ზვიად გამსახურდიას!

შენ ყველაფრისგან თავისუფლდები,

მიეახლები როდესაც უფალს,

აღარ გჭირდება დაცვა უფლების,

აქ ხომ გიშლიდნენ ამ მთებით სუნთქვას.

გაღხრჩობდნენ გესლით, ცილისწამებით, 

გულგრილობით და შურით გაღრჩობდნენ,

მანდ ვარსკვლავების მირიადებით

გამოგიჭრიან გმირის სამოსელს.

ამცნობთ საქართველოზე (პატრიოტული)

 ჩემი თავი მეგონა უძლეველი სიმაგრე 

და თუ ასე კენჭებად მიწყივ დავიშლებოდი,
გავხდებოდი ყვავების და ყორნების სამიზნე,
ჟამთა სიავისაგან მიწით ავივსებოდი,
არ მეგონა ნამდვილად, შუბლი მქონდა მაღალი,
ქონგურებზე არწივნი დაეძებდნენ ჩეროებს,
ზოგჯერ ცათა სილურჯეს დავცქეროდი მაღლიდან,
ყაყაჩოებს ვუმზერდი, გვირილების მდელოებს.
აღარც მომსვლელი არის, აღარც ბრძოლის ყიჟინა,
სოფლად ვინც დარჩენილა ეხეტება მძინარე,
მე კი ათასწლეულმა ისე გამანიავა,
კალთაში ჩავეშლები აქაფებულ მდინარეს.

მოდით, ხელი შემახეთ ( არც თუ ისე ნაზი ვარ),

კენჭი კენჭს მიაწებეთ, ცად აზიდეთ ლოდები,

ჩემთან გიხმობთ სუყველას, ვინც ლელო ბურთს გაიტანთ

და ქუხილით სამყაროს ამცნობთ საქართველოზე. 

მაია დიაკონიძე

5.09. 2026 წელი

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

ეფინებოდა წვიმები სოფელს

და ჩემს გულს სევდა-ჭმუნვისკენ ხრიდა,

გადავყურებდი მდელოებს ,,სოველს",

ძაღლი დამარხულ ხელნაწერს თხრიდა.

და წამკითხველიც არ იყო ვინმე,

გამოეჭამა სოფელი ვირთხას,

წვიმა არხევდა გიტარის სიმებს,

ძაღლი ჩემს გულზე სამარხებს თხრიდა.

მაია დიაკონიძე

26.09.2026 წელი

მინიმა

 ახლა სოლოს ცეკვავს წვიმა მაგიდაზე,

ერთ დროს ბებიების ხაჭაპური ეწყო.

მინიატურა

 მინიატურა

სკოლაში გოგოებმა თავიანთი სიზმრები მოყვნენ, ზოგს მონატრებული ბებია დასიზმრებოდა, ზოგს თავისი კატა, ზოგს ზოოპარკი. სოფოსაც უნდოდა მეგობრებისთვის სიზმარი მოეყოლა, მაგრამ ენა არ მოუბრუნდა, არ შევაშინო ბავშვებიო. იმ ღამეს ეშმაკი ესიზმრა, შორს იჯდა და ჯოჯოხეთს აყურებინებდა, როგორ ატყავებდნენ ადამიანებს, როგორ აწამებდნენ. გახსენებაზე გოგონას ტანში გასცრა. დედას მოუყვა დილით ეს სიზმარი. გაოცებულმა დედამ ჰკითხა, როგორიაო ეშმაკი. დიდი, მოწითალო, რქებით და ჩლიქებით, ტანით ადამიანს ჰგავს, ტანზე ძველებური წვივებამდე შარვალიც კი ეცვა. - უპასუხა სოფომ. იმ დღეს ჩახატა კიდეც.

განა შეიძლება, ბავშვებს ეშმაკები ესიზმრებოდნენ?! გაიფიქრა დედამ და პირჯვარი გადაიწერა.

მინიმა

როგორც ყოველთვის, მლიქვნელობის

ვმოსილვართ სენით,

ჯვარს ვაკრავთ ქრისტეს, მივესევით,

როგორც ტურები,

მონანიებაც გვიანდება,

ვერაფრით გვშველის

და ერთურთისკენ ხელებს ვიშვერთ

საყვედურებით.

მაია დიაკონიძე

23.2026 წელი

                      -------------------------------

ზღაპარში არის: ,,კომბლებსა თლის და აწყობს ჭერში",

ჩვენ კი იმ გმირი კომბლესაკენ არც ვიყურებით.

მინიმა

 სანამ სჭირდები, გიცინიან, გუნდრუკს გიკმევენ,

გაქებენ პირში, პირს უკან კი გაქილიკებენ,

არ დაჭირდები, იქნებ გითხრან სალამი არც კი,

მაგრამ იგივეს მოიმკიან ეფექტით სარკის.

მაია დიაკონიძე

23.09.2026 წელი