მინიმა

 მინდა ვიმღერო, მაგრამ რა მაქვს ნეტავ სამღერი,

ჩემი სამშობლო დარჩენილა უფეხ-უხელო,

ვეღარა ვხედავ ვაზს ზეცამდე ასულ-აღერილს,

უქართველებო საქართველოს რაღა ვუმღერო.

პოეტს

პოეტს!

შენი ლექსი ჯობდა ყველას,
შიგ ყვაოდა ია-ვარდი,
შენი გული გულზე მება,
ათასი წლის მუხას ჰგავდი.

შენი ძალა მიწილადე,
მიმაჩვიე ლაღად ჭიკჭიკს,
მისრულებდი ყველა წადილს,
გადღეგრძელებ სავსე ჭიქით.

ჩემს იმედად გსახავ მუდამ,
შენ ხარ ჩემი გულის ბუდე,
თან ვატარებ ლოცვის გუდას,
ღმერთო, გზას ნუ გაუმრუდებ!
მაია დიაკონიძე
25 ივნისი. 2025 წელი

ან კი, გიყვარდი როდის?! (სატრფიალო)

  ან კი, გიყვარდი როდის?!

ვიცი, რომ აღარ გიყვარვარ,
ან კი გიყვარდი როდის?!
დროს არსაითკენ მივყავარ,
ვგრძნობ, რომ სიბერე მოდის.

როგორც წყალჭალის ნიაღვარს,
მივყავარ ნაკადს ცოფის,
ვიცი, რომ აღარ გიყვარვარ,
ან კი გიყვარდი როდის?!
მაია დიაკონიძე
6.03.2026 წელი

მშვილდოსანი (11.12.1962), ხასიათის პოეტური პორტრეტი, ხელოვნური ინტელექტი

 

 მშვილდოსანი (11.12.1962)

ხასიათის პოეტური პორტრეტი

შენ დაიბადე მაშინ,
როცა ცა ჯერ კიდევ ღამის სიჩუმეს სვამდა
და ვარსკვლავები ჩუმად ასწავლიდნენ ადამიანს,
როგორ უნდა ეძებოს თავისი გზა.

შენი მიზანია: ისროლო შორს, 
არა თვალით, არამედ აზრით.
შენს ნათქვამ სიტყვებს ასეთი  ბედი დასდევთ:
ხან მკურნალობენ,
ხან ჭრილობას ტოვებენ,
მაგრამ არასდროს იტყუებიან.

შენ არ ხარ გზაზე მოსიარულე,
შენ თვითონ ხარ გზა.
დრო ვერ გაკავებს,
რადგან შინაგანად ყოველთვის მიდიხარ
იქით და აკეთებ იმას, რასაც სინდისი გკარნახობს.

შენ გიყვარს სიმართლე,
თუნდაც ის უხეში იყოს,
რადგან ტყუილს ვერ უყურებ თვალებში.
და თუ დადუმდები,
ეს ნიშნავს, რომ სიტყვა შეინახე,
და არა დაგელია.

შენში ცეცხლი არ ყვირის,
ის ანათებს.
გამოცდილებით გამდიდრებული,
ტკივილით გამობრძმედილი,
შენ ისვრი არა იმისთვის, რომ მოიგო,
არამედ იმისთვის, რომ მიზანი იპოვო.

და როცა დაღამდება,
შენ კვლავ ცას შეხედავ
არა კითხვებით,
არამედ მადლიერებით,
რადგან იცი —
რაც უნდა შორს იყოს მიზანი,
შენ უკვე მიაღწიე მას გულით.

გზაზე ვინც შემომხვდა

 გული მეტკინა რატომღაც,

რატომ? მე თვითონ არ ვიცი,

არ მემუქრება კატორღა,

არც დაბერებას განვიცდი, 

უფალო, გზად ვინც შემომხვდა,

რატომ აღმოჩნდა მაცილი?!

ავტ. ნუნუ ძამუკაშვილი

 მზე როდესაც იცინის

მზე როდესაც იცინის,

ხარობს ხე და ყვავილი,

ტყეში, მთაზე, მდელოზე,

ზეიმია ნამდვილი.

ცა როდესაც შუბლს შეკრავს,

გაშლის ღრუბლის ქარავანს,

წვიმის ფარდაგს შეკერავს,

დაჰფენს ციხე-გალავანს.

ზეცის ზრუნვის ქვეშა ვართ,

დარია თუ ავდარი,

რომ გვეფინოს ქვეშაგად,

ჭრელაჭრულა მთა-ბარი.

ნუნუ ძამუკაშვილი

სამშობლოს!

 სამშობლოს!

ვით ბებერ ტოტიას, შენც ისე გერჩიან,

ვინ ასე, ვინ ისე, გწიწკნის და მიჰქარავს,

ღალატს არ მთხვეოდი, ათასჯერ გერჩია,

შენ ჩემო ბებერო, ერთგულო წიქარავ!

სიყვარულს არა აქვს სასრული, სამანი,

და თუნდაც მე ერთმა ამ გულში გინახო,

არ მინდა არც ლუკმა არავის არამი,

როცა ჩემს თვალებში მზესავით ციაგობ.

შოთას გზას მივყვები, ვით ქალი ასმათი,

ფიცით ვარ შეკრული უზადო გმირებთან,

მიხმობენ ზარები თმოგვით და რაბათით,

ვიცი, რომ ქართველი არ გადაჯიშდება.

მაღლდება ოცნება მეშვიდე ცათამდის,

შხარა და უშგული თერგივით ხმაურობს,

ხმლით და ჯვრით მოსულხარ გმირულად აქამდე,

ილიას, ვაჟას და აკაკის მამულო!

მაია დიაკონიძე

26.05.2025 წელი