ხანდახან სიჩუმეშიც არის გამოღვიძება

         ხანდახან სიჩუმეშიც არის დიდი გამოღვიძება

ხანდახან სიჩუმეშიც არის გამოღვიძება,
როცა ისე იზრდება, რომ ხმაურზე მეტია
და წამოვა ზეციდან წვიმებად და ნისლებად,
აზავთებულ ხეობას მთებიც ეშველებიან.
სიჩუმეა -  მავანთა ყურთასმენას მიატანს,
ამოავსებს ოთახებს, დერეფნებს და ფილაქანს,
რომ დაემხოს კედელი, ჩაიტანოს გოდოლი,
თითო კაცის პარპაში და იმათი მკმობელნი.
სიჩუმეში რისხვაა მილიონთა გულების,
ერთგულების ფიცია ავის დამამხობელის,
ვისთვისაც ეს ქვეყანა სულ არ არის სულერთი,
აქაც ძეგლი დაუდგამს, იქაც - თავის ცხოვრებით.
ხანდახან სიჩუმეშიც არის გამოღვიძება,
სიჩუმეა - დიდ ხმაურს რომ უმზადებს ნიადაგს,
გაჯერდება ჰაერით, უხმოდ ამოივსება
და ბუშტივით გასკდება, თუ ორ სიტყვას მიატან.

ქვეყნად ყოველი ბედია!

ქვეყნად ყოველი ბედია, -
ესეც ამ სოფლის წესია,
არავის გაუხარია, -
ვინაც სიკეთის მთესია.
ქვეყნად ყოველი ბედია, -
ზოგს დაატარებს ცრემლიანს,
ზოგს ქუდბედიანს გაუშვებს,
ზოგს აუწეწავს კერიას...
ქვეყნად ყოველი ბედია,
კარგი თუ ცუდი ხვედრია,
უბედურების შემყურეს
გულში მეალვის კვესია.
მაინც არ ვითხოვ დანდობას
პირუკუღმართი ბედისგან,
მზე ჩავა, მთვარე ამოვა,
ესეც ამ სოფლის წესია,
ის მირჩევნია, ამოვთქვა,
გულს რომ სახმილი მდებია.

ჩემში სიჩუმე ისე ღრიალებს

ჩემში სიჩუმე ისე ღრიალებს,
დასწყდა გიტარას სუყველა ძარღვი,
სულში პოულობს მხოლოდ იალაღს,
მობლანდულს შავი ზარქაში ძაფით.
ვერ გაიგონებს ვერასდროს ვერვინ
ძარღვებდამწყდარი გიტარის მოთქმას,
ბედისწერასაც ვერავინ შეცვლის,
მით უფრო - უმწე ადამის მოდგმა.

ჰე და ჰეო

ჰე და ჰეო, მომძახიან
ქვეყნის შინდა ტყეები,
- თუ ბიჭი ხარ, დაგვეტოლე,
შემოგვაჭდე ხელები,
- გვერდზე გავწევ ეკლიანებს,
ნაზებს გულში ჩავიკრავ,
ისე, ვითომ ჩემს ბავშვობას
ვეფერები თავიდან,
გული ლხენით ელოდება
მათთან უხმო საუბარს...
მერე ვხედავ, ეკლიანებს
სხვა რომანი გაუბამთ.

მხრებზე მოვიცვი ნაბადი

მხრებზე მოვიცვი ნაბადი ძველაი, პაპის პაპასი,
- რა მოგისხამსო, - დამცინეს, - აქამდე სად ინახავდი?
ნუთუ, ჩრჩილმაც კი დაინდო, არ შეესია ღალატით,
- კრიალოსანად ავკინძო, მინდა, ქვეყანა ლამაზი,
იმ ჩემი მამა-პაპასი დავიცვა ზნე და ადათი...
ეს გული აზავთებულა, - ბოღმით ნაპირებს გადადის.

სადარდებელმა დამღალა

სადარდებელმა დამღალა,
კაცი ვერ ვნახე ერთგული,
ვდგავარ ცხოვრების მაღლართან,
თვალი ცრემლებით მებურვის.
სიო რომ ჰქროდა ატამთან,
დღეს აწყვეტილი ქარია,
ფულს ასწევია მაზანდა,
გზა მოლოდინმა დალია.
ღალის გადახდა მევალა,
ვწიე და ვწიე ჭაპანი,
ვეცადე, არ დამერღვია
მამა-პაპათა ადათი,
მაინც ვერ მოვინადირე,
სხვათა და სხვათა გულები,
მაინც მიბღვერენ, სწადიათ
არ ჩამითვალონ ქულები.
სადარდებელმა დამღალა,
ზემოდან მოდის ჩანჩქერი,
დღეს თუ ხვალ დაბლა ჩამიტანს,
ველი ჩამეკვრის ასფერი.

არ ყოფილა სახუმარო

ვერა ვზიდე კიდით-კიდე
ტვირთი, რომლის თრევაც ვინდე,
არ ყოფილა სახუმარო,
შვილებს სამშობლოსთვის ზრდიდე,
მტერი თვალებს რომ არ მთხრიდეს,
ავიფარე ზოგჯერ რიდე,
დავიკარი ხელზე მეში,
ვაგუზგუზე კერა შეშით,
გაჭირვებას გავუძელი,
არ ვიცვალე მაინც ფერი,
საჭრეთელით ქვები ვჭერი,
ავამღერე ღვინით ქვევრი,
მაინც სხვაგან ჯობიაო,
გაიძახის, როგორც გერი,
რჩება მიწა ცარიელი,
გაგვწყრომია ზეციერი,
მგონი, ტვირთიც ტყუილად ვზიდე, -
ხელში შემრჩა კვეყნის კიდე.