ზოგს სასახლეებს ურჩევენ ახლა

ზოგს სასახლეებს ურჩევენ ახლა,
ზოგი შვილისთვის პურის ფულს ნატრობს,
მავანი ღარიბს დაუთვლის ლუკმას
და საობლე კვერს ჯიუტად არ თმობს.

მომერია დეპრესია

სულს მოვუწყვე რეპრესია,
მომერია დეპრესია,
წვიმა ნარჩენ დღეებს მითვლის,
სურნელი მდის უკვე მიწის.

მაინც ვიძახით "ვაშას"

გაზულუქებულ სახეთა ცქერა
მოგვბეზრდა, მაინც ვიძახით "ვაშას",
ნეტავ, თუ გვადევს წინაპართ წყევლა,
ვერ შევძლოთ ცაში ხელების გაშლა.

მომეცით ყულფი

მომეცით ყულფი, თავს გვადევს ხუფი,
სამყარო ჩვენი ბინდის ქვეშ წვება,
შემატებია ცას ფერი რუხი,
ცისფერ მერანთა აღარ ჩანს რემა.

პოეტს სევდა უფრო შვენის((ძველებურ მოტივებზე)

პოეტს სევდა უფრო შვენის,
მარტოხელა სიარული,
ერთი ჰყავდეს მუდამ მუზა,
რომ ფეთქავდეს მისთვის გული,
აღტაცებულ საუბრებში 
ღმერთთან მასზე ბაასობდეს,
ვარსკვლავიან ზეცას, მთვარეს
მას ჩუქნიდეს, ჩაუქობდეს.
არვინ მოჩანს მოტრფიალე,
ავსებული სინანულით,
გალაქტიონს რომ უყვარდა,
მარტოხელა სიარული.

ნუ მაცქერინებთ დარდიანთ

ნუ მაცქერინებთ დარდიანთ,
შვილებს, მშობლებს და პატარებს,
თვალთაგან მზეს რომ ისროდნენ,
მაგიერ, ბნელი პაპანებს,
ვეღარ გავმართე გუთანი,
ვერ ვუწყობ ხრახნს და ჭახრაკებს,
დედა იმისი ცხონდება,
იმედს რომ ისევ მანახებს.

მზე

მზე ბადებს სიცოცხლეს ახალს,
ნათელს ჰფენს კლდესაც და ქვასაც,
ანათებს ბნელეთს და წყვდიადს,
ხან დაგვწვავს, გვაყენებს ზიანს!