Sunday, November 15, 2026

ნეტავ კიდევ დამესიზმროს... (მინიატურა)

 

სისხლის დუღილი

   მაკარონის მოსახარშად წყალი დავდგი. თუხთუხის ხმაზე სამზარეულოში შევედი და ქვაბში წყლის ნაცვლად ადუღებული სისხლი დავინახე. თვალს ვერ ვაშორებდი — მუქი წითელი სითხე მძიმედ სუნთქავდა, ოხრავდა. ცუდად მენიშნა. უცებ ხილვა გაქრა. ქვაბში კვლავ ჩვეულებრივი წყალი დუღდა. თავი დავიმშვიდე, ალბათ მომეჩვენა-მეთქი, თუმცა გულში შიშმა დაიბუდა: ჩემიანს ხომ არაფერი დაემართება?

  მეორე დღეს იამ დამირეკა: მედეა ზარს არ პასუხობს, კარიც არ გამიღოო. მედეა ჩვენი დაა, ახლოს ცხოვრობდა. შაბათი დღე იყო, სახლში უნდა ყოფილიყო. კარზე დიდხანს ვაკაკუნე... სიჩუმე. კარი შიგნიდან იყო ჩარაზული. გუშინდელი სისხლიანი ხილვა გამახსენდა. სამაშველო ბრიგადა გამოვიძახე. როცა კარი გააღეს, იატაკზე მოკუნტული იწვა,... უკვე მკვდარი. ისეთი ლამაზი იყო, თითქოს ისა-ის იყო ჩასძინებოდა. ვარდისფერი ლოყებით, მშვიდი სახით, ხვეული თმებით. სხეული ჯერ კიდევ თბილი ჰქონდა. გულში ჩავიკარი და ისეთი ღრიალი აღმომხდა, თითქოს ჩემი სულიც მასთან ერთად ტოვებდა სხეულს. როგორ ვერ შევძელი მისი დაცვა? რატომ ვართ ასე უსუსურნი სიკვდილის წინაშე?

მედეას უამრავი ადამიანი გამოეთხოვა. ყველას უყვარდ. დაკრძალვას ორი მღვდელი ესწრებოდა. არავინ იცოდა, ვინ მოიწვია მეორე ღვთისმსახური. მიწისთვის მიბარების რიტუალი ჩაატარა. საოცარი სანახაობა იყო: მღვდელი და სასახლეში ჩასვენებული ჩემი და მზის სხივებში იყვნენ გახვეულნი. თითქოს უხილავი ნათელი აკავშირებდათ მიწასა და ცას შორის. წამით მომეჩვენა, რომ მედეას კი არ მარხავდნენ, არამედ ზეცაში მიაცილებდნენ.  მაშინ გამახსენდა იას მიერ მედეას გარდაცვალებამდე ერთი კვირით ადრე დახატული ანგელოზი, რომელიც ცისკენ მიფრინავდა. ანგელოზს მედეას სახე ჰქონდა. იას თავადაც შეშინებია ამ მსგავსების. მეც უცნაურმა შიშმა ამიტანა მისი ნახვისას. ნუთუ მხატვრის ხელს ზოგჯერ ის უხილავი ძალა წარმართავს, რომლის არსებობაც არავინ იცის? ნუთუ სიკვდილი ზოგჯერ წინასწარ გვიგზავნის თავის ნიშნებს, მაგრამ მათ მხოლოდ მაშინ ვკითხულობთ, როცა უკვე გვიანია?

დასაფლავების მერე მედეა დამესიზმრა: დოლ-გარმონის ხმა მაწუხებსო, მეზობელი ქალი მოჩხუბარია და არ მომწონსო. იქნებ სიზმარი მონატრების თავშესაფარია, სადაც გონება დაკარგულ ადამიანებს წამებით მაინც გვიბრუნებს. 

ნეტავ კიდევ დამესიზმროს…

 

ტყვე ვარ

 ტყვე ვარ

კვალში მომყვება ქარი,
მასთან ვიცეკვებ ტანგოს,
მახსოვს ციმციმი მთვარის
თუთების შორიახლოს.
მთვარე კვლავ ჩემთან არი,
ფოთლებიც შემოდგომის,
ვერ მოგაბრუნე ძალით,
ტყვე ვარ უშენოდ ყოფნის.
მაია დიაკონიძე
12.11.2026 წელი

Friday, November 13, 2026

 სევდა გიდგას ვხედავ თვალში,

ვერც გველეშაპს ამარცხებ,

ამოდიხარ ვერ კი ვალში,

ვეღარ ავსებ საწნახელს.


ვენახები გაიკაფა, 

ვაზს შეასხლეს ტოტები,

კვალში გიდგას კაიაფა,

გემუქრება ოტებით.


 სევდა გიდგას ვხედავ თვალში,

ვერც გველეშაპს ამარცხებ,

ამოდიხარ ვერ კი ვალში,

ვეღარ ავსებ საწნახელს.


შენ!

შენ ტოროლას დანახვაც კი გიხარია,
მხიარულობ, როგორც ცელქი ბავშვი,
ბალახებში უმალ ამჩნევ კუტკალიას
და გიზიდავს სუნი ველურ ავშნის.

კვლავ გასცქერი რუდუნებით კლდეზე ჩანჩქერს,
ელოდები იქ პირიმზეს მოსვლას,
როცა სტკივათ საქართველო, იმას ამჩნევ,
შენი გული, ვით არაგვი ბორგავს.


ვერ ჩანერგეს შენს დიდ სულში აპათია,
ტრფობის ცეცხლით ისევ გეწვის  გული,
ასე ვფიქრობ, რომ უფალმა გაპატია,
ყველა ცოდვა, გულში  დამარხული.
მაია დიაკონიძე
13.11. 2026 წელი

Thursday, November 12, 2026

მე შენ მიყვარხარ ისევ

 მე შენ მიყვარხარ ისევ,

შენც გეხსომები ალბათ,

ისევ ამინდებს მისევ,

დარს ვეწაფები ხარბად

შენზე ნატვრას და ფიქრებს,

ქარს რომ მოჰყვება  გზნებით,

გული მხნეობას იკრებს

შენკენ სავალი გზებით.

მაია დიაკონიძე

12.11.2026 წელი



Wednesday, November 11, 2026

თუკი არ გინდოდი სატრფიალო)

 თუკი არ გინდოდი, რაზე მეძახოდი,

თუკი სიყვარულსაც ყავლი გასდიოდა,

კაბა რომ მაჩუქე ყვავილტერაკოტის,

თურმე დავიწყების სუნი ასდიოდა..


ვეღარ მოვიბრუნე სული დანაკოდი,

ჩემი თვალის იებს ზეცა არიგებდა,

თითქოს მონუსხულმა მზერით ანაკონდის,

მუხლი მოვიყარე ზეცის კარიბჭესთან.



მინიმა

თვალის უფსკრულში გადავიჩეხე,
როგორც ჭრელშველი წყეულ ღამეში,
ეტყობა დაბლა არ ჩავიხედე,
ვერ დავინახე ცრუ გილგამეში.
მაია დიაკონიძე
10.11.2026 წელი