რატომღაც!
რატომღაც შევმოსილვარ
დღეს მე თეთრი ფერებით,
თოვლის ქალად ვქცეულვარ
და ვერ მივხვდი ამასაც,
მეხვევიან ფიფქები, -
უსამშობლო გერები
და სულ ზევით მიიწევს
ამ ცხოვრების თამასა.
თეთრ მუნდირში ხეები
დგანან გაყურსულები,
ყინვამ კიდვ ერთი ძის
სიცოცხლე რომ წაიღო,
ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,
მთვარე ალურსმულები,
აქ მთავრდება ზღაპარიც;
,,იყო და არა იყო".
მაია დიაკონიძე
21.09.2026 წელი
No comments:
Post a Comment