ახალ მსხვერპლს ითხოვს

როცა სამყარო მუნჯია მიწყივ,
სხვისი ტკივილის და ცრემლის მიმართ,
ერთობ ძნელია შეცვალო რამე,
მაგრამ სათქმელი ხომ უნდა ითქვას!
ბევრის სიცოცხლე მოისპო ბნელში,
ბავშვებისა და მოზარდთა სისხლით
ხარობს ბოროტი ჯიში და გენი, -
- არაკაცების ხორხოცი იმის!
სიმყრალის სუნი დაჰყვება რიჟრაჟს,
აზიზ ყმაწვილთა ბოროტი კასტა
თავზე ეკლიან გვირგვინებს იდგამს,-
- თავად იესო მაცხოვარს ბაძავს.
სიცოცხლეს, სხვათა ტკივილზე ნაგებს,
სატანას ხარკად უხდიან თითქოს,
ჭიაკოკონა ალბიონს ანთებს,
ახალ და ახალ სამსხვერპლოს ითხოვს!

მუნჯია ყველა

ბართლომეს ღამე კიოდა ჩემში,
როცა ცხოვრების ლურჯი ტაროსი
მაფრენდა ველზე, სადაც მკვდრებს ჩეხდნენ,
აუღელვებლად, ჩუმი პათოსით.
დუმდა სიდისიც, სისხლიც, გულისთქმაც,
უმწედ გმინავდა წმინდა ბართლომე,
ქარბუქს მიჰქონდა ზარი მუსიკად,
ბავშვთა სხეულებს რიგში აწყობდნენ...
გული დამეყო ათას ნაწილად
და ამ სამყაროს ველში გავფანტე,
დედის ტკივილი გაიგონ ყველგან,
გაიგონ, რომ დღეს ბავშვი აწამეს!
გაიგონ, რომ დღეს მუნჯია ყველა,
ვინც იგრძნო, ტანში გააჟრიალა, -
სიტყვის თქმაც არის დანაშაული, -
შხამის, სამსალის შევსვით ფიალა.
ბართლომეს ღამე ჩვენშია ისევ,
კედლებზე სისხლის მოჩანს ტიარა,
ეკლის გვირგვინით შემოსეს ქრისტე, -
ძველმა ჭრილობამ ისევ იალა.

გინდა რომ გაოცდე

გინდა რომ გაოცდე, ვერ ხედავ ვერაფერს
ისეთს, რომ გაგიჟდე და ცაში იფრინო,
და როცა ფიქრობდი, სიცოცხლე დამთავრდა,
ახალმა ცხოვრებამ ჩაგიხსნა ღილკილო.
შენს ცრემლებს დაბერტყავ ბავშვობის ბალიშზე,
იქ, სადაც სიზმრები მეგობრად იგულე,
შენ და "ის" აღმოჩნდით საწყისი წერტილი, -
შენივე სხეულში ხელახლა იბრუნე,
გინდა რომ გაფრინდე ჩიტივით ჰაერში,
და ახლა მიხვდი, რომ არ გინდა წახვიდე
იქ, სადაც ბნელა და წყვდიადი ბოგინობს,
იქ, სადაც ეჭვებმა სულები გაჰყიდეს.
გაოცდი, აინთო ოქროსფრად ცარგვალი,
შავბნელმა ფიქრებმა გზა მისცეს სინათლეს,
ოცნების თვალებით სარკეში ნახული,
ზღაპრული პატარა სიცოცხლე გაჩუქეს.

დავილოცები...

ტყეში მოსულო იაო, ჩემი სამშობლო გქვიაო,
პურის ყანავ და თავთავო, გლეხკაცმა მოგიყვანაო,
არწივის, ორბის ბუდეო, შენ, საქართველოს ზღუდეო,
ვაზის ლერწო და ყალამო, ალაზნის ველის სანახო,
ირმის რქის გადანაგრეხო, ყანნწო, სავსე ხარ ოცნებით,
"წინანდალს" შევსვამ, "ვახტანგურს" გადავალ, დავილოცები...

ფიროსმანს

შენ ბედისწერამ აგიყვანა ოლიმპოს მთაზე,
ტანჯვა-წამებით დაადექი ზევით ბილიკებს,
არ გაშინებდა სიცივე და მშიერი ყოფა,
იცოდი, ღმერთი იყავი და, ღმერთად მიგიღეს.
არ გშორდებოდნენ ცხოველები ჩვილის თვალებით,
და მეგობრებად მოგევლინა ტილო, მუშამბა,
არა გჩვეოდა მუხლის მოყრა სხვათა წინაშე,
გულმოდგინებით გვიქარგავდი დახლს თუ შუშაბანდს...
ისევ დაეძებ ღამის ლოთებს შენს ძველ თბილისში,
ღამენათევმა ალიონმა ისევ იალა ,
მზე ხარ, ლომი ხარ, - ამაყი და ფაფარაყრილი, -
შენ საუკუნო ზიარების შესვი ფიალა.
                         .   .   .
თვალცრემლიანი მივუყვები თბილისის ქუჩებს,
აქვე, სულ ახლოს, უსუსური მოკვდა ნიკალა,
მოგვეცი, ღმერთო, იმის ძალა, რომ ვცნათ სიმართლე, -
ახალი მსხვერპლით არ განახლდეს ჩვენი იარა...

მამათა სისხლი აყვირდა ჩემში

ქვის კედელში ვარ გამოკვეთილი,
ვერ გადამრეცხა დელგმამ და წვიმამ,
კავკასიონის კლდიდან მონატეხს,
უძღებ შვილს, დარდით მელოდნენ შინაც.
სხვა ქვეყანაში გადახვეწილმა,
სხვა ნიადაგში გავიდგი ფესვი,
დილით ვუსმენდი მამლების ყივილს,
მამათა სისხლი აყვირდა ჩემში.
ვტეხე და ვლეწე ციხე-კედლები,
რომ ცხრაკლიტული გამეხსნა გზების,
მშობლიურ კუთხეს გადავარდნილი
ერთი ნატეხი დავბრუნდი გზნებით.

წერილი დედას

რა მინდა გითხრა, ჩემო დედა, სიბრძნის საწყაო?!
რამდენ ჭირსა და რამდენ ნაღველს შენგან ვმალავდი,
მაგრამ ხომ გრძნობდა შენი გული, შენი სისხლი ვარ,
რამდენჯერ ცრემლებს თავსაფარქვეშ მორცხვად ფარავდი,
რა უნდა გითხრა, ჩემო ტკბილო, რით გაგახარო?!
ჩემს გულში ახლაც სიცივეა, ყინვა, დარდები,
არ გამოვიდა ჩემგან "დიდი" ადამიანი,
როგორც გინდოდა - ოცნებაში, ფიქრში ხატავდი.
დიდი ხანია, აღარა ვარ პატარა ბავშვი,
დიდი თვალებით ხიფათისგან თავს რომ იცავდა
შენი კალთის ქვეშ, რომ დაეხსნა შიშისგან თავი
და ალბათობის გამორიცხვით კედლებს კირავდა.
ახლაც შენს ლოცვას ველოდები, როგორც უმწეო,
ვიცი, დამიხსნი, მოვქცეულვარ კვერცხის ნაჭუჭში,
ძალა არ მყოფნის, გამოვტეხო ცარცის უდაბნო,
გთხოვ, ამაცილო. ავბედითი საბელ-მარყუჟი.