ტკივილი

ტკივილი გულში როგორ დავტოვო?
ამოვიგლიჯო თუ თან ვატარო?
ძარღვებში, ძვლებში დავაკრისტალო
თუ ნაწილ-ნაწილ გზაზე დავყარო?
ვამცნო ქვეყანას რომ აღარა ვარ,
ცრემლები წვიმად გადმოვაყარო!

შენდობას ითხოვს

გამშრალი მიწა შენდობას ითხოვს,
ჭმუნვით მოელის საავდრო ღრუბელს,
ქარმა ფთილებად ჩამოაფინა,
გაშავდა ზეცა, ქუხილით უტევს...
წვიმამ დაუშვა სირმების ფარდა,
ელავს და კვესავს საუფლო უფლის,
მინდორში ვზივარ თელის ხეებთან,
ჩემს გულს სამყაროს გარდაქმნა უკვირს.

შენ-ასი წლის შემდეგ(მარინია ცვეტაევა) Тебе — через сто лет (Марина Цветаева)

შენ, დაბადებულს ასი წლის შემდეგ,
ჩემი სიცოცხლის ბოლო წამიდან,
გწერ ისე, როგორც სიკვდილმისჯილი
ჩემი ხელით და ღრმა სამარიდან:
                                                           
-შენ, მეგობარო! ნუ მეძებ ტყუილად,
აღარ ვახსოვარ აღარც მოხუცებს,
ტუჩებით უკვე ვეღარ მოგწვდები,
გაღმიდან ხელებს გამოგიწოდებ!
                       
იქ, ჯოჯოხეთში, ცეცხლივით მწვავენ,
შენი თვალები, ორი კოცონი,
შესცქერი იმას, ვინც ხელს ვერ ანძრევს,
ვინც გადალახა ეს რუბიკონი.

ჩემთან, ამ ხელში, მუჭა მტვერია,
ჩემი ლექსები?! გაფანტა ქარმა,
იმ სახლს მოძებნი, სად დავიბადე ,
თუ იმას, სადაც სიცოცხლე ჩაქრა?!

და შემხვედრ ქალებს, ლამაზ ბაფთებით
ისე შესძახებ, მე გავოცდები,
-თვითმარქვიებო! მკვდარი ხართ ყველა!
მხოლოდ ის არის მარად ცოცხლებში!

მე საიდუმლო ვიცოდი მისი!
და მეპყრა განძის ყველა კლიტენი!
მიცვალებულთა გამძარცველებო!
მას სამკაული რატომ შეხსენით!

- ის ჩემი ასი ბეჭედი მახსოვს!
ძარღვებს მტკენენ და პირველად ვამბობ,
ვასაჩუქრებდი ირიბად, მრუდედ,
ნამდვილ მეგობარს არ დაველოდე!

ვწუხვარ, რომ იმ დღეს, ძალიან დიდხანს,
კვალში ვედექი ჩამავალ სხივებს,
რომ შეგხვედროდი შენ იმ საღამოს,
ასი წლის შემდეგ, ასი წლის შემდეგ...

თავს დავდებ, რომ ჩემს ყველა მეგობარს
შეუკურთხებ და ეტყვი საფლავში,
-ყველა აქებდით, მაგრამ სამოსი
მას ვარდისფერი რად არ ჩააცვით?!

- ან უანგარო ვინ იყო ნეტავ?!
თუ მაპატიებ, არც მსურს დამალვა!
მე ყველა მათგანს  ვთხოვდი წერილებს,
რომ ღამით კოცნით გადამეფარა.

არყოფნა ჩვენი პირობითია,
მინდიხარ ძლიერ, შენც ეს გაწვალებს,
შენ უარს ეტყვი ლამაზ საყვარლებს
და ყველა მათგანს ძვლებს ანაცვალებ.



К тебе, имеющему быть рожденным
Столетие спустя, как отдышу, —
Из самых недр — как на смерть осужденный,
Своей рукой пишу:

— Друг! не ищи меня! Другая мода!
Меня не помнят даже старики.
— Ртом не достать! — Через летейски воды
Протягиваю две руки.

Как два костра, глаза твои я вижу,
Пылающие мне в могилу — в ад, —
Ту видящие, что рукой не движет,
Умершую сто лет назад.


Со мной в руке — почти что горстка пыли —
Мои стихи! — я вижу: на ветру
Ты ищешь дом, где родилась я — или
В котором я умру.


На встречных женщин — тех, живых, счастливых, —
Горжусь, как смотришь, и ловлю слова:
— Сборище самозванок! Всё мертвы вы!
Она одна жива!


Я ей служил служеньем добровольца!
Все тайны знал, весь склад ее перстней!
Грабительницы мертвых! Эти кольца
Украдены у ней!

О, сто моих колец! Мне тянет жилы,
Раскаиваюсь в первый раз,
Что столько я их вкривь и вкось дарила, —
Тебя не дождалась!

И грустно мне еще, что в этот вечер,
Сегодняшний — так долго шла я вслед
Садящемуся солнцу, — и навстречу
Тебе — через сто лет.

Бьюсь об заклад, что бросишь ты проклятье
Моим друзьям во мглу могил:
— Все восхваляли! Розового платья
Никто не подарил!


Кто бескорыстней был?! — Нет, я корыстна!
Раз не убьешь, — корысти нет скрывать,
Что я у всех выпрашивала письма,
Чтоб ночью целовать.

Сказать? — Скажу! Небытие — условность.
Ты мне сейчас — страстнейший из гостей,
И ты откажешь перлу всех любовниц
Во имя той — костей.

კარს უკან აღმოჩნდი!

ზამთარმა შეგსუდრა თოვლსა და ყინვაში,
შენს გულში სიკვდილი ატოკებს კლავიშებს,
ღრმა ორმოს ამოთხრის ის ჭირისუფალი,
რომელიც ცრემლებით დაახრჩობს ამინდებს,
შენიდან ქრისტემდე რაღაც არ ლაგდება,
შემოდის, გარბიხარ, ის კვლავაც დაგეძებს,
დამღუპველ ფიქრებთან მარტო რომ დაგტოვა,
ნაბიჯის უკუღმა გადადგმაც გაბედე.
და ახლა შორსა ხარ, ისე ვით არასდროს,
ღმერთისგან, ჩვენგანაც და ბოლო წუთებში,
როდესაც სიცოცხლე ულმობლად გტოვებდა,
კარს უკან აღმოჩნდი, მიკუნჭულ კუთხეში.

თუთის არაყი

შეშაზე თოვლი გადაწოლილა,
ძველი სახლი კი პატრონებს ელის,
თუთის არაყმა სისხლში გაჟონა,
ნატრობს ბუხართან გამართულ ქეიფს...
ოდა იძახის -გვიანდებაო,
- სახურავს თოვლი ედება წყებად,
ამ ზამთარს ალბათ ვერ გადაიტანს
და... ჩაინგრევა ასი წლის კერა,
გაყინულ ჭაში ერევა წვეთი
სისხლის კაცისა, აქ რომ გაზრდილა,
ჯერ ურბენია ბიჭად, ვაჟკაცად,
ახლა ეშმაკის ქაჩავს საზიდარს.
ამღვრეულია სითხე ძარღვებში,
წვეთებად შედის სულ სხვა "პროფილი",
ძველი სახლი კი ამაოდ იცდის, -
ცხელი ამბების აქვს მოლოდინი,
ჩამოინგრევა ასი წლის კერა,
წუთისოფელის გახდება მტვერი,
ბოთლიდან სისხლი წვეთ-წვეთ მოჟონავს,
შეშა კი პატრონს ამაოდ ელის...

დროს მომცემს სამყარო

გავყვები ერთხელაც გზას, საით, არ ვიცი,
გავცდები  ჩემს ოდას, ბაღსა და შესახვევს,
რომელსაც ყოველთვის სოფელში მივყავდი,
ახლა კი ფიქრი მღლის მომავლის შესახებ.
შარა-გზას წალეკენ ხეები ისევე,
ყორეში გაიჟღერს ნაცნობი მუსიკა,
სახლებთან დაჩოქილ ჩრდილებქვეშ ვისვენებ
და ყველა ეზოში მადლს ვითხოვ უფლისგან.
ყოველი ნაბიჯი მაშორებს წუთებთან,
რომელიც ბავშვობის ბალიშზე დავტოვე,
სუნი რომ სდიოდა თივის და თბილი რძის,
ოცნების, სიზმრების, ზღაპრების მედროვეს.
მივდივარ, მთებიდან მოცოცავს ნისლები,
დარდი და წუხილი მინდა რომ გავფანტო,
მოვძებნი ახალი ცხოვრების ბალიშებს,
უკან რომ დავბრუნდე, დროს მომცემს სამყარო...

მშორდები

მთებზე გაწოლილი ნისლივით მშორდები,
ირგვლივ კვლავ ქარია - აშარი, ავყია,,
დრომ თვალი დამიწვა, ამდენი გოდებით
ბადეში გახლართულ ქორჭილად მაქცია,
ჰაერი არ მყოფნის, წყალს ვითხოვ მწყურვალი,
ისევ სიყვარულის ზღვა მინდა გავცურო,
შენ კი კვლავ ჰორიზონტს ნისლივით შორდები...
მადლობის სათქმელად მოვდივარ, წარსულო...