მკლავს მდუმარება მშობლიური ტყის!

გადავხვევივარ ხეებს და კორძებს ხელით ვეხები
და ვეფერები, როგორც ჩემს შვილებს, ტანზე  გამოსხმულთ,
მკლავს მდუმარება მშობლიური ტყის, ყმუილჩართული,
გამტყდარა ვერხვი, ახალი ნერგი უცხოა ჩემთვის,
ძველ ფესვზე გამოსულს რა როლი აქვს, აღარც კი ესმის,
ბებერის გვერდზე პატარა ნერგთან მეც ვიღებ "სელფის",
იმედს ვიტოვებ, რომ ის ოდესმე რაღაცას შეცვლის
და ტყეს მშობლიურს კვლავ შეამკობს  ზურმუხტისფერით.

დასასრული (ანდროს ისტორიებიდან)

  ნეტავ, რას მიყურებს ეს ქალი ასეთი დაღვრემით?! მე მგონი არაფერი დამიშავებია: ნატასთან არ მიჩხუბია, ჩემს დასაშოშმინებლად რომ შემოსულიყო (ყვირილი ნამეტანი მიყვარს და შეწუხდება ხოლმე კარის მეზობელი), წნევაც არ უნდა მქონდეს, როგორც ვატყობ, გაზომვასაც არ აპირებს, აპარატი ხელში არ უჭირავს. ნატა სადღა არის? კარებს თვალს არ ვაცილებ, არ ჩანს! სამსახურში თუ წავიდა უკვე. თვალებდაჭყეტილი ვუყურებ ციცოს, მომიახლოვდა, რაღაცას მეძიძგილავება, ჩემს წამოყენებას თუ ცდილობს?! ალბათ, სიზმარში ვარ, მერე ლამაზი გოგო მაინც დამსიზმრებოდა ვინმე, უფრო კარგი არ იქნებოდა? მაგრამ რეალობას ვერსად წაუხვალ... - ქალბატონო ციცო, რამ შეგაწუხათ? - ვეკითხები, ხმას არ მცემს, ისევ დაღვრემით შემომცქერის, თან მეუბნება, - ანდრო, არ ინერვიულო, ახლავე მოვლენ ექიმებიო, - ახლაღა ვხვდები, ჩემი ლაპარაკი არ ესმის, ჩემს ყვირილს თურმე არ შემოუყვანია ჩვენთან, სიზმარშიც არ ვარ და საქმე ცუდადაა, წამოდგომას ვცდილობ, ასე დაწოლილი ხომ არ დაუხვდები ექიმებს? ციცოს კი ლოგინში ხშირად ვუნახივარ, ნატას შემოჰყავს ხოლმე, როცა ცუდად ვარ, ამ ბოლო დროს ნამეტანი შემომიტია წნევებმა, ახლა კი ვხვდები, ლოგინზე კი არა, ქვევით იატაკზე ვწევარ, ხელ-ფეხი არ მემორჩილება, ცალი ხელით ვებღაუჭები თეთრეულს, წამოდგომას ვცდილობ, არაფერი გამომდის. ლოგინიდან რაღამ გადმომაგდო? ისევ ჩემს თავს ვეკითხები. მახსოვს, დასასვენებლად რომ წამოვწექი, ნატა ჯერ კიდევ სახლში იყო, თავი მტკიოდა, სისუსტეს ვგრძნობდი. ექიმის გამოწერილი წამალი დავლიე და ძილმა წამიღო...ნეტავ, აქ რამდენი ხანია ვწევარ? შემაკანკალა, მცივა, ძალიან მცივა... მიწა თუ მეძახის...
      ახლა ვხედავ, სასწრაფოს ექიმები შემოვიდნენ, მსინჯავენ, - ინსულტია სავარაუდოდ, ან ანევრიზმაა გამსკდარი. ოჯახის წევრები თუ არიან? -კითხულობენ, -  საკაცით უნდა ჩავიყვანოთ ძირს. სასწრაფოდ საავადმყოფოშია გადასაყვანი, - აგრძელებენ მოწყენით, თან ერთი მკლავს მიშიშვლებს,  ნემსს მიკეთებს. - სამსახურშია ყველა, მეზობელ კაცებს დავუძახებ, - ეუბნება ქალი და ტირილით გადის ოთახიდან, -კიდევ კარგი, შენ მაინც შემოხვედი, - ფიქრებში ველაპარაკები ციცოს, ჩემს საყვარელ მეზობელს, ვგრძნობ, რომ  ესმის ჩემი ხმა, - მადლობა, მადლობა, ჩემო მეგობარო, - ვაგრძელებ ბაასს, ნატა და ბავშვები, ალბათ, საავადმყოფოში მოვლენ, დათოს რა გაუძლებს?! იტყვის შენ თვითონ დაიმართე ინსულტი, ჩემს ჯინაზეო. ფიქრებით დედასთან გადავდივარ, ის თუ მეძახის თავისთან. დრო საოცრად იწელება, აი, საკაცეც შემოაქვთ, სამ კაცს ძლივს ავყავარ იატაკიდან. ასე სიკვდილი კი არ მინდოდა გურულ კაცს, ცხენზე იარაღით სიკვდილი იქნებოდა ყველაზე უკეთესი, მაგრამ რომ არ დამირჩა! რა იცი, იქნებ ცოტა დრო კიდევ მომცეს ღმერთმა... თუ კი ვიმსახურებ ამას...აღარფერი მესმის, ვეღარაფერს ვხედავ...ტუ... ტუ... ტუ...გაბმული ზარი ჩამესმის ყურებში.

