რატომღაც

 რატომღაც!

რატომღაც შევმოსილვარ

დღეს მე თეთრი ფერებით,

თოვლის ქალად ვქცეულვარ

და ვერ მივხვდი ამასაც,

მეხვევიან ფიფქები, -

უსამშობლო გერები

და სულ ზევით მიიწევს

ამ ცხოვრების თამასა.

თეთრ მუნდირში ხეები

დგანან გაყურსულები,

ყინვამ კიდვ ერთი ძის

სიცოცხლე რომ წაიღო,

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

მაია დიაკონიძე

21.09.2026 წელი

რატომღაც, სიმღერა (დაწერა ხელოვნურმა ინტელექტმა)

 რატომღაც!

რატომღაც შევმოსილვარ

დღეს მე თეთრი ფერებით,

თოვლის ქალად ვქცეულვარ

და ვერ მივხვდი ამასაც,

მეხვევიან ფიფქები, -

უსამშობლო გერები

და სულ ზევით მიიწევს

ამ ცხოვრების თამასა.

რატომღაც შევმოსილვარ

დღეს მე თეთრი ფერებით,

თოვლის ქალად ვქცეულვარ

და ვერ მივხვდი ამასაც,

მეხვევიან ფიფქები, -

უსამშობლო გერები

და სულ ზევით მიიწევს

ამ ცხოვრების თამასა.

თეთრ მუნდირში ხეები

დგანან გაყურსულები,

ყინვამ კიდვ ერთი ძის

სიცოცხლე რომ წაიღო,

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

თეთრ მუნდირში ხეები

დგანან გაყურსულები,

ყინვამ კიდვ ერთი ძის

სიცოცხლე რომ წაიღო,

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,

მთვარე ალურსმულები,

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

აქ მთავრდება ზღაპარიც;

,,იყო და არა იყო".

,,იყო და არა იყო".

მინიმა

 თუ დამრჩა კიდევ მეგობარი, არავინ იცის,

თვითონ დაიხლის ბრძენი კაცი ნაგანის ტყვიას,

აქ პრიმატების მანჭვას ვუმზერ, უაზრო სიცილს,

ჩემს სადიდებელს როცა უკვე უდედო ჰქვია.

მაია დიაკონიძე

20.09.2026 წელი

ბედია (სატრფიალო), სიმღერა

ბედია

შენს მკლავებში მოქცევა

როგორ მომნატრებია,

ჩვენი შორი-შორს ყოფნა,

მეუბნები, ბედია.

თაიგულებს მიგზავნი

ხმაწკრიალა ლექსების,

დამრჩა ერთი მიზანი

მუზად დავრჩე ეგების.

იქნებ ასე დავცალო

სიყვარულის მჭიდები,

ეკლები დამაცალო,

როცა ასე მჭირდები.

შენს მკლავებში მოქცევა

როგორ მომნატრებია,

ჩვენი შორი-შორს ყოფნა,

მეუბნები, ბედია.

მაია დიაკონიძე

20.09.2026 წელი

ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს?! (პატრიოტული)

ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს?!

ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს,

მეგობარო ქართველო?!

თუ კი პირი შეუკრავთ

იორსა და ალაზანს,

სადა ხართ, არწივებო,

არწივების მართვენო,

დარჩენია მამული

გადამთიელ ავაზაკს.

ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს,

მეგობარო, ქართველო?!

დაელია შენს ზეცას

სიყვარულის მარაგი,

ჰოი, ჩვენო სახლო და

უპატრონო საბძელო,

აღარ შხუის თერგი და

აღარ მოჰყეფს არაგვი.

მაია დიაკონიძე

19.09.2026 წელი

მეგონა (პატრიოტული)

 მეგონა

მეგონა, სახლი მქონდა,

არა მქონია არც ის,

მეგონა, ეზო მქონდა,

ისიც ყოფილა ცარცის.

ვათვალიერებ რონდას,

ლისაბონსა და პარიზს,

რაც რომ მეგონა მქონდა,

მხოლოდ რუკაზე არის.

მაია დიაკონიძე

14.09.2026 წელი

გაუფასურდა სიტყვა (შეგონებებიდან)

 გაუფასურდა სიტყვა

(შეგონებანიდან)

გაუფასურდა სიტყვა,

არ სდევს კაცური საქმე,

არ შეგაშინოთ წიხლმა, -

ეს ვირი ამბობს სათქმელს.

ან რას ელოდით მისგან,

ის ვერ გახდება რაში,

რას იჯერებდით იმას,

ვერ ერკვეოდით რაშიც.

მაია დიაკონიძე

13.09.2026 წელი