ლექსები

Saturday, February 14, 2026

თოვლი მოდის

გავიხედე, თოვლი მოდის,

ფიფქით ცაა ავსებული,

ამ ბარაქას ვნახავ როდის,

გვერდს გაითბობს ანეული.

თეთრ ტილოზე ახატია

ნაფეხური შავი ყვავის,

ეს მიდამო ნახატია,

ზედ ედემის ვარდი ყვავის.

მაია დიაკონიძე

10.02.2026 წელი

რაი ვქნა (ხალხურ მოტივებზე) სატრფიალო

რაი ვქნა

(ხალხურ მოტივებზე)

არ გიყვარვარ და რაი ვქნა,

არ გიყვარვარ და ნურც,

ხომ ვერ გავხდები ფატიმა,

ეშმაკს ვერ მივცემ სულს.

ველოდი სიტყვის მალაყებს,

არ წვიმს, როგორაც ქუხს,

შენი ცქერაღა მანაყრებს,

არ გიყვარვარ და ნურც.

მაია დიაკონიძე

11.02.2026 წელი

დავჯექ ციხედ ქაჯეთისად!

დავჯექ ციხედ ქაჯეთისად,

რა აუვა ამდენ ქაჯებს,

სისხლი გამდის მაჯებიდან,

თითქოს ვიხდი რამე სასჯელს.

ჩემს სისხლს სვამენ, იცინიან,

არა ჰყოფნით, რაცა მტანჯეს,

ალქაჯებმა რა იციან,

მოჯარდება დილა სამ მზედ.

დალახვრავენ ქაჯთა მიჯნას,

სამართალი გაიმარჯვებს,

ნათლის სხივი თავის იჯრად

დააკვდება ტუჩებს მარჯნებს.

მაია დიაკონიძე

13.02.2026 წელი

Monday, February 9, 2026

მინიმა

მინიმალისტური პოეზია

ცხოვრების ნეგატივს დავუვლი რეტუშით,

იქნება, ვეცადო და გავალამაზო,

მკლავურით გავცურო მჩქეფარე ენგურში,

რომ აღემატება ნილოსს და ამაზონს.

მაია დიაკონიძე

9.02.2026 წელი

წახვედი და...

წახვედი და თან სამშობლოს

მიწა ზურგზე მიიკარი,

ვერც დარჩენა მოახერხე,

უპატრონოდ დაგრჩა კარი.

წლები გადის, ხან თოვს, ხან წვიმს,

სისხლი ტირის შენი გვარის,

ვერც დარჩენა მოახერხე,

შენს მიწაზეც თქვი უარი..

მაია დიაკონიძე

8.02.2026 წელი

Sunday, February 8, 2026

ვეღარა ვწერ უკვე ლექსებს

ამან გამახელა მე!

ვეღარა ვწერ უკვე ლექსებს,

ვეღარ ვავსებ ხელადებს

პოეზიის ნაზი შუქით,

ამან გამახელა მე.

სადაც ლაღად სტვენდა შაშვი,

ჰანგს ვისმენდი ჟღერადებს,

ახლა იქ მჭირდება საშვი,

ამან გამახელა მე.

მაინც მზის მეხოტბედ დავრჩი,

შევხარი მის ფერადებს,

თუმც ვერ ვიღებ ჩემ წილ არჩივს,

ამან გამახელა მე.

ვერ მიხილავთ ეშმას ნავში,

თუნდ დამიგოს მე მახე...

ვით ბალახი გზაზე, გავშრი,

ამან გამახელა მე.

მაია დიაკონიძე

7.02.2026 წელი

Monday, February 2, 2026

ავტ. ელგუჯა ციგროშვილი, ახალი წიგნისთვის

,, ყოველი , რომელი ითხოვდეს , მიეცეს !"

1 . ნატვრით და ოცნებით

ღამეებს ვათევდი ,

მდუმარედ ვუსმენდი

მუზების გალობას ,

სიტყვებს , შენს საქებრად

სათუთად ვარჩევდი

და ხოტბას ვასხამდი

შენს ეშხს და ქალობას .

2 . მერე ... გადაგვკარგა

ბედმა და იღბალმა ,

ლოდინში უშენოდ

მრავალჯერ გათენდა ,

ფრთები მოგამსხვრია

ცხოვრების გრიგალმა ,

გული კი ... იმედით

ღამეებს ათევდა .

3 . შორს იყავ , შენს ნახვას

აღარც კი ველოდი ,

რამდენჯერ ვაჭენე

ფიქრების მერანი ...

შენ , შენი ლამაზი

ღიმილით მშველოდი

და გულს ვერ მიტეხდა

საწუთრო ვერანი .

4 . მთვარეს და ვარსკვლავებს

შენს ამბავს ვკითხავდი ,

გრიგალებს ვატანდი

მოკითხვის ბარათებს ,

ჩემს უმოქმედობას

ხმამაღლა ვკიცხავდი ,

თუმც ვერ ვაოკებდი

გულს , შენგან ანანთებს .

5 . და აი , დღეს დილით

მოხდა საოცრება ,

ამიხდა ნატვრა და

ამიხდა ოცნება ,

გავაღე კარი და ...

ჩემს ზღურბლზე

ის დამხვდა , ~

დღესვე უთვალავჯერ

რომ დაიკოცნება !

6 . მადლობა , უფალო !

თავს გიხრი მიწამდე ,

ბედი არ ყოფილა

მარტოდენ თამაში ...

,, ყოველი , რომელი

ითხოვდეს , მიეცეს ,"

არის ჭეშმარიტი , ~

დავრწმუნდი ამაში !

ელგუჯა ციგროშვილი .

ქ . თესალონიკი .

28 . 09 . 2012 წელი .

,, ალავერდობა ."