გოდერძი ჩოხელის ხსოვნას!

ორი სიცოცხლე მოგცა შენ ღმერთმა
(ამქვეყნიური ტვირთად ატარე),
მგოსანო ცის და მგოსანო მიწის,
თავს მამა ღმერთის კალთას აფარებ.
შენს გულის სითბოს გვიგზავნი სხივად,
შენი ცრემლები წვიმის წვეთია,
თუ საყვარელი სამშობლო მთების
თეთრი ქუდია, თავს რომ გდებია.
ცივი ფიფქები ცვივა ალმასებრ,
როცა წუხილი შეგიპყრობს, გიჭირს,
ფიცის გამტეხთა მსხვერპლი გამხდარა
ეს ერთი ბეწო ნაგლეჯი მიწის,
მაგრამ ვიცი, რომ გვიფარავს ზეცა,
შენი თვალები ვარსკვლავებს ჰგვანან,
გზას გვინათებენ უკუნეთ ბნელში
ჩვენთვის შექმნილი გმირების მსგავსად.
წუხს ის მდინარე, შენ რომ ეტრფოდი,
წუხს თბილისი და ყაყაჩოს ველი,
"ბიჭო, გოგია", შენ რომ გიყვარდა
ლურჯი იები ხელგაშლით გელის.

პაპას!

მოტეხილმა ღამესავით გაიღიმა
და ცხვირიდან ჩამოიხსნა სათვალე,
ფერმიხდილი ვენახებში ვაზებს ზრდიდა,
არ ტოვებდა მოუვლელად არაფერს.
სალოცავად გაეხადა საქართველო,
იასამანს უკოცნიდა ნაზ ტოტებს,
დღეს კი ტახტზე ჩვილ ბავშვივით ჩაეძინა,
დაახვედრებს ზეციერი სამოთხეს.

Утро

За окном поток машин,
Шумит безпечно наш проспект,
Гул, гам стоит, как окон свет,
А солнце раздает билет,
На концерт певучих птиц,
В лесу живущих здесь в близи,
В воскресный день течет волна,
Лучей прорвавших слой гардин.

წვიმა ცრემლებივით გახშირდა

რაღაც უცნაური აღტაცებით,
საყდრის დახავსებულ კედლებთან,
მზერას მაგებებენ გვირილები...
თეთრმაისურიან პეპლებთან
ვიწყებ დიალოგს და მოგონებას
გულში შევაერთებ ფიქრებად.
მწარე სინანულით გავიხსენებ
ჩემს ბებოს აღმართზე მიმავალს,
შავებში გამოწყობილს, მამლით ხელში...
მოჰყავდა ჯვარ-ხატის დიდება,
ფეხზე ამოცმული შალის წინდით,
მონასტრის ეზოსავით მოჭედილს, -
ჯერ ათასნაირი ყვავილებით,
მერე - ქარიშხალით მოწეწილს.
ისე ახლოსაა მთების ქედი,
ისე ახლოსაა საყდრის ქვა,
ზეცა, ღრუბელივით გაბერილი,
თავზე მეწვეთება მაღლიდან,
ჩემი მოგონებით ალესილი
წვიმა ცრემლებივით გახშირდა.

ჩიპს ვხედავ ჩანერგილს

ფეხდაფეხ მივყვები ცხოვრების გაზონებს,
ხან იებს დავკრეფ და ხან სკამზე მაზმორებს,
ხანდახან ეკლები დამჩხვლეტენ ვარდების
და ჩემი გონებით ჩიპს ვხედავ ჩანერგილს.
პროგრამის მსხვერპლია ეს ჩვენი სამყარო,
არ იცი სად, როდის, რა როგორ გათვალო,
საცდელი ბაზა ვართ, მე  ვხედავ, მავანის,
არ ძალგვიძს გარჩევა მტუანის, მართალის.

მიდიოდნენ და მოდიოდნენ!

მიდიოდნენ და მოდიოდნენ...
ზოგი ქერქში ვერ ეტეოდა, -
გამარჯვება სწყუროდა, გმირად იბადებოდა,
იბრძოდა, მთელი ცხოვრება იბრძოდა,
თავის კვალს ტოვებდა, - ისტორიას ქმნიდა.
ზოგიც შეუმჩნევლად ტოვებდა ამ ქვეყანას,
არ ომობდა, მიწას ხნავდა, ნამგალს ჭედავდა, ლესავდა...
მაინც ისტორიას ქმნიდა, -  ერის ისტორიას.
ზოგი ოჯახს უვლიდა, შვილებს ზრდიდა, -
ჩუმად იფერფლებოდა სამშობლოსათვის...
ისინიც ისტორიას ქმნიდნენ, ქვეყნის ისტორიას...

გაზაფხულის ძალი

ჩვენი მიწის სურნელებით გამოვთვერი,
არ შეაშრა მწვანე ბალახს ჯერაც ნამი,
ნუშმა თავზე ყვავილები დამაბერტყა,
თეთრ ფიფქებში ჩავიძირო უკვე ლამის.
ეზოს ატამს ამოუცვამს კაბა ვარდის,
საპატარძლოდ გამოეწყო ალუბალი,
ბუჩქებიდან ია მიმზერს, ლურჯთვალება,
გაზაფხულმა დაგვანახა თავის ძალი.