ვხედავ...(ერთსტროფიანი)

ვხედავ, აქვე, ჩემთან ახლოს, ღამეა,
მოაგელვებს ცხენს, აწყდება უნაგირს,
ეს ცხოვრება თურმე არცა რამეა, 
ტკივილიანს თან წამიყვანს ქურანი.

ამ ცხოვრების სისასტიკე (ერთსტროფიანი)

სისასტიკეზე ამ ცხოვრების არც მქონდა ეჭვი,
იმპერატორო, რომ გიპყრია სკიპტრა და კვერთხი,
არად ჩაგაგდებს, გიღალატებს, გაგსრისავს შენც კი.

სახუმარო (ერთსტროფიანი)

გადავატრიალე და იმდენი ვურტყი,
მას მერე გახდა ნაზი და უტყვი,
დევს ეზოში და ალმაცერად მიმზერს,
- ვერ აისრულებო ბრაზით შენს მიზნებს,
- ქვა და ლოდი ხარ, რა უნდა გითხრა?
გამოვალ ისევ და დაღლამდე გირტყამ.

დარჩენილს მარტოდ (ერთსტროფიანი)

დარჩენილს მარტოდ სიყვარული მომწყურებია,
უსინათლოდ კი ამრევია ბნელში გზა-კვალი,
შენს ლურჯ თვალებში იმდენი ზღვა დამილევია,
ხმელზე ვხედავ რომ ჩემთვის უკვე ხსნაც აღარ არის.

ჩემს დას - მედეას!

ამ მიწიდან მაღლა ცამდე გზა არც ისე დიდია,
თუ კი იგი შეგიმოსავს წითელ-წითელ შინდითა,
ბროწეულის ყვავილებით დაგიპენტავს მზისებრით,
გაგიმსჭვალავს ყველას გული სიყვარულის ისრებით,
ამ მიწიდან მაღლა ცამდე გზა არც ისე დიდია,
თუ კი დაბლა დაუტოვებ შვილებს ბაღებს ხილიანს,
მინდორ-ველებს დაუხატავ ოქროსფერი ფარჩებით,
ყველას გულში სამუდამოდ ცისფერ ნისლად დარჩები.
ამ მიწიდან მაღლა ცამდე გზა არც ისე დიდია,
თუ კი შენს გულს გადაუხსნი ხევებს მარად ბინდიანს,
მირონცხებულ რუსთაველის იღიღინებ სტრიქონებს,
საკმეველი გზას იპოვის, ყველა შენ მოგიგონებს.

ვხედავ, თავში აუვარდა (ერთსტროფიანი)

ვხედავ, თავში აუვარდა ზოგს ფული, ზოგს - პოეტობა,

ზოგს პოეტის შვილობა და ზოგს იმისი ნაცნობობა,

ამბიციებს რომ ვერ თოკავს, ეს სცოდნია უვიცობას.

დედა (ჩანახატი)

   სანთელივით იყო ჩამომდნარი, გული მტკიოდა მის დანახვზე, სახის კანი ისევ ისეთი ლამაზი ჰქონდა, ვარდისფერი, ნაზი, ახალშობილივით, ოთხმოცისა კი იყო. საწოლზე ჩამოვუჯდებოდი, მომკიდებდა ხელს ხელზე და ასე დიდხანს ეჭირა ჩემი ხელი, მეფერებოდა, მთხოვდა,  საქართველოს შესახებ მეამბნა რამე, ინტერესით მისმენდა, ხანდახან კითხვებსაც ჩაურთავდა, ქართული კიდევ ახსოვდა, ბოლო 30 წელი  უკრაინაში ცხოვრობდა, სამშობლოში დაბრუნდა დედასთან. ცალ თვალზე ლიბრი გადაკვროდა, იმ თვალით ვერა ხედავდა, ტყუილად შემომყურებდა, მეორეში დარჩენოდა მხედველობა, იმით მაკვირდებოდა, მონატრებული მზერით მჭვრეტდა, 20 წელია არ გვენახა ერთმანეთი, ინტერნტში, სკაიპში დანახვას არ ვგულისხმობ, ახლა ერთმანეთის პირისპირ ვიჯექით დედა-შვილი, რომელთაც ათასობით კილომეტრი გვაშორებდა ერთმანეთს წლების მანძილზე, ხელებიც თბილი და ნაზი ჰქონდა, ენერგიით მავსებდა მისი თითოეული შეხება, გულში მივლიდა, მის კუნჭულებში ილექებოდა, რომ იქიდან წამოსულს, საქართველოში დაბრუნებულს,  არასოდეს მომკლებოდა მისი მხურვალება. დედა აღარ არის, მისი გულის სითბო კი ჩემთან დარჩა.