გმირო ქართველო! (შოთაობისთვის)

 

გმირო ქართველო!

რატომ გადაგიმალავს

შენ ჭედური ხატები,

ოპიზრების ნიჭით და

სიყვარულით შემკული,

დრო მოსულა სნეული,

უშნო და ალმაცერი,

აღარ ინდობს არაფერს,

გამოჭამა სხეული.

დაემსგავსა სამშობლო

მზით გადამხმარ მდელოებს,

აღარ ჰყვავის ყვავილი,

გვალვა ვით მოერია,

შენ თუ სხვათა იმედზე

გაზაფხულებს ელოდე,

ვინ გვანახოს რომ ცაზე

ბევრი ოქროსფერია.

ავსებულა საწყაო

დარდებით და ფიქრებით,

ნუთუ ქვეყნის მომავალს

დღე აღარ უწერია,

დღეს ვართ, ხვალ, სამწუხაროდ,

ჩვენ კი აღარ ვიქნებით,

იცრიცება კრწანისზე

ლანდები უთენია.

შენ კი, გმირო ქართველო,

რად ჩამოგდის ცრემლები,

ნუთუ ჩვენი სამშობლო

უკვე არაფერია,

შეიმოსე რწმენით და

აგვავსე იმედებით,

თორემ ბრძოლით დაღლილებს

ძალა გამოგველია..

მაია დიაკონიძე

9.09.2026 წელი

კიდევ ერთხელ... (პატრიოტული)

კიდევ ერთხელ...

კიდევ ერთხელ ჩამოდგა შემოდგომა მზისფერი,

ქარვისფერი ყურძენი კიდევ აამზიანა,

დასდგომიან ღრუბლები ლურჯ მთებს როგორც ძიძები,

დასცქერიან ხეობებს მედიდურად, ზვიადად.

ჩამოვივლი ბილიკებს, იქნებ დევს გადავაწყდე,

ვიცი, მომეგებება, მიცნობს ადამიანად,

წყაროს თავზე იმისთვის კარგი სუფრა გავაწყვე,

და იმანაც, მეგობარს, გვერდი არ ამიარა.

ჩვენი მღერა-ხუმრობა მთებს და ველებს ესმოდა,

ვთხოვე, აღარ დაკეტოს წყაროს წყალის სათავე,

წასვლისას გადმომძახა თავის სახლის ერდოდან,

,,მე არ დამიკეტია, სულ ტყუილად მაბრალებ.

თუ კაცი ხარ, ერიდე, მოღალატეს, გამყიდველს,

შენი მოდგმის ცოდვებს კი, ზურგზე მე ნუ ამკიდებ,

მე შენი მეგობარი დავიტოვებ ამ იმედს,

უფლის ნებით წყაროს წყალს აღარ მოისაკლისებთ."

კიდევ ერთხელ ჩამოდგა შემოდგომა მზისფერი,

ქარვისფერი ყურძენი კიდევ აამზიანა,

დასდგომიან ღრუბლები ლურჯ მთებს როგორც ძიძები,

დასცქერიან ხეობებს მედიდურად, ზვიადად.

მაია დიაკონიძე

3.10.2026 წელი

ვით ძველისძველი ხელადა (პატრიოტული ლირიკა)

ვით ძველიძველი ხელადა

ვისაც სამშობლო კვლავ გიყვართ,

საშველად არ აგვიანებთ,

იცით, რომ თქვენი ჯერია,

მისდიოთ არაგვიანებს.

ვისაც ჯერ კიდევ სულში გაქვთ

შაირი მესხი მელექსის,

თქვენს მკერდში ქვეყნის გულია

და მისი ძგერა ერს ესმის.

როცა კლდეს სტყდება ნატეხი,

თქვენს ხმაშიც ზარი ჩნდება და,

გაუძლებთ მრავალ ქარტეხილს,

ვით ძველისძველი ხელადა.

ვაჟას, ილიას, აკაკის

მოგვასმენინებთ მრავალჯერ,

კვლავაც ჭირგადანახადნი

აახმიანებთ სამარხებს.

ზეცა შავი ზღვის ფერია,

ალაგ წვიმს, ალაგ იალებს,

იცით, რომ თქვენი ჯერია,

მისდიოთ არაგვიანებს.

მაია დიაკონიძე

9.09.2026 წელი

მერაბ კოსტავას!

ძველი ლექსებიდან

მერაბ კოსტავას!

შენ ყველაფრისგან თავისუფლდები,

მიეახლები როდესაც უფალს,

აღარ გჭირდება დაცვა უფლების,

აქ ხომ გიშლიდნენ ამ მთებით სუნთქვას.

გაღხრჩობდნენ გესლით, ცილისწამებით,

გულგრილობით და შურით გაღრჩობდნენ,

მანდ ვარსკვლავების მირიადებით

გამოგიჭრიან გმირის სამოსელს.

მაია დიაკონიძე

13 ოქტომბერი, 1089 წელი

ამცნობთ საქართველოზე (პატრიოტული)

 ჩემი თავი მეგონა უძლეველი სიმაგრე 

და თუ ასე კენჭებად მიწყივ დავიშლებოდი,
გავხდებოდი ყვავების და ყორნების სამიზნე,
ჟამთა სიავისაგან მიწით ავივსებოდი,
არ მეგონა ნამდვილად, შუბლი მქონდა მაღალი,
ქონგურებზე არწივნი დაეძებდნენ ჩეროებს,
ზოგჯერ ცათა სილურჯეს დავცქეროდი მაღლიდან,
ყაყაჩოებს ვუმზერდი, გვირილების მდელოებს.
აღარც მომსვლელი არის, აღარც ბრძოლის ყიჟინა,
სოფლად ვინც დარჩენილა ეხეტება მძინარე,
მე კი ათასწლეულმა ისე გამანიავა,
კალთაში ჩავეშლები აქაფებულ მდინარეს.

მოდით, ხელი შემახეთ ( არც თუ ისე ნაზი ვარ),

კენჭი კენჭს მიაწებეთ, ცად აზიდეთ ლოდები,

ჩემთან გიხმობთ სუყველას, ვინც ლელო ბურთს გაიტანთ

და ქუხილით სამყაროს ამცნობთ საქართველოზე. 

მაია დიაკონიძე

5.09. 2026 წელი

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

და ჩემს გულს სევდა-ჭმუნვისკენ ხრიდა,

გადავყურებდი მდელოებს ,,სოველს",

ძაღლი დამარხულ ხელნაწერს თხრიდა.

და წამკითხველიც არ იყო ვინმე,

გამოეჭამა სოფელი ვირთხას,

წვიმა არხევდა გიტარის სიმებს,

ძაღლი ჩემს გულზე სამარხებს თხრიდა.

მაია დიაკონიძე

26.09.2026 წელი

მინიმა

 ახლა სოლოს ცეკვავს წვიმა მაგიდაზე,

ერთ დროს ბებიების ხაჭაპური ეწყო.