მძიმე პოსტი უნდა დავწერო.
როცა დაურ ბუავას პანაშვიდზე მივედი 1 სექტემბერს, სადღაც პირველი-ორი საათი იქნებოდა, მოვალეობად ჩავთვალე ,, წავიდე,მეც იქ მივიდე,სამძიმარ ვუთხრა შვილისა..."ძალიან ცოტა ხალხი დამხვდა სარიტუალო დარბაზში. დაურის დედას მივუჯექი გვერდზე. მომიყვა, როგორი კარგი, თბილი შვილი ჰყავდა. სულ დედა -მამას გაიძახოდაო. გოგოებიც მყავს, მაგრამ ასეთი ყურადღებიანი არცერთი არ იყოო. მითხრა, 19 დეკემბერსაა დაბადებული ნიკოლოზობას და სულ ვეუბნებოდი, წმინდა ნიკოლოზი გიცავს-მეთქი. იქაც წმინდა ნიკოლოზის მფარველობის ქვეშ იქნება, დარწმუნებული ვარ. ვიცით, როგორი სიცოცხლისმოყვარული, მხიარული, ჭკვიანი, ნიჭიერი ბიჭი იყო დაური. მისი ვიდეოებიდან ჩანს. უყვარდა აფხაზები და უყვარდა ქართველები, რადგან ჩვენ ერთნი ვართ. მისმა ბრძოლამ უკვალოდ არ უნდა ჩაიაროს!
დედამ - ხათუნა კონჯარიამ (ასე დაიწერა ფეისბუქში, არ ვიცი, რამდენად მართალია), ჩვენ მოგვანდო დაური, ქართველებს. იმედები გავუცრუეთ, ვერ მოვუარეთ. მაინც კიდევ ერთხელ გვენდო და თავისი მკვდარი შვილი ჩვენ დაგვიტოვა. იმედი მაქვს ქართველი ერი ამ მზეჭაბუკს სათანადო პატივს მიაგებს. მის საქმიანობას და ღვაწლს ქართული სახელმწიფოს წინაშე ვერანაირი უსუსური ცილისწამებანი ვერ გადასწონის.
ვიცი, ქართველმა დედებმა ძალიან გულთან მიიტანეს დაურ ბუავას გარდაცვალება და იბრძოლებენ მისი საფლავი სათანადოდ იყოს მოწყობილი, მოვლილი, ხოლო დაურს საქართველოს ეროვნული გმირის წოდება მიენიჭოს. სხვის იმედზე ნუ ვიქნებით. ღმერთმა ნათელში ამყოფოს მისი სული!
დავაფასოთ გამორჩეული ადამიანები, თუ გვინდა ჩვენმა სახელმწიფომ იარსებოს, შევქმნათ გმირობის ახალი ისტორია!
No comments:
Post a Comment