაკუთრებულად მოვეფერები მთის კილოზე, ვაჟასებურად ჩამოგვირისტებულ და მოჩუქურთმებულ ლექსს, რომელსაც მხოლოდ ქალბატონი შექმნიდა და გულის ცხრაკლიტულიდან სამზეოზე მხოლოდ ქალბატონი გამოიტანდა, ქალბატონი მაიკოსავით უნიჭიერესი და მაიკოსავით გაბედული!!!!
ამ ლექსის ციტატებად დაყოფა აფსუსია, ეს ლექსი მთლიანად უნდა ითქვას:
,,ვაჟაუ, ვეღარ გიცანი,
წლებმა ბალანი აგყარეს,
სახეს დაგტყვია ღარები,
თვალებქვეშ ჩრდილებს ატარებ.
მკლავები ____ მუხის ფესვები,
ჩამოგშვებია ხმელადა,
მარტო თვალები გიცინის,
ზღვას რო მიგიგავს ფერადა,
.... მათმა ისრებმა მაქცია ___
ოდესღაც
ღობის
მცველადა!.....
ამ ლექსში ფარულად და ლამაზად მოჩანს ქალბატონის ახალგაზრდობის დროინდელი სიყვარულის გამოსხივება,
ჯერ, რომ დიდი ხნის უნახავი მიჯნური თმიდან ტერფამდე სიყვარულიანი მზერით აზომა და აწონა და მერე იმ ზღვისფერ თვალებს ახლაც ვერ დაურჩა გულგრილი და... სევდით გაიხსენა:
,,მათმა ისრებმა მაქცია
ოდესღაც ღობის მცველადა"!!!!....
ღირდა ლოდინი, ნამდვილად ღირდა!!!!
გულიანად გილოცავ უფლის ნებიერა ქალბატონო, ამ ულამაზესი ნადავლის მონადირებას!!!!
