მინიმა

,,ერთი ნაბიჯით წინ, ორი ნაბიჯით უკან",

სხვების ჭკუაზე დადის, სხვების დაკრულზე უკრავს,

თუმცა ბადაგი, თაფლი დის ამ მიწაზე უხვად,

ვერაფერს ის ვერ წყვეტს, სული ძლივსაღა უდგას.

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ! (პატრიოტული)

 ჩამეკონე, ჩემო მიწავ!

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ,

მისხალ-მისხალ წამოგკრეფ,

ჩემს სხეულს ჩემგანვე გიცავ,

შვილთა ხელი წამოგკრეს.

კამათელი გააგორეს,

წაგაგეს და გაგყიდეს,

ვუმზერ თვალცრემლიან გორებს,

რით გადვიხდი სასყიდელს.

უკან როგორ დაგიბრუნო,

გაყიდულო მთა-ბარო,

არ ვარ არც ჯორდანო ბრუნო,

ვერც ვქეთევან-ვთამარობ.

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ,

მისხალ-მისხალ წამოგკრეფ,

ჩემს სხეულს ჩემგანვე გიცავ,

შვილთა ხელი წამოგკრეს.

მაია დიაკონიძე

4.08.2026 წელი

მინიმა

 მინიატურული პოეზიიდან:

,ერთი ნაბიჯით წინ, ორი ნაბიჯით უკან",

სხვების ჭკუაზე დადის, სხვების დაკრულზე უკრავს,

თუმცა ბადაგი, თაფლი დის ამ მიწაზე უხვად,

ვერაფერს ის ვერ წყვეტს, სული ძლივსაღა უდგას.

მაია დიაკონიძე

7.08.2026 წელი

მინიმა

ხეზე ჩამომხრჩვალ ჩრდილებთან ვცხოვრობ,

ჩემი ძმაკაცი ოჩოპინტრეა,

ყველა გაგითხრის საფლავს და ორმოს,

ხიდი ზეცისკენ ბოლო ტირეა.

შემომხსენ ჯაჭვი! (სატრფიალო)

სატრფიალო ლირიკიდან:

შემომხსენ ჯაჭვი!

ბევრჯერ მატირა უშენობის

მწარე რეალმა,

შემომხსენ ჯაჭვი, თუ ამ ქვეყნად

ვეღარ გიხილე,

ნუთუ იმისთვის დავიბადე,

მარტოს მეარა,

შენს სიყვარულზე დავკითხვოდი

ფრთათეთრ გვირილებს.

დავიმალები მოვარდისფრო

ღრუბელთ ფარჩებში,

დამინანავებს ალმაცერი

მინდვრის ნიავი,

შენ ალბათ ჩემგან ასე უღვთოდ

მიტომ წახვედი,

რომ ვერ მეპოვე, ცხოვრებისგან

განაწირალი.

ვიყავით მთელი, შენ ვერ ნახე

შენი ადგილი,

მე მომენატრა ჩემი სახლი,

ჩემი ბავშვობა,

შენ სადღაც გრიგალს მაღლა მთებში

ქროლვით გაჰყევი,

მე ვეღარ ვპოვე სიყვარული

და ვერც დანდობა.

და ვდგავარ ახლა, არსებობის

გზაგასაყარზე,

შენი დანახვის მოლოდინით,

იმედით სავსე,

თუ ვერ მპირდები ჩვენს შეხვედრას

გუდამაყარზე,

მოდი და გულზე შემოკრული

ჯაჭვები ამხსენ.

მაია დიაკონიძე

23.05.2022წელი

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი!

 ჩამქრალია უკვე ცეცხლი!

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი,

ნაღვერდალიც ჩამქრალია,

გამერია თმაში ვერცხლი,

ოქრო გაქრა რა ხანია.

გარეშემო თეთრი მთების,

ჩემი ძმების ამქარია,

ახლა მათი სიტყვით ვთბები,

არ მაშინებს არც ქარია.

ძვლებს გაუდის ჭახაჭუხი,

ისინი რომ მეხვევიან,

ვეღარ ვიტან ამათ წუხილს, -

ეზოში მზის ლეღვებია.

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი,

ნაღვერდალიც ჩამქრალია,

გამერია თმაში ვერცხლი,

ოქრო გაქრა რა ხანია.

მაია დიაკონიძე

1.08.2026 წელი

ჩემო ლამაზო გურია!

ჩემო ლამაზო გურია!

სიყვარულს ვერსად გავექეც,

შენ ერთადერთი მწყურიხარ,

მიწად მექეც და ცად მექეც,

ჩემო ლამაზო გურია.

გიყურებ, ცქერით ვერ ვძღები,

შენთან სულ გაზაფხულია,

ჩემს სულს სათუთად ეხები,

ჩემო ლამაზო გურია.

ხასანბეგურა მიმღერე,

კრიმანჭული თქვი ხმამაღლა,

ცის ლურჯ კალამს რომ მიღერებ,

მოვკვდები შენთვის ამაღამ.

შენი გომისმთა, ბახმარო,

ღრუბლებში დაკარგულია,

თვალებჟუჟუნა ბაღნარო,

ჩემო ლამაზო გურია.

მაია დიაკონიძე