მოჭირნახულე ქალი იყო (ჩემს უკრაინელ ბებიას)!

ბებოს მოქსოვილ ნატიფ წინდებს დააცვდა ქუსლი,
ჟამმა ფერები გაახუნა, ძაფი დაწყვიტა,
რომც ამოვკემსო, ვერ იქნება, რაც იყო უწინ,
დაკიდულს ქარში, გავყურებდი, როგორ აწვიმდა...
შიგ ჩაკარგული ქარაგმები ამოვხსენ გუშინ,
რომ ამომეხსნა უფრო ადრე, გუშინწინ, თუგინდ,
ვეღარ ვიგრძნობდი ცრემლის გემოს, შერეულს ტუშში,
წლებია ვითვლი ნაქსოვ თვლებში ჩაკარგულ დუმილს.
მოჭირნახულე ქალი იყო, თვალებით ნუშის,
მოგონებებში ახლაც ისევ საკერავს უზის,
დარიგებები რომ აღმოჩნდა ამაო, ფუჭი,
ვეღარ ავზიდე ბევრი ცოდვა მკლავებით სუსტით.
ბებოს მოქსოვილ ნატიფ წინდებს დააცვდა ქუსლი,
ქარაგმები კი ამეტყველდნენ ცოდვის საზიდრად...
ამასღა ვდარდობ, ამოვხსენი იგავი გუშინ,
თუმც წლების წინათ მომძახოდა ბებოს ნაზი ხმა.

კაენი არ დაიბადება

მიიპარება, როგორც გველი, ცრემლი, უბისკენ,
უნდა მოწვას და ამოშანთოს ძუძუსთავები,
- არამი იყოს, არ შეგერგოს, - ამბობს ტირილით,
კახეთის მეფის, კონსტანტინეს დედა-გამზრდელი.
და რამდენ მკვლელს და მოღალატეს იცნობს ეს მიწა,
იუდას პირმშოთ აძინებდა ქართლის ნიავი,
თუმცა ეკიდათ გულისპირზე ჯვარი-თილისმა,
სისხლი სწყუროდათ უმანკოთა, სისხლი მტირალის.
და ცახცახებდა იმათ მკერდში გული მალულად,
წვავდათ ცოდვები, იღლებოდნენ ჯვარის ტარებით,
მუდამჟამს თავს ხომ ახსენებდათ მშობლის თილისმა,
შიგ გულში წყენით უყურებდნენ დედის თვალები.
ადრე თუ გვიან მოსდიოდათ ცრემლი ალალი,
ეწვეთებოდა მათ ხელებს და მუხლისთავებსაც,
ღმერთმა ქნას, დარჩეს ყოველივე იმ ღრმა წარსულში,
ჩვენ კი, ვირწმუნოთ,  კაენი არ  დაიბადება.

წერილი დედას

"განჯინიდან შენს საყვარელ ჭურჭელს ვაწყობ,
დანა-ჩანგალს დაჰკარგვია უკვე პეწი,
- ეს ჭურჭელი უხმარია, რისთვის გინდა?!
კარადაშიც დასდებია ბევრი მტვერი,
გაყიდე და მაგის ნაცვლად სხვა იყიდე,
არ იქნება, ალბათ, უარზე დედაშენი,
თუმცა გული კი დაწყდება, რომ გაიგებს,
- მეუბნება მეზობელი, "тетя" შერი.
როგორც ვატყობ, დიდი ხანი არის უკვე,
დამერწმუნე, თვალი ადგას ამ ჩვენს ჭურჭელს.
- რემონტი რომ გააკეთო შენი ბინის,
აღარ გიღირს?! - არ მამადლის შერი ღიმილს,
- კობალტია, ნაღდი, ლურჯი, ფაიფურის,
დედაშენმა სად იშოვა, იმ დროს, მიკვირს!
დეფიციტში იყო უწინ, შეგინახავთ ასე სრული,
კლიენტს ვნახავ, ვინმე მდიდარს,  არ დამრჩებით უმადური,
- აპარპალებს თვალებს შერი, მეც ვუყურებ თვალისშტერვით.
იყიდება ყველაფერი, რაც აღმოჩნდა ჩვენთვის ბევრი,
ბევრი არის ყველაფერი, აღარ დამრჩა ერთი ნერვი,
რემონტი კი არა, ვატყობ, რომ ვიყიდო პური, მაწყობს.
დედა, შენი შენაძენი გაიყიდა ძალზე ბევრი,
დრო არის თუ შერის ნიჭი, ყველა სარფიანად მიდის.
ალბათ, ზამთარს გადავიტანთ, ხომ მექნება გაზის ფული?!
ახლა სულს რომ წამოვითქვამთ, გამომიწევს შენკენ გული,
გესტუმრებით მე და ბიჭი, მაგრამ გზის ფულიც რომ მიჭირს?!
იქნებ შერიმ გამიყიდოს ძველი ფერწერული ტილო,
ჩვენი ბებოს სახსოვარი, სხვა საშველი აღარ არის,
მაგრამ მერე რაღას ვიზამ? მივაღწიო მინდა მიზანს, -
ჯანმრთელი რომ მყავდეს ბიჭი, წინ წავიდეს თავის ნიჭით,
არ მინდა, რომ ჩვენი ბედი მასაც შეხვდეს, მირტყი კეტი.
დაგამწუხრე დედა, ვიცი, ვერ დავიწყებ კუდის ქიცინს,
მაგრამ რაც მჭირს, ძალზე დიდი, - უშენობის დეფიციტი,
გეხუტები, შენი შვილი, ახლა ბავშვი წერას მიშლის,
ნახვა უნდა პარკში ციცრის, დედი,  წავალ, ბავშვი მიცდის."

მეგონა, რომ შენ განუწყვეტლივ ჩემზე ფიქრობდი...

მეგონა, რომ შენ განუწყვეტლივ ჩემზე ფიქრობდი,
მეგონა, პირველ ადგილზეა შენთვის ოჯახი,
ამიტომ მუდამ შენთან თანმხვედრ გზაზე ვიდექი
და არ ველოდი, თუ დაგიდგამს შენ პერფორმანსი.
მეგობრებსა და ძმა-კაცებში ხშირი გართობა,
ღვინის ჭურჭელით და საჭმელით სავსე მაგიდა
ჩემს ზურგზე იდგა, მას არ ჰქონდა რადგან ფეხები,
თავი და ფეხიც მე ვიყავი, შეგახსენებდი.
ბიუჯეტიდან აგლეჯილი თითო კაპიკი,
სხვებისთვის იყო პურ-მარილი, ჩემთვის მანძილი
შენს გულამდე,  ზედმოჭრილი, ამობეჭდილი,
მე არა მყავდა არც მოყვარე და არც კეთილი...
ურემონტობა, საყვედური მოხუცი ქალის,
- სხვა კი აშენდა, თქვენ რას შვრებით, მოკვდებით ვალით,
ხარჯვა არ იცი, ვერ უძღვები "ხელფასს" მეუღლის,
მე ჩამაბარე, ხარჯთაღრიცხვის "დიდი" რვეული.
- და ასე წლები, სხვებისათვის ტანჯვა, შრომაში,
დანგრეულ სახლში ჭამა კექსის ანდა ბლომანჟის,
ვბაძავ გოგენს და ვითომ ვხატავ ელ გრეკოს ტილოს,
ვდებ განჯინაში და ვინახავ, რა იცი, იყოს!
ბავშვებს -  უაზრო მომავალი, არ აქვთ საყრდენი,
საფრენ ბილიკზე გამოვიდნენ, სხედან სანგრებში,
- რაზე ფიქრობდით, ამ ქვეყანას მხოლოდ ანგრევდით,
რაც ვერა ჰქმენით, ჩვენი გახდა ახლა სათრევი.
- გადავიღალე საყვედურით, ლანძღვა-ქილიკით,
პეპელასავით ალისაკენ თვითონ მივილტვი,
უაზროა და უღიმღამო შენი ღიმილი,
მე ჩემს ბავშვობას, შენ კი - შენსას ჩუმად მივტირით.

თეთრი ფიფქები მაცვიოდა ოდესღაც ციდან...

თეთრი ფიფქები მაცვიოდა ოდესღაც ციდან
და ვეღარ ვგრძნობდი შემოჭერილს გულზე არტახებს,
დღესაც ცა ისევ თეთრ ყვავილებს ცრიდა და ცრიდა,
მაგრამ თოვლს არა, მარმარილოს, წვრილად დანატეხს.
ნეტავ, ის ცაა? ამინდიც რომ მოჰგავს იმ ამინდს?!
შავი ღრუბლებით დაფარულა ლურჯი ცარგვალი,
სხვანაირ ცას რომ მიხატავდა, შენ თუ იყავი,
ჩემს ოცნებებში შეხიზნული უცხო მხატვარი.
შენს ძლიერ მკლავებს მინდობილი ცაში ვფრინავდი,
გულში ვიკრავდი უფაქიზეს სპეტაკ ზმანებას,
თვალსდახელშუა გალეული ნაზი სიზმარი
გადაქცეულა მარმარილოს წვრილ-წვრილ ნატეხად.