იმედის ვარსკვლავი

 იმედის ვარსკვლავი

სიავის სამყარო ხარხარებს,

უშვებს სატანის საცეცებს,

ბავშვების ტირილი ახარებს,

თვალებს სიხარბით აცეცებს.

,,კეთილის არსება გრძელია",

საზღაურს ყველას მიაგებს,

ისე ვით სამყარო ძველია,

იმედის ვარსკვლავი ციაგებს.

მაია დიაკონიძე

2.04.2026 წელი

ვიღაცისთვის არ ვარ სულაც

 ვიღაცისთვის არ ვარ სულაც,

ვიღაცისთვის მზე ვარ დიდი,

ვიღაცისთვიც ვდგავარ უკან,

ვისთვის - მცველი,  მეხამრიდი.

ყველა ჩვენ-ჩვენ გზას მივკვალავთ,

ის - თავხედად, მე კი, რიდით,

მინდა მივყვე უფლის კარნახს,

მის წინაშე წარვსდგე დიდი.

აღარაფერი (სატრფიალო)

 აღარაფერი

აღარც შენა გაქვს ჩემთან სათქმელი,

აღარც მე არ მაქვს სალაპარაკო,

ნისლში გამქრალა მწიფე ძახველი,

ვერ შევძელ შენი გული განვაგო.

შორს დარჩა თეთრი ფიფქების ბარდნა,

შორს დარჩა თეთრი ია, ვარდნარი,

აღარაფერი - ეკლების გარდა,

აღარაფერი - მხოლოდ ავდარი.

მაია დიაკონიძე

1.04.2026 წელი

ქარი მეტ-მეტობს წამში

 ქარი მეტ-მეტობს წამში

ვიღაცას იქნებ მოვწონვარ,

ვიღაცას იქნებ არც კი,

ჩემს სიტყვას ვისთვის წონა აქვს,

ვისთვის მძიმე ვარ ბარგი.

აშლილა მთაში ნისლები,

ჩემთან ხმაური მოაქვთ,

სისხლისგან ისე ვიცლები,

თითქოს ვებრძოდი ქოფაკს.

შემიღებია ცა წითლად,

ქარი მეტ-მეტობს წამში,

სიცოცხლე შემიწირია,

პირველი არ ვარ გვარში.

მთა და მინდორი ნახატი,

შემეგებება კვლავაც,

პეპელასავით ფარფატით,

ვიფრენ სიცოცხლის კვალად.

მაია დიაკონიძე

31.03.2026 წელი

სიკვდილი მაინც მალია

 სიკვდილი მაინც მალია

სხეული - სულის გალია,

გვიჭერს ტიალი, ვერანი,

სიკვდილი მაინც მალია,

იქ გავფრინდებით ყველანი.

გველს ვერასოდეს გაათბობ,

ფუჭია გულის მურაზი,

ვერ დაგამშვიდებს ბარამბო,

ცხოვრების შხამს სვამს გულადიც.

იღბალთან მუდამ ვთამაშობთ,

სანამდე გვყოფნის ძალები,

,,საცა არა სჯობს, გაცლა სჯობს,"

თუმც ბედს ვერ დავემალებით.

სხეული - სულის გალია,

გვიჭერს ტიალი, ვერანი,

სიკვდილი მაინც მალია,

იქ გავფრინდებით ყველანი.

მაია დიაკონიძე

24.03.2026 წელი

არ შეიმჩნიო, როდესაც გტკივა,

უიმედობას როდესაც ებრძვი,

შენი ლოცვები უფალთან მივა,

დაგამშვიდებს და ტკბილ სიტყვას გეტყვის.

თავზე დაგისვამს ხელს სიყვარულით,

- ნუ ტირიხარო, - ჩაგიკრავს გულში,

აბრიალდება მზე მიმალული,

დაგავიწყდება, რაც იყო გუშინ.

 

შევჩენკოს მიწა

მტკიოდა ძლიერ გასხლული ტანი,

ნაიარევი გვერდი,

გაყვავილებულ ნუშებს და ატმებს

დაუზრეს თოთო მკერდი,

დაუვსეს თვალი იებს, ზამბახებს,

ირგვლივ სიჩუმე იწვა,

აბრიალებულ ბროწეულივით

იწვის შევჩენკოს მიწა.

მაია დიაკონიძე

14.03.2022წელი

1 . მტკიოდა ძლიერ

გასხლული ტანი , ნაიარევი გვერდი , გაყვავილბულ ნუშებს და ატმებს , დაუზრეს თოთო მკერდი ; 2 . დაუვსეს თვალი იებს , ზამბახებს , ირგვლივ სიჩუმე იწვა ... აბრიალებულ ბროწეულივით , იწვის შევჩენკოს მიწა!