მინიმა

 მე ისევ ვეძებ ჩემს გმირს ძმათათა სასაფლაოზე,

თუმცა ვიცი, რომ სულ ყველანი გმირნი არიან...

მე მკერდის ძვალი შემინგრია ამ საუკუნემ,

განუკურნელი ჭრილობების სევდა დამრია...

მოკვეთილი ხელი

მოკვეთილი ხელი

როგორ მტკივა მოკვეთილი ხელი,

გარეშემო არავინ არ მინდობს,

სადარდელი განმიახლდა ძველი,

ვერ მხედავენ არაკაცნი ვითომ..

თუკი დამბდღვნა ველზე ტურა-ძერამ,

და გაფანტა ჩემი ძვლები ქარმა,

ნუ შეწყდება ჩემი გულის ძგერა,

დაე, შევძლო მტერს გამოვკრა სარმა...

მაია დიაკონიძე

30.08.2026 წელი

ბაბუაჩემი

ბაბუაჩემი

ბაბუაჩემი ტაბლით მხვდება ყვავილთა ველზე,

მთები უვსებენ თეთრი ნისლით თიხის ხელადას,

ეს რძე შესვიო, მაწოდებს და დამლოცავს ღიმით,

მზე გათიბეო და ზვინები დადგი გელათთან.

ილოცებოდა ბაბუა და სიყვარულს ფქვავდა,

ყველა წისქვილში წყალზე მდგარში წყალწითელაზე,

ის თეთრი წვერით და ულვაშით მყინვარწვერს ჰგავდა

და მისი ცხენის უზანგები დღესაც ელავენ.

მაია დიაკონიძე

23.08.2026 წელი

ილიას ბაღში ჩაწერილი

ილიას ბაღში ჩაწერილი

შემოდგომა გვეპარება ნელა-ნელა,

ჩამოგვკიდებს ოქროს სამკაულებს,

ზამთრისათვის ჩემი თავი მენანება,

ვგრძნობ, რომ ისიც კარზე აკაკუნებს.

შეიცვლება მაშინ უკვე ოქრო ვერცხლად,

ჩამოთოვს და ფრთით მოყინავს ბილიკს,

მეც ბავშვივით გესვრი გუნდას- სპეტაკ მერცხალს

და ავყვები საფეხურებს კიბის.

მაია დიაკონიძე

24.08.2026 წელი

გულმავიწყობა

გულმავიწყობა

ვიცი, ხანდახან რომ გავიწყდები,

მეც მავიწყდები ზოგჯერ,

ვხდებით თანდათან გულმავიწყები,

წერტილ-ტირე ვართ მორზეს.

გამიმეორე, გითხრა: ,,მიყვარხარ",

მზე რომ შედგება გორზე,

იმ მოგონებებს გულში ვინახავ,

თუმც მახსენდება ზოგჯერ.

მაია დიაკონიძე

21.06.2026 წელი

სიმღერა

აღარ დამელაპარაკო

(სიმღერა)

აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
ქვეყნის ბედი შენ არ გტკივა,
არაფერი გადარდებს,
სამოთხური ჩვენი მიწა
მიეც ინდო-არაბებს.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
ქვეყნის ბედი შენ არ გტკივა,
არაფერი გადარდებს,
სამოთხური ჩვენი მიწა
მიეც ინდო-არაბებს.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
აღარ დამელაპარაკო,
ან კი რა გაქვს სათქმელი,
მიწა დაგრჩა საარაკო
დასათეს-მოსამკელი.
დასათეს-მოსამკელი.

იფანტები და მშორდები (სატრფიალო)

 ***

იფანტები და მშორდები,

როგორც ნისლები მთაზე,

როგორღა განმეორდები,

ღამ- ღამ მოდიხარ ფშანზე.

ვით ცრემლი, ისე მადგები

ჭამარტოხელა თვალზე,

დარდი დატოვე ამდენი,

ცად აბოლებულ კვამლზე.

მაია დიაკონიძე

15.08.2026 წელი

აღარც მხატვრობა მიზიდავს

***

აღარც მხატვრობა მიზიდავს,

არც პოეზია, პროზა,

ვეტრფი ვარდსა და ზიზილას,

გლეხკაცს, ჭურებს რომ გოზავს.

ჭეშმარიტი და ნამდვილი,

ხელში ეს შეგვრჩა როცა,

პასუხი არის ადვილი, –

ილუზიები მორჩა..

მაია დიაკონიძე

17.08.2026 წელი

თოვდა...

თოვდა

თოვდა თეთნულდზე და თეთრი თოვლი

თივთიკებივით ეყარა მთაზე,

ცას ამშვენებდა ვარსკვლავთა ხომლი,

მე ვსაუბრობდი არ ვიცი, რაზე.

ვისთან და რატომ ვჩიოდი ნეტავ,

ან უმიზეზოდ რად თრთოდა გული,

თოვდა. სამყარო იწვოდა თეთრად,

თითქოს მელოდა ფიასკო სრული.

მაია დიაკონიძე

11.07.2026 წელი

ამირან გოდერძიშვილის კომენტარი:

არა იმიტომ, რომ

ლექსი არის უსპეტაკესი___თეთნულდის მწვერვალივით,

არა იმიტომ, რომ

ლექსი არის იდუმალი და მიუღწეველი ___ როგორც ვარსკვლავთა მოციმციმე ხომლი,

არა იმიტომ, რომ

ლექსი დაიწერა შუაგულ აგვისტოში___

თოვლის მონატრებით,

არამედ, იმიტომ, რომ

პოეტს ყველგან და ყოველ დროს ეუფლება საკაცობრიო, სამამულო და ზოგადადამიანური განწყობა___ სამყაროს, სამშობლოს და ადამიანების გადარჩენის გზებზე და საშუალებებზე!!!!

,,თოვდა, სამყარო იწვოდა თეთრად,

თითქოს მელოდა ფიასკო სრული".....

დიახ, ფიქრობს პოეტი სამყაროზე, სამშობლოზე და ადამიანებზე, მაგრამ საშველს ვერ პოულობს, რადგან ხედავს, რომ ,,სამყარო იწვოდა თეთრად" და მალე ყველაფერი გადაიქცეოდა არარაობად....

,,თითქოს მელოდა ფიასკო სრული"

წუხს პოეტი მოსალოდნელ კატასტროფაზე და თავისი მარადიული წუხილი, გადმოგვცა თეთნულდის ლამაზი პეიზაჟების ფონზე!....

,,ღმერთო, სამშობლო მიცოცხლე,

მძინარეც ამას ვდუდუნებ" ___ წერს ვაჟა და არ უნდა გაგვიკვირდეს, ჩვენი საყვარელო პოეტის მაიკო დიაკონიძის ფიქრები და წარმოსახვები მგზავრობისას, დღისით და მზისით!!!!

,,ვისთან და რატომ ვჩიოდი ნეტავ,

ან უმიზეზოდ რად თრთოდა გული?!...."

ფიქრობს და წუხს მომავალზე მეოცნებე პოეტი....

წარმატებებს ვუსურვებ შემოქმედებაში და პირად ცხოვრებაში სამშობლოზე და ადამიანებზე გულწრფელად შეყვარებულ პოეტს, ქალბატონ მაიკო დიაკონიძეს!!!!

მინიმა

 ხელმოკლე იყო ჩემი ბედი, როგორაც ვატყობ,

სულ ერთი კაბა მემოსა და სულ ერთი პალტო,

ვწიე ჭაპანი, დარდის გუდა ვატარე მარტომ,

ვერავინ ვნახე ჩემ გარშემო მზესავით სანდო.

მე მიყვარდი, შენ - არა! (სიმღერა)

მე მიყვარდი, შენ - არა!

მე მიყვარდი, შენ - არა,

აღარ მოდის სითბო,

ყინვა შემოგეპარა,

აღარაფერს ვითხოვ.

მზეო, შენი სხივები

უწილადე სხვას,

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

მე მიყვარდი, შენ - არა,

აღარ მოდის სითბო,

ყინვა შემოგეპარა,

აღარაფერს ვითხოვ.

მზეო, შენი სხივები

უწილადე სხვას,

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

მე მიყვარდი, შენ - არა,

აღარ მოდის სითბო,

ყინვა შემოგეპარა,

აღარაფერს ვითხოვ.

მზეო, შენი სხივები

უწილადე სხვას,

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

იმას უფრო ჭირდები,

მე მეყოფა ზღვაც.

მე მეყოფა ზღვაც.

მაია დიაკონიძე

13.08.2026 წელი

იყო ანწუხელიძე!

იყო ანწუხელიძე!

გმირი კიდევ ბევრი გვყავდა,

იყო ანწუხელიძე,

ცაზე მოსულ ვარსკვლავს ჰგავდა,

საგმიროს და საჯიშეს.

გვყავდა ბევრი მოღალატეც,

მიწას ჰყიდდა საფიცარს,

მათ კვალზე და მონაგარზე

ფეხქვეშ მიწა წაიქცა.

გვახსოვს ჩვენ ალხასტაიძეც,

ქისტებმა რომ გარიყეს,

ტანჯვასაც კი არ დაგიდევს,

დღესაც ჭკუას გვარიგებს.

არ მოშალა ადათ-წესი

სტუმარ-მასპინძლობისა,

მასპინძელი ქრისტეს ძესი,

ღირსი არის ძმობისა.

გმირი კიდევ ბევრი გვყავდა,

იყო ანწუხელიძე,

ცაზე მოსულ ვარსკვლავს ჰგავდა,

საგმიროს და საჯიშეს.

მაია დიაკონიძე

12.08.2026 წელი

,,მ ყ ვ ი რ ა ლ ო ბ ა!", ავტ. ელგუჯა ციგროშვილი, ახალი წიგნისთვის

 ,,მ ყ ვ ი რ ა ლ ო ბ ა!"

სატრფიალო–სალაღობო

(ფშაურ კილოზე)

გზაზე ერთ ქალა შამამხვდა,

მუზა, – პარნასის მთებისა,

პირზე რა სიტყვაც მამადგა,

სუყველა იყო ქებისა;

ოქროსფრად გაშლილ დალალი

ჰქონდა სამოსად მხრებისა,

გვერდზე ჩავლილიც დამათრო

სურნელმა იმის თმებისა;

შამამღიმილა, მამინდა,

გაშლა ოცნების ფრთებისა,

ვიფიქრე: – ,,მყვირალობაა",

ჟამი დამდგარა ვნებისა...

თავი ,,ხარ–ირემს" ვადარე, –

,,ლესვა" დავიწყე რქებისა,

მონადირესაც კი აფთხობს,

სმენა ხარ–ირმის ხმებისა;

ვთქვი: ,,ამ ფურს არვის დავუთმობ,

თავიც ნუ მამიკვდებისა"...

თუ ბედისწერამ შენკეა, –

ოცნებაც აგიხდებისა!

ელგუჯა ციგროშვილი

ქ. თესალონიკი, 9. 08 .2023 წელი

ბრუნვა წუთისოფლისა ... ავტ. ელგუჯა ციგროშვილი

 ბრუნვა წუთისოფლისა ...

1 . სულ მადარდებდა

დაცემულთა სულის დაკოდვა ,

კრძალვით ვუსმენდი

ე ვ ა ს ქვითინს ,

გულს დანაკვნესებს ...

არ გამიკილავს

სხვათა მცირე ,

თუ დიდი ც ო დ ვ ა ,

თვით ს ა ტ ა ნ ა შ ი ც ,~

ა ნ გ ე ლ ო ზ უ რ ს

ვეძებდი ფესვებს !

2 . არ დამიგმია ,

ზამთრის სუსხი და

ზვავი თოვლის ,

არ დამცდენია

საყვედური ,

სულ ერთი ციდა ;

რადგან იცოდა

ჩემზე კარგად , ~

შემქმნელმა ყოვლის ,

რომ ამ ყველაფერს ,

თავისივე

მსგავსთათვის ჰქმნიდა !

3 . დროის წესია ,

რომ ს ი ბ ე რ ე ს

სცვლის ს ი ჭ ა ბ უ კ ე ,

დასვენება სჯობს ,

დრო ~ ჟამ გავლილ

ბებერ გულისთვის ...

მერე ზ ა მ თ ა რ ს ა ც

შევახსენე ,

დროაო უკვე ,~

თავისი ტახტი

რომ დაეთმო

გ ა ზ ა ფ ხ უ ლ ი ს თ ვ ი ს !

4 . არც ნაზ

გ ა ზ ა ფ ხ უ ლ ს

დავხვედრივარ

შეკრული შუბლით ,

წიწილასავით

რომ წიოდა

სარკმლის გადაღმა ...

ვუცქერდი ,

როგორ ერთობოდა

საავდრო ღრუბლით ,

ნაზამთრალ ცაზე

რომ აფრენდა

აღმა და დაღმა .

5 . არ დამიტუქსავს

გ ა ზ ა ფ ხ უ ლ ი ს

ანცი ყ მ ა წ ვ ი ლ ი , ~

მ ა რ ტ ი , ქარ ~ წვიმას

ზედ რომ ახლის

ფანჯრის მინაზე ,

რადგან ყველა ვართ

ამ ცხოვრების

მცირე ნაწილი

და ... მ ა რ ტ ი ს შფოთვას

აშოშმინებს ი ი ს სინაზე !

6 . მთელი წლის

ფ ს ო ნ ე ბ ს ,

კაცნი მუდამ ამ

დროზე დებენ ,

ფავორიტია

ჩემთვის მუდამ

ზაფხულის ხანა ;

მ ზ ე და ზ ა ფ ხ უ ლ ი ,

ირგვლივ ქ ა ლ ე ბ ს

რომ ა შ ი შ ვ ლ ე ბ ე ნ ,

მასზე უკეთესს ,

კ ა ც ი ს თვალი

იხილავს განა ? !

7 . შ ე მ ო დ გ ო მ ა ზ ე

მოზვავდება

ლხინი ო რ წ ი ლ ი ,

ხ ვ ა ვ ი თ , ბ ა რ ა ქ ი თ

სავსე არის

მ ა რ ა ნ ~ ბ ე ღ ე ლ ი ;

თვალ ~ გულს გვიხარებს

შ ე ყ ვ ა რ ე ბ უ ლ

წყვილთა ქ ო რ წ ი ლ ი ,

ზ ა მ თ რ ი ს პირამდე

ს უ ფ რ ა არის აუღებელი !

8 . დ ე კ ე მ ბ რ ი ს ბოლოს ,

ჩემს ს უ ლ შ ი კვლავ

ბ ა ლ ღ ი სახლდება ...

და მადლიერმა ,

მინდა უ ფ ა ლ ს

ვუძღვნა ოდები ...

თოვლის პ ა პ ა ს

და მ ე კ ვ ლ ე ს ,

ჩემი ქებათა ~ ქება ,

ბ ა რ ა ქ ი თ სავსე ,

მ შ ვ ი დ ო ბ ი ა ნ

წელს ველოდები !

ელგუჯა ციგროშვილი .

ქ . თესალონიკი .

26 . 04 . 2026 წელი

მოღალატეს! (პატრიოტული)

მოღალატეს!

შენ გაყიდე დედა მიწა,

შენ გაყიდე საქართველო,

იმის სახელს როგორ ფიცავ,

როგორ ამბობ სადღეგრძელოს?!

ვით წაუქცევ ჭიქას გმირებს,

მათ სახელს შენ როგორ ამბობ,

შენნაირ ჩაფარა გზირებს,

არ ეღირსოთ სასაფლაო.

ან რა დედამ გზარდა მიკვირს,

,,დედა ენა" ვინ გასწავლა,

აღარ დარჩეს შენი ძირკვი,

დე, იხაროს ხე მაღალმა.

სამშობლო რომ აჰყავს ცაში,

ანგელოზნი მასზე მსხდარან,

ჩუმად ჩურჩულებენ ქარში,

,,გმირის ჯიშმა გაიხარა!".

მაია დიაკონიძე

9.08.2026 წელი

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ! (პატრიოტული)

 ჩამეკონე, ჩემო მიწავ!

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ,

მისხალ-მისხალ წამოგკრეფ,

ჩემს სხეულს ჩემგანვე გიცავ,

შვილთა ხელი წამოგკრეს.

კამათელი გააგორეს,

წაგაგეს და გაგყიდეს,

ვუმზერ თვალცრემლიან გორებს,

რით გადვიხდი სასყიდელს.

უკან როგორ დაგიბრუნო,

გაყიდულო მთა-ბარო,

არ ვარ არც ჯორდანო ბრუნო,

ვერც ვქეთევან-ვთამარობ.

ჩამეკონე, ჩემო მიწავ,

მისხალ-მისხალ წამოგკრეფ,

ჩემს სხეულს ჩემგანვე გიცავ,

შვილთა ხელი წამოგკრეს.

მაია დიაკონიძე

4.08.2026 წელი

მინიმა

 მინიატურული პოეზიიდან:

,ერთი ნაბიჯით წინ, ორი ნაბიჯით უკან",

სხვების ჭკუაზე დადის, სხვების დაკრულზე უკრავს,

თუმცა ბადაგი, თაფლი დის ამ მიწაზე უხვად,

ვერაფერს ის ვერ წყვეტს, სული ძლივსაღა უდგას.

მაია დიაკონიძე

7.08.2026 წელი

შემომხსენ ჯაჭვი! (სატრფიალო)

სატრფიალო ლირიკიდან:

შემომხსენ ჯაჭვი!

ბევრჯერ მატირა უშენობის

მწარე რეალმა,

შემომხსენ ჯაჭვი, თუ ამ ქვეყნად

ვეღარ გიხილე,

ნუთუ იმისთვის დავიბადე,

მარტოს მეარა,

შენს სიყვარულზე დავკითხვოდი

ფრთათეთრ გვირილებს.

დავიმალები მოვარდისფრო

ღრუბელთ ფარჩებში,

დამინანავებს ალმაცერი

მინდვრის ნიავი,

შენ ალბათ ჩემგან ასე უღვთოდ

მიტომ წახვედი,

რომ ვერ მეპოვე, ცხოვრებისგან

განაწირალი.

ვიყავით მთელი, შენ ვერ ნახე

შენი ადგილი,

მე მომენატრა ჩემი სახლი,

ჩემი ბავშვობა,

შენ სადღაც გრიგალს მაღლა მთებში

ქროლვით გაჰყევი,

მე ვეღარ ვპოვე სიყვარული

და ვერც დანდობა.

და ვდგავარ ახლა, არსებობის

გზაგასაყარზე,

შენი დანახვის მოლოდინით,

იმედით სავსე,

თუ ვერ მპირდები ჩვენს შეხვედრას

გუდამაყარზე,

მოდი და გულზე შემოკრული

ჯაჭვები ამხსენ.

მაია დიაკონიძე

23.05.2022წელი

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი!

 ჩამქრალია უკვე ცეცხლი!

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი,

ნაღვერდალიც ჩამქრალია,

გამერია თმაში ვერცხლი,

ოქრო გაქრა რა ხანია.

გარეშემო თეთრი მთების,

ჩემი ძმების ამქარია,

ახლა მათი სიტყვით ვთბები,

არ მაშინებს არც ქარია.

ძვლებს გაუდის ჭახაჭუხი,

ისინი რომ მეხვევიან,

ვეღარ ვიტან ამათ წუხილს, -

ეზოში მზის ლეღვებია.

ჩამქრალია უკვე ცეცხლი,

ნაღვერდალიც ჩამქრალია,

გამერია თმაში ვერცხლი,

ოქრო გაქრა რა ხანია.

მაია დიაკონიძე

1.08.2026 წელი