სიმღერა

აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
ქვეყნის ბედი შენ არ გტკივა,
არაფერი გადარდებს,
სამოთხური ჩვენი მიწა
მიეც ინდო-არაბებს.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
ქვეყნის ბედი შენ არ გტკივა,
არაფერი გადარდებს,
სამოთხური ჩვენი მიწა
მიეც ინდო-არაბებს.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
დასათეს-მოსამკელი.

იფანტები და მშორდები (სატრფიალო)

 ***

იფანტები და მშორდები,

როგორც ნისლები მთაზე,

როგორღა განმეორდები,

ღამ- ღამ მოდიხარ ფშანზე.

ვით ცრემლი, ისე მადგები

ჭამარტოხელა თვალზე,

დარდი დატოვე ამდენი,

ცად აბოლებულ კვამლზე.

მაია დიაკონიძე

15.08.2026 წელი

აღარც მხატვრობა მიზიდავს

***

აღარც მხატვრობა მიზიდავს,

არც პოეზია, პროზა,

ვეტრფი ვარდსა და ზიზილას,

გლეხკაცს, ჭურებს რომ გოზავს.

ჭეშმარიტი და ნამდვილი,

ხელში ეს შეგვრჩა როცა,

პასუხი არის ადვილი, –

ილუზიები მორჩა..

მაია დიაკონიძე

17.08.2026 წელი

თოვდა...

თოვდა

თოვდა თეთნულდზე და თეთრი თოვლი

თივთიკებივით ეყარა მთაზე,

ცას ამშვენებდა ვარსკვლავთა ხომლი,

მე ვსაუბრობდი არ ვიცი, რაზე.

ვისთან და რატომ ვჩიოდი ნეტავ,

ან უმიზეზოდ რად თრთოდა გული,

თოვდა. სამყარო იწვოდა თეთრად,

თითქოს მელოდა ფიასკო სრული.

მაია დიაკონიძე

11.07.2026 წელი

ამირან გოდერძიშვილის კომენტარი:

არა იმიტომ, რომ

ლექსი არის უსპეტაკესი___თეთნულდის მწვერვალივით,

არა იმიტომ, რომ

ლექსი არის იდუმალი და მიუღწეველი ___ როგორც ვარსკვლავთა მოციმციმე ხომლი,

არა იმიტომ, რომ

ლექსი დაიწერა შუაგულ აგვისტოში___

თოვლის მონატრებით,

არამედ, იმიტომ, რომ

პოეტს ყველგან და ყოველ დროს ეუფლება საკაცობრიო, სამამულო და ზოგადადამიანური განწყობა___ სამყაროს, სამშობლოს და ადამიანების გადარჩენის გზებზე და საშუალებებზე!!!!

,,თოვდა, სამყარო იწვოდა თეთრად,

თითქოს მელოდა ფიასკო სრული".....

დიახ, ფიქრობს პოეტი სამყაროზე, სამშობლოზე და ადამიანებზე, მაგრამ საშველს ვერ პოულობს, რადგან ხედავს, რომ ,,სამყარო იწვოდა თეთრად" და მალე ყველაფერი გადაიქცეოდა არარაობად....

,,თითქოს მელოდა ფიასკო სრული"

წუხს პოეტი მოსალოდნელ კატასტროფაზე და თავისი მარადიული წუხილი, გადმოგვცა თეთნულდის ლამაზი პეიზაჟების ფონზე!....

,,ღმერთო, სამშობლო მიცოცხლე,

მძინარეც ამას ვდუდუნებ" ___ წერს ვაჟა და არ უნდა გაგვიკვირდეს, ჩვენი საყვარელო პოეტის მაიკო დიაკონიძის ფიქრები და წარმოსახვები მგზავრობისას, დღისით და მზისით!!!!

,,ვისთან და რატომ ვჩიოდი ნეტავ,

ან უმიზეზოდ რად თრთოდა გული?!...."

ფიქრობს და წუხს მომავალზე მეოცნებე პოეტი....

წარმატებებს ვუსურვებ შემოქმედებაში და პირად ცხოვრებაში სამშობლოზე და ადამიანებზე გულწრფელად შეყვარებულ პოეტს, ქალბატონ მაიკო დიაკონიძეს!!!!

მინიმა

 ხელმოკლე იყო ჩემი ბედი, როგორაც ვატყობ,

სულ ერთი კაბა მემოსა და სულ ერთი პალტო,

ვწიე ჭაპანი, დარდის გუდა ვატარე მარტომ,

ვერავინ ვნახე ჩემ გარშემო მზესავით სანდო.

მე მიყვარდი, შენ - არა! (სიმღერა)

მე მიყვარდი, შენ - არა!

მე მიყვარდი, შენ - არა,

აღარ მოდის სითბო,

ყინვა შემოგეპარა,

აღარაფერს ვითხოვ.

მზეო, შენი სხივები

უწილადე სხვას,

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

მე მიყვარდი, შენ - არა,

აღარ მოდის სითბო,

ყინვა შემოგეპარა,

აღარაფერს ვითხოვ.

მზეო, შენი სხივები

უწილადე სხვას,

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

მე მიყვარდი, შენ - არა,

აღარ მოდის სითბო,

ყინვა შემოგეპარა,

აღარაფერს ვითხოვ.

მზეო, შენი სხივები

უწილადე სხვას,

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

მე მეყოფა ზღვაც.

მაია დიაკონიძე

13.08.2026 წელი

იყო ანწუხელიძე!

იყო ანწუხელიძე!

გმირი კიდევ ბევრი გვყავდა,

იყო ანწუხელიძე,

ცაზე მოსულ ვარსკვლავს ჰგავდა,

საგმიროს და საჯიშეს.

გვყავდა ბევრი მოღალატეც,

მიწას ჰყიდდა საფიცარს,

მათ კვალზე და მონაგარზე

ფეხქვეშ მიწა წაიქცა.

გვახსოვს ჩვენ ალხასტაიძეც,

ქისტებმა რომ გარიყეს,

ტანჯვასაც კი არ დაგიდევს,

დღესაც ჭკუას გვარიგებს.

არ მოშალა ადათ-წესი

სტუმარ-მასპინძლობისა,

მასპინძელი ქრისტეს ძესი,

ღირსი არის ძმობისა.

გმირი კიდევ ბევრი გვყავდა,

იყო ანწუხელიძე,

ცაზე მოსულ ვარსკვლავს ჰგავდა,

საგმიროს და საჯიშეს.

მაია დიაკონიძე

12.08.2026 წელი