ნაკვალევი თოვლში,მინიატურა

                                ნაკვალევი თოვლში                 

 -, გუჯა, ჩააკითