ჩანახატი (მელნისფერი წვიმის წერილები)

ჩანახატი

ციდან თითქოს მელანი ჩამოიღვარა, ათასობით მელნის წვეთი დაეშვა დედამიწისკენ, ამოავსო ორმოები, ღრმულები, ყვავილების გვირგვინები, წყლის ჭურჭელი, ვიღაცებს ეზოებში რომ დაეტოვებინათ, წყლის ჭავლი დაღმართზე დაეშვა, ის იყო, მეც უნდა შევერთებოდი მელნის ზღვას, რომ ბებიას აფორიაქებული ხმა შემომესმა, - შემოდი, გოგო, სახლში, არ გაცივდე.
უკმაყოფილოდ შევბრუნდი. მინდოდა, ფეხშიშველა გავქცეულიყავი და მელნის გუბეებში ჩამეხედა. დარწმუნებული ვიყავი, თითოეულში პატარა ზღაპარი იმალებოდა. ბებიამ პირსახოცი მომაწოდა და გამიღიმა.
– რას უყურებდი ასეთი ინტერესით, რა წვიმა პირველად ნახე?!?
– მგონია, ცა წერილებს გვიგზავნის. - მთელი სერიოზულობით ვუთხარი ბებიას.
– შეიძლება მართლაც, – მითხრა მან. – ოღონდ ასეთი წერილების წაკითხვა ყველას არ შეუძლია.
მხოლოდ წლების მერე შევძელი ეს წერილები წამეკითხა.
მაია დიაკონიძე
28.06.2026 წელი

როგორ მინდოდა (სატრფიალო)

სატრფიალო ლირიკიდან:
როგორ მინდოდა

როგორ მინდოდა, გეთქვა:,,მიყვარხარ",
ხნულს გაავლებდი, გასწევდი ერქვანს,
თუმც ნაოცნებარ, ფერმკრთალ მირაჟად
დარჩი და გული დააზრო სეტყვამ.

სამყაროს შევრჩით, როგორც გერები,
თეთრი და შავი, - კაჭკაჭის ბოლო,
ჭადრაკის დაფას მეფედ ერგები,
მე კი დედოფლად დავრჩები მხოლოდ.
მაია დიაკონიძე
26.06.2026 წელი

სახუმარო

 სახუმარო:

ეს ამბავი კახეთში მოხდა. მაზლისცოლმა მაზლიცოლს დაურეკა. გახსოვთ, საბჭოთა დროს მხოლოდ ქალაქის ტელეფონი გვქონდა, სად იყო მობილურები, ისიც ყველას - არა. რიგში უნდა ჩაწერილიყავი, განიხილავდნენ შენს საკითხს, თუ ცოტა დამსახურებული კაცი იყავი, კი დაგიყენებდნენ. ასე, მაზლისცოლის მოსაკითხად მეზობელთან დარეკეს, ტელეფონთან ქმარი მივიდა, მზია სახლში არაა, ინფექციურშიაო. დაახეთქა ყურმილი ნინამ, ქმარს ეცა, შენი რძალი ინფექციურში ყოფილა, რას იტყვის ხალხი, რომ არ გვინახავსო. დასხდნენ მანქანაზე და გაუტიეს თელავის საავადმყოფოსკენ. გაიკითხეს-გამოიკითხეს, მარინა იქ არ აღმჩნდა. ნამდვილად ყვარელში იქნებაო. ახლა იქით აიღეს გეზი, არც იქ იყო. მერე გურჯაანს მიაშურეს, არც - იქა. შეწუხებულებმა, კი ერიდებოდათ, ისევ მეზობელთან დარეკეს. ისევ ქმარი მივიდა ტელეფონთან. აფორიაქეებულმა ძმამ ჰკითხა, ბოლოს და ბოლოს, სად არის მარინა, შემოვიარეთ კახეთის ყველა საავადმყოფოო. ძმის პასუხი: ხალხო, რამ გაგაგიჟათ, შხამი გაუთავდა და როგორც ყოველთვის ასაკრებად დედამისთანაა წასული სოფელშიო.

შეხვედრა, ჩანახატი

 გუშინ ავტობუსში ავედი ,,დინამოს" სტადიონთან. ქალი შევნიშნე, მოლურჯო-მომწვანო თვალებით, თავსაფარწაკრული, როგორც მუსულმანი ქალები არიან შემოსილები, ისე იყო ჩაცმული. ჩემდა გასაკვირად, თეთრი პირისახე ჰქონდა და არ ჰგავდა აღმოსავლეთის ასულს. ქართველი მეგონა, ალბათ, აჭარელია, გავიფიქრე. მის გვერდზე ადგილი გათავისუფლდა, მიიწია და დამსვა, ჩემდა უნებურად ვკითხე, ქართველი ხარ? ,,I don't speak Georgian". - არ ვლაპარაკობ ქართულად, - ინგლისურად მიპასუხა. მერე ტელეფონზე აკრიფა ტექსტი ქართულად: ,,რისი თქმა გინდოდათ?", ეტყობა რამე პროგრამას ათარგმნინა. ინგლისურად ვუთხარი: ,,You are a beautiful woman." - ლამაზი ქალი ბრძანდებით. უცებ გერმანულად მკითხა: ,,Sprechen Sie Deutsch?" გამეხარდა ეს შეკითხვა, გერმანული უკეთესად ვიცი, ვიდრე ინგლისური. ბავშვობაში და ახალგაზრდობაში ვსწავლობდი, ერთ დროს კარგადაც ვიცოდი, მაგრამ ახლა კი ცოტა დავიბენი. ვუთხარი: ,,wenig", ცოტა, თან თითებით ვაჩვენე, ორი თითი მივუახლოვე ერთმანეთს. ახლა გერმანულად გავუმეორე ,,Du bist eine schöne Frau"- თქვენ ლამაზი ქალი ხართ. გაიცინა, მარგალიტის კბილები გამოაჩინა. ,,Ich wollte das Gleiche sagen – Sie haben wunderschöne Augen."მითხრა. დაახლოვებით მივხვდი, რასაც მეუბნებოდა,: იგივე მინდოდა მეთქვა, ულამაზესი თვალები გაქვთო. ასე გავუცვალეთ ერთმანეთს ქათინაურები მე და ამ მუსულმანმა ქალბატონმა. ბოლოს მითხრა, პირველი ქართველი ქალბატონი ხართ, ვინც გერმანულად დამელაპარაკაო. იმის თქმაც მოვასწარი: ,,Ich habe in der Schule Deutsch gelernt, aber ich habe vieles vergessen." სკოლაში გერმანულს ვსწავლობდი, მაგრამ დამავიწყდა მეთქი. ჩასვლის დროც მოვიდა, დავემშვიდობე, ,,Auf Wiedersehen, schöne Frau." - ნახვამდის მშვენიერო ქალბატონო. ისიც დამემშვიდობა: ,,Auf Wiedersehen" - ნახვამდის.

არ ვიცი, რატომ მიმიზიდა ამ ქალბატონმა, რაღაც მშობლიური, ქართული ვიგრძენი მასში. ალბათ თურქეთიდანაა, გერმანიაში ცხოვრობს, გავიფიქრე, იქნებ ქართველია, ზღვის მოლურჯო-მომწვანო ტალღები ლივლივებდა მის თვალებში. საოცარი სითბო დამრჩა გულში. ზოგჯერ ასეთი შეხვედრები გვაბედნიერებს ადამიანებს, რაღაცას გვახსენებს, რაღაცას გვასწავლის, რაღაცა ნიშანს გვაძლევს.

გერმანულის ცოდნაც რომ გამომადგა, ესეც გამეხარდა. ორიოდე წლის წინ ჰერმან ჰესეს ერთი ზღაპრის გადათარგმნა მინდოდა, დავიწყე კიდეც, მერე მივატოვე ეს საქმე. ახლა გადავწყვიტე, ისევ ხელი მოვკიდო თარგმნას. ვნახოთ, რა გამომივა.

მაია დიაკონიძე

25.06.2026 წელი

ისეთი ლამაზი იყავ!

ისეთი ლამაზი იყავ,

მეც ისეთ ლამაზ ვიყავი,

შენ მითხარ, იები გიყვავ

თვალებში, გიჩანს მირკანი.

ღრუბლებში დავსეირნობდით

ორი პატარა თიკანი,

არ ვამჯობინოთ! (პატრიოტული}

 არ ვამჯობინოთ

ბევრი ,,კაი ყმა" აწამეს, მოკლეს,

ვინ გულგრილობით, ვინ ტყვიით თოფის,

წუთისოფელი ჰქონიათ მოკლე,

თორემ მათი ხმა ქუხილად მოდის..

იმათ სიტყვას ხომ დღესაც აქვს ფასი,

მათი გმირობა მარადჟამს ცოცხლობს,

არ ვამჯობინოთ სიმართლეს ფარსი,

ნუღარ გავუთხრით ,,კაი ყმებს" ორმოს.

მაია დიაკონიძე

23.06.2026 წელი

წიწილების მცველი (საბავშვო), იზოლდა ჭიპაშვილის ექსპრომტით

 წიწილების მცველი

(საბავშვო)

მელაკუდა ეშმაკუნა

აქ გაძვრა და იქ გამოძვრა,

ბატს და ქათამს ემსახურა,

ლამის ქებით ენა მოსძვრა.

ეს რა მონა ვიშოვეთო,

გაუკვირდათ ალალ ფრთოსანთ,

ვერ ავიტანთ სიშორესო,

მოეფერნენ ცრუ ღვთისმოსავს.

საქათმეში დაასაქმეს,

წიწილების მცველად უზით,

ითვლის კვერცხებს და თან ქათმებს

სულ გაავლო მელამ მუსრი.

მაია დიაკონიძე

22.06.2026 წელი

Izolda Chipashvili

(ექსპრომტად)

მელაკუდამ დრო იხელთა,

რა ქათამი... რის ბატი,

ჩქარა კრება მოიწვია,

გააჩაღა დებატი.

თავმჯდომარეც თვითონ იყო,

მდივანიც და წამყვანიც,

უთენია გვაღვიძებსო

და დასაჯა მამალი!

იქეთ დედლებს დაერია,

კვერცხის დებას უკლესო,

იხვი, ბატი მოინელა

და მიადგა ჭუკებსო.

სულ გაავლო მუსრი ყველას,

რა წიწილი, ვარია...

გაფუმფულდა წუწკი მელა,

საქათმე აბარია!

.................

ერთ დროს სავსე საქათმეში

სიხალვათე სუფევსო,

ასე იცის უმეცრებამ -

ეშმაკს გუნდრუკს უკმევსო