მარტივია 9გამონათქვამი)

მარტივია გაიარო წუთისოფლის გზა,

თუ იცი, რა მიზანს უნდა მიაღწიო, 

რადგან გაქვს მიზეზი, რომ იცხოვრო!

პოლიტიკოსებს! ჩანახატი)

     არავის უნდა სიკვდილი სიცოცხლეზე მეტად, არავის უნდა ცუდი ცხოვრება კარგ ცხოვრებაზე მეტად, მაშინ რატომ აიძულებთ იცხოვრონ ცუდად, როცა თქვენ კარგი ცხოვრება გსურთ? იმის უფლება მაინც მიეცით ხალხს, რომ არ იშიმშილონ, არ სციოდეთ,
უსახსრობის გამო არ კვდებოდნენ, ალბათ ყოფილხართ სამედიცინო დაწესებულებებში, რა ღირს ექიმის კონსულტაცია, გაგიგიათ, შეუძლია კი უმუშევარ ადამიანს ექიმთან მივიდეს? ან ვინ განსაზღვრა ვის ააქვს უფლება ამქვეყნად იცხოვროს და ვის არა?! თქვენ ბატონებო, ნამდვილად არ გაქვთ ამის უფლება, ამიტომ კეთილი ინებეთ და ხალხზე იზრუნეთ!

ძნელია მარტოობა

ძნელია მარტოობა სიბერეში

ვიდრე ოდესმე,

შენს სიკვდილს ვერავინ შეებრძოლება 

შენზე მეტად, შენთან ერთად.

ყველაზე ბნელ  სახლში ცხოვრობ,

ვიდრე ოდესმე,

ფანჯარაში არავინ გაიხედავს 

შენზე მეტად, შენთან ერთად.

ყველაზე ცარიელია სამყარო,

ვიდრე ოდესმე,

არავინ მორწყავს ყვავილებს,

შენზე მეტად, შენთან ერთად.

და იძირები მარტოობის უსასრულობაში, 

ვიდრე ოდესმე,

არავინ ცდილობს  პირველმა დახუჭოს თვალები,

შენზე მეტად, შენთან ერთად.

მხოლოდ მაშინ ხვდები რა დაკარგე,

ყველაზე მეტად, შენთან ერთად.
მხოლოდ სანთელი იღვენთება
ისე სწრაფად, როგორც არასდროს...

ისევ გელოდები

ლაჟვარდებს, მაისებს,
შევტრფი და ავივსებ
გრძნობებით თვალებს
და გადმოვღვრი ფერებად,
თუ კი ამ აისებს,
კამკამა დაისებს,
შეჰყურებ და იგრძნობ, -
ვიღაც გეფერება,
ლანდებად, დარდებად,
თვალებში გრძნობებით,
გულში მაქვს ლოდები...
ისევ გელოდები...

პატიებას შემთხოვ ძალიან

უკვე დასერა მარტოობამ ცხელი ვენები,
კვალში მიდგანან ჭლექი, ჭირი, კიდევ ქოლერა,
ეს თამაშია, სიკვდილის და ჩემი თამაში,
თითქოს აღარც ვარ და ვითომაც არ მიცხოვრია.
დაანთებს დილა ნაირფერად პატარა ბურთებს,
ჩემთვის კი ისევ წყვდიადი და შავი ღამეა,
შენს თითებს ვიგრძნობ კეფიდან და ფეხის თითამდე,
ვხვდები რომ ისევ პატიებას შემთხოვ ძალიან.

ზოგჯერ პატარა უფრო დიდია

ხეობის ძირში კიოდა ქარი,
ატორტმანებდა ხეების ამქარს,
ტოტებდატეხილს მიწას აყრიდა,
ვერ ერეოდნენ დიდები მტარვალს.
პატარა ნერგი თავს იმაგრებდა,
ვერ შეძლო მისი მოგლეჯა ქარმა,
ზოგჯერ პატარა უფრო დიდია,
ვერ დაამარცხებს მას ვერა ძალა.

ღმერთს მივეახლე

დუმდა არაგვი, რიონი, მტკვარი,
და მეც სიჩუმის მეფარა ლოდი,
მთის ქედზე ნისლი აღარ ქრებოდა,
მაინც ვუძლებდი ცისტოლა ლოდინს.
რწმენა მმატებდა სიციოცხლის ძალას,
ავწიე ბოლოს ნატეხი ფრთები,
ვარსკვლავს ვუმღერე მშვიდობის ნანა,
ღმერთს მივეახლე რიდით და კდემით.
მან სიყვარულის შემახო ხელი,
გზა გამიკვალა სიკეთის, ფიცის,
ბოროტს არა აქვს კეთილთან ძალა,
სამყარო თავის დათესილს იმკის..