მე შენ მიყვარხარ ისევ,
შენც გეხსომები ალბათ,
ისევ ამინდებს მისევ
და ვეწაფები ხარბად
შენზე ნატვრას და ფიქრებს,
ქარს რომ მოჰყვება გზნებით,
გული მხნეობას იკრებს
შენკენ სავალი გზებით.
კვალში მომყვება ქარი,
მასთან ვიცეკვებ ტანგოს,
მახსოვს ციმციმი მთვარის,
თუთების შორიახლოს.
მთვარე კვლავ ჩემთან არი,
ფოთლებიც შემოდგომის,
ვერ მოგაბრუნე ძალით,
ტყვე ვარ უშენოდ ყოფნის.
თუკი არ გინდოდი, რაზე მეძახოდი,
თუკი სიყვარულსაც ყავლი გასდიოდა,
კაბა რომ მაჩუქე ყვავილტერაკოტის,
თურმე დავიწყების სუნი ასდიოდა..
ვეღარ მოვიბრუნე სული დანაკოდი,
ჩემი თვალის იებს ზეცა არიგებდა,
თითქოს მონუსხულმა მზერით ანაკონდის,
მუხლი მოვიყარე ზეცის კარიბჭესთან.
მინიმალისტური პოეზიიდან:
სიყვარულის ნოტები
(სიმღრა)
ხორუმს ცეკვავს ცელქი წვიმა,
სველდებიან ფოთლები,
ორთქლი ასდის ქართულ მიწას,
იწერება ნოტები..
გალურსულან ჩიტუნები,
აღარ ისმის გალობა,
სველი ხის ქვეშ ვიწურები,
ვფიქრობ: მოხვალ? არ მოხვალ?
და ეს გული წვიმასავით,
წკაპაწკუპობს, ფართხალებს,
იისფერი მინანქარი
მომანატრებს მაგ თვალებს.
სველდებიან ალუბლები,
შენი ტკბილი ტუჩები,
შენი თმების ბულულები
მახსენდება ურჩები.
ხორუმს ცეკვავს ცელქი წვიმა,
სველდებიან ფოთლები,
სიყვარული ცვივა ციდან,
სიყვარულის ნოტები.
გალურსულან ჩიტუნები,
აღარ ისმის გალობა,
სველი ხის ქვეშ ვიწურები,
ვფიქრობ: მოხვალ? არ მოხვალ?
ხორუმს ცეკვავს ცელქი წვიმა,
სველდებიან ფოთლები,
სიყვარული ცვივა ციდან,
სიყვარულის ნოტები.
სიყვარული ცვივა ციდან,
სიყვარულის ნოტები.
სიყვარულის ნოტები.
მაია დიაკონიძე
6.11.2026 წელი
