გული მაქვს ფართო, დაუტეველი.
როგორც ტყის დალის, ეგზომ თავნება,
ვით ციხე-კოშკი აუღებელი,
და სიყვარული მეცოტავება.
სული შთამბერეთ ქრიგალ-ქარებო,
ამიყოლიოს კვირტების ფეთქვამ,
ვით ნიაღვარმა, გრძნობამ წამლეკოს,
და იმ წამებში სიტყვაც კი ვერ ვთქვა.
გული მაქვს ფართო, დაუტეველი.
როგორც ტყის დალის, ეგზომ თავნება,
ვით ციხე-კოშკი აუღებელი,
და სიყვარული მეცოტავება.
რატომ არ უნდა გინდოდეს?!
მაინც დავბრუნდები!
ისევ სატრფიალოებიდან
ვჭკნები, ვით ხმება მზეზე ბალახი,
ერთი ბულული მინდორზე თივის,
ტირილი, ვხედავ, მაინც არა ღირს,
მივდივარ გზაზე წყნარი და მშვიდი.
ასწლეულების ვატარებ სევდას,
წინ მეღობება კლდე და ქარაფი,
ზეცა ხანდახან მიგზავნის მეხსაც,
ტირილი ვხედავ მაინც არა ღირს.
მწარე სინანულს მივეცი თავი,
ვიწამე უფლის გარდა არავინ
ვკარგავდით ლორეს, ხანძთას და ართვინს...
ტირილი ვხედავ, მაინც არა ღირს.
