გაზაფხულის პირია

ენძელების თოვა გიყვარს,
გაზაფხულის პირია,
მთებში ისმის წყლის ქუხილი,
ზამთარს მიუძინია.
პეპლის ფრთებზე შემომსხდარი
მოფრენილან სხივები,
რომ შენ თვალებს ფერი მისცენ
მუქი ლურჯი იების.
აფეთქებულ ატმის ყვავილს
შეუფაკლავს ლოყები,
ფურისულა თავს იწონებს
შენს თითებში მყოფელი,
სიყვარულმა ფრთა გაშალა,
ცაში წითლად ინთება,
შენ ქვეყნისთვის ნათელი ხარ,
შენს დიდ გამჩენს - დიდება.

ჩემს სოფიკოს!

ჩემო იის ყვავილო,
ჩემი სულის ნაწილო,
ჩემო თეთრო მანდილო,
ჩემს უბეში გაზრდილო.
მე თუ აღარ ვიქნები,
არ დაგტოვებს ფერია.
ზოგი ამ ქვეყნისათვის
შვილი არა, - გერია.

კვლავ ამოხსენი ქორონიკონი

სადღა ვიპოვო მე შენნაირი,

როსღა ამოჰყვეს თევზი ანკესებს,

მეუდაბურა,, როგორც მყვინთავი,

ვეღარ ვიხილავ ხორბლის ნათესებს,

შარაგზის ნაცვლად გზა მოჩანს ჩუმი,

შავია ღამე, როგორც პანტერა,

კვლავ ამოხსენი ქორონიკონი

და დააჩქარე გრძნობის გამხელა. 

ენძელების თოვა გიყვარს

მზე თვალებში გიცინოდა,
მთვარე გეჯდა მუხლებში,
ვარსკვლავები შუქს გაფრქვევდნენ,
შებმული გყავს უღელში,
გაზაფხულის ქარიშხალში
დაიბადე ახლიდან,
ენძელების თოვა გიყვარს,
მოსული ხარ ზღაპრიდან.

დედას ყვავილები (ჩანახატი)

   ის დილით ადრე დგებოდა, ყვავილებს რწყავდა, ლოგინებს ამზეურებდა, ბალიშებს ბერტყავდა, ყველა ნივთს ეფერებოდა, რაც დედისგან დარჩა, საღამოს ისევ რწყავდა ყვავილებს, ქოთნებს უცვლიდა გაზაფხულზე, მზრუნველი ხელი არ მოაკლდეთო.        ყვავილებიც სიყვარულით პასუხობდნენ, ყვაოდნენ ზამთარ-ზაფხულ წითლად, ყვითლად, თეთრად, უღიმოდნენ, თითქოს დედა უღიმოდა საიქიოდან.

შენი ღიმილის ფერადებია

შენი ღიმილის ფერადებია,
რომ დამალეწა გულის კარები,
სურვილი ისე მომძალებია,
ქარაფებიდან თავით დავეშვი.

მაქცია

ხანდახან ფერი ეცვლება სახეს,
ის თავის ნამდვილ არსებას ავლენს...
მონსტრს დაუპყრია გონება, სული,
გულზე სიავის ატყვია ხნული.
ის ანგელოზის ღიმილით გვამცნობს,
რომ ხალხის ბედი სხვასავით აკრთობს,
ახალ მთვარეზე იბრუნებს სახეს
და თავის ნამდვილ ბუნებას ამხელს...
ღამით ნადირობს, გლეჯს და სადილობს,
სისხლისმწოველი დილით არტისტობს,
ჩვენში გამოჩნდა ბევრი მაქცია
და დააწესა ყველგან სანქცია...
ალბათ ქვეყანა მან დააქცია!