Wednesday, December 27, 2017

სინანული (საბავშვო) (სოფიო ჭელიძე)

ეკლესიის კართან ვდგავარ თავდახრილი,
მომეგება სიონის მზე თავის ჩრდილით,
ალმაცერად შემომხედა ეკალბარდმა,
ბაღის ვარდმა თვალში სხივი მომანათა,
გამიღიმა, მხარდაჭერა გამოხატა,
დღეს ხომ მარტო შევაბიჯებ წმინდა ხატთან,
ვილოცებ და გადავკოცნი ფრესკებს კედლის, -
უზადოს და ულამაზესს ყველა ეტრფის.
გადმომხედავს მაღლა ღმერთი მოფერებით,
თუ რამ ცუდი გავაკეთე, იმას ვეტყვი,
ვიცი, ალბათ, არ დამტუქსავს, არ გამკიცხავს,
სინანულით სავსე გული მისთვის მიმაქვს.
,
.


დარიგება ყმაწვილებს!

ღმერთის მცნებებს, ღმერთის სიტყვას
ნუ გადახვალ, უკვე ითქვა,-
რომ არა აქვს დასასრული,
ვინც ბუნებით არის სრული.
ვინც ღვთის ნებას ხვდება ლხენით,
ქვეყნად ივლის აღმაფრენით,
"პატივი ეც დედას, მამას", -
ცისარტყელის შესწვდი კალთას.
სხვა არ იყოს შენთვის ღმერთი,
არ შეიქმნა არა კერპი,
არც მცურავი დაბლა ზღვაში,
არც მფრინავი მაღლა ცაში,
ენდე მხოლოდ სიტყვას უფლის,
მისი ძალა გრიგალს უდრის,
ვერ მოთოკავს გეენია,
შენი ბოლოც ედემია.
არ შეგშურდეს არავისი,
არც ქონების და არც ნიჭის,
ღმერთი მოგცემს, რაც გჭირდება,
რომ არ ნახო გაჭირვება.
"არა კაც ჰკლა", ეგე მცნება,
ლექსთა სტროფში იკითხება
ილიას და აკაკისი,
უნდა დადო ჩვენთვის ფიცი,
რომ პატივს სცემ ძმას და მოყვასს. -
თავმდაბლობის მადლი მოაქვს,
ავყიობას გადარჩები,
თუ ავის მქმნელთ არ აჰყვები,
მოიშორებ ცრუს და როკაპს,
ამ ჭიდილშიც გინდა ზომა,
რომ ზედმეტი არვის ჰკადრო,
უხეშ სიტყვას ღმერთი არ ცნობს.
რომც გშიოდეს, "არ იპარო",
ჭინკას, ქაჯს არ დაემგვანო,
გაუყავი მშიერს ლუკმა,
ანგელზთა გახდი სულთქმა.
მსურს, მარადჟამს გაიხარო,
დედას გულის ვარდი ხარო,
ასახელე ბაბუ ნიჭით,
გახდი ბებოს თვალის ჩინი.
მამას სულის ნაწილი ხარ,
მისი სისხლი, მისი ხორცი,
ღმერთი მოგცემს ბედნიერ დღეს
მშობლების და უფლის მორჩილს.






ყვავილს ვგავარ ბროწეულის (,,წმინდა ნინოს ფესტივალზე" გამარჯვებული ლექსი)

ყვავილს ვგავარ ბროწეულის
ბზობის მადლით ავსებული
ყვავილს ვგავარ ბროწეულის,
გულში ღვივის სიყვარული
ღვთის შეწევნით მოწეული,
ყვავილ-ყვავილ, ბუჩქებ-ბუჩქებ,
ვენახ-ვენახ, ეზო-ეზო,
ხელებს გვიწვდის მადლით სავსე,
ყველა ქვაზეც მადლი ძევსო.
ბზების სურნელს აყოლილი
გული თითქოს ზეობს ცაში,
ზნეკეთილი ნაყოფივით
ზურმუხტოვან ტოტებს გაშლის,
მოლაღურის მოძახილით
ხარობს ზეცა, სამოსახლო,
ზეაწვდილა უფლის ხელი, -
ჯვარი უნდა გადმოგვსახოს.
ატეხილი ტყე-ჭალები
მიელტვიან ღრუბლის ფთილებს
და ტაძრები, მზენაფერი,
სამომავლოს გვგვრიან იმედს,
რომ იესოს მზერა მნათი
აგვაცილებს ტკივილს ბედად,
ცისარტყელა ფერებს გაშლის,
ვერ გაგვტეხავს დრო და სეტყვა.
არ ექნება დასასრული
სიკეთეს და სიტყვას უფლის,
ბზობის მადლით ავსებული
ყვავილს ვგავარ ბროწეულის.
მაია დიაკონიძე
2017 წელი
,,ბზობა




Saturday, December 23, 2017

ოცდაერთი. ღამე. ორშაბათი. ანნა ახმატოვა. (თარგმანი მაია დიაკონიძის)

ოცდაერთი. ღამე. ორშაბათი.

ოცდაერთი. ღამე. ორშაბათი.
ჯანღში ჩანს ქალაქის მონახაზი.
თხზავდა, ალბათ,  ვიღაც უსაქმური, -
არსებობს მიწაზე სიყვარული.

სევდისა თუ სიზარმაცის გამო,
დაიჯერეს და ასე ცხოვრობენ, -
უყვართ და შიში აქვთ განშორების,
მღერიან სიყვარულზე სიმღერებს.

ზოგიერთნი ხსნის ამ საიდუმლოს,
თუმცა კი ამჯობინებენ დუმილს...
მე კი შემთხვევით წავაწყდი ახსნას
და ამის შემდგომ თითქოს ვარ ავად.

Двадцать первое. Ночь. Понедельник.

Двадцать первое. Ночь. Понедельник.
Очертанья столицы во мгле.
Сочинил же какой-то бездельник,
Что бывает любовь на земле.

И от лености или от скуки
Все поверили, так и живут:
Ждут свиданий, боятся разлуки
И любовные песни поют.

Но иным открывается тайна,
И почиет на них тишина…
Я на это наткнулась случайно
И с тех пор все как будто больна.






Friday, December 22, 2017

ნაძვი ღალატის

ზურმუხტისფერში კვლავ ვხედავ ნაძვებს,
მოულოციათ წელი ახალი,
წლები გავიდა, დარის თუ ავდრის,
მათში ვიცანი ნაძვიც ღალატის,
წელი ვიღაცის შვების თუ ვნების,
ჩემთვის კი ჩხვლეტა გულში მახათის,
დღესაც მოჭრილ ნაძვების ტყვე ვარ
და კუნძზე მიდევს თავი აქამდის.


ზღვას უხაროდა ჩვენი სიცილი

ზღვას უხაროდა ჩვენი სიცილი,
- ჯანმრთელობაო, - გვირტყამდა მხრებზე,
სულის მხნეობას, ძალს გვისურვებდა,
მზეც სიხარულით დგებოდა წვერზე,
დღეს ატეხილი დიდი ზვირთები
მხოლოდ სიმძიმედ მაწვება მხრებზე,
ღრუბელს შექმნია მზესთან ცილობა,
- ჩაიჩოჩეო! - მზეც იწევს გვერდზე.


ღვინო "ატენი"

ყოფილა რომი, ათენი,
თოფი, ტყვია და სატენი,
ქვევრშია ღვინო "ატენი",
თოფსა სჯობს ტყვიით დატენილს.