მაინც დავბრუნდები!
ჩემფეხქვეშ ჯერ სამყურები გაქრა,
მწვანე ბალახს აღარ ვემეგობრებოდი,
მერე იებმაც მიმატოვეს, სად
მეცალა მათ საძებნად ბუჩქის ძირებში,
მწვანე მატიტელასაც ეწყინა,
სოფლის გზებზე ავიკრძალე სიარული,
დიდხანს მეძახოდნენ ბაბუაწვერები,
ვუსმენდი იმათ სიმფონიას,
ქარი დირიჟორი, ისინი აფრენილი ნოტები,
წინაპრების ჩურჩული მოჰქონდათ,
დაბრუნდი, დაბრუნდიო,
სისხლში რკინა მძლავრობდა,
კიდევ ჩაისუნთქე შენი მიწის ჰაერიო,
აქ დავრჩი, ქალაქში, ბეტონის ტყეში,
ფუი, თქვენი რკინისაც
და თქვენი ნაკელისაც მეთქი,
პირი იბრუნეს იამაც, მატიტელამაც,
გვირილამაც და ყაყაჩომაც,
მანდ რომ ყვავილებია ხელოვნური,
იმათ უყურეო...
მხოლოდ ბაბუაწვერა მომაყრის ხოლმე
თავის თეთრ ფთილებს,
ბაბუას წვერებს რომ ჰგავს,
ხელში ჩავიკუჭავ და ვეფერები,
შენ მაინც არ მიმატოვო, ვთხოვ,
იმანაც იცის, რომ მაინც დავბრუნდები
და ყოველ წელს გაზაფხულზე
მზესავით ყვითლდება და მიცინის...
,,ჭიტა", დამალობანას მეთამაშება.,
ამ დროს ისევ ბავშვი მგონია თავი.
მაია დიაკონიძე
29.05.2026 წელი
