დარდი მკლავს

დარდი მკლავს, დარდი მაწვალებს,
ამ ქვეყნის ნათელმხილავსო,
ნეტავ ზოგს რაღა ახარებს,
სამშობლო როცა გმინავსო.
ჩამკვდარა კაცთა ცხოვრება,
ძლივს დალასლასებს ხალხიო,
ნაგავში საჭმელს დაეძებს,
რომ გამოკვებოს ბალღიო.
გუდა-ნაბადი აუკრავს ერს,
სადღაც გადაკარგულა,
მალე ქართველი საფლავზეც
აღარ იტირებს ქართულად,
უსაქმურობის მწვერვალი
დალაშქრა დიდმა, პატარამ,
სიზარმაცეა ის ჭირი,
წლები რომ ცუდად გვატარა.
ბევრმა გართობას შეწირა
ამ ქვეყნის მომავალიო,
თან თავს იმართლებს ჯიუტად,
მე არ მიმიძღვის ბრალიო.
ერის კაცებო, მოგიხმობთ,
ფულზე ნუ გაიყიდებით,
სჯობს ემსახუროთ სამშობლოს,
რომ გაგაცილოთ დიდებით...

ქარი ქრის, მაგრამ...

ქარი ქრის, მაგრამ ჩემთვის არ მოაქვს
ყვითელ ფოთლთა ჩქარი ნაკადი,
შემოძარცვიათ ხეებს სამოსი, 
დაღლილ შუბლებზე ხვითქი გადასდით. 
ქარი ქრის, სულში ჩაბუდებულ დარდს, 
ლურჯი იების კლავს მოგონება,
ჩუმია ჩემთვის ქართა ნაკადი
და ჩუმად კვდება ყველა ოცნება.

მარადიული გრძნობის ალამი

ჰე, რაინდებო, თქვენ შემოგისხამთ
ლურჯი სამოსი ტორეადორის
და მომავალის სიტყვაც თქვენ გითქვამთ,
მაგრამ ყურამდე ჩემდა არ მოდის.
ბრძოლის მინდორზე რქებით გაპობილთ
ხშირად ქალისთვის გიძღვნიათ თავი,
დღეს კი რა მოგდით, რატომ დაობდით,
"შემაწუხეო", რად ამბობს კაცი.
მარაოსავით გაშლილ ვარდებში
ისევ უსტვენს და მღერის ბულბული,
მარადიული გრძნობის ალამი
დარჩება ხელში ტორეადორის.

თოვლიანი ტყე მაგონებს ბინას

ვდგავარ ყინვაში, სიცივით ვთრთივარ,
როგორც ნეკერჩხლის ბოლო ფოთოლი,
თოვლიანი ტყე მაგონებს ბინას,
რომლის ფანჯრების ვეხები მინას
და მარტოობის საწოლზე მძინავს...

უკვდავების კოცნა

მღელვარების თხელი ფენა დამეფინა,
ავიბენი, ალუბლების ხესთან მდგარი,
შეარხია ქარმა თეთრი პატარძალი,
აშრიალდა, თეთრო ფიფქი მაფოფინა,
უკვდავების კოცნის დარი...

შემომეგებე!

შემომეგებე, როგორც ქარი აწყდება მუხას,
მინდა შევიგრძნო შენი ღონე, ძალა მკლავების,
ამომაცალე ამ გულიდან სურვილი, სულთქმა,
გზას გაგინათებს ჩემი სახე, ჩემი თვალები.

ღარიბსაც იქნებ მიხედოთ

ზოგს სიმდიდრე გაქვთ ულევი,

გიმრავლოთ, ღმერთმა შეგარგოთ,

ღარიბსაც იქნებ მიხედოთ,

სულიერ ძმებად გევარგოთ.

ცოტა სხვას გაუნაწილეთ,

ნუ გენანებათ ქონება,

გმირ ავთანდილს და ტარიელს

ამით უნდოდათ ცხონება,

დატოვეს განძი ულევი

თავშესაფრების საგებად,

თქვენ რაღა ღმერთი გიწყრებათ,

ქართლს მიხედეთ და კახეთსაც.

ღმერთი მადლს შემოგიბრუნებთ,

კაციც მოგიძღვნით მადლობას,

თქვენს შვილებს მიეგებება 

ღმერთის ლოცვა და წყალობა,

ქვრივ-ოხერსა და ობოლზე 

ზრუნვა ვაჟკაცის წესია,

ვინც ეს არ იცის, უმუხთლოს

ბედმა, ეს დამიკვესია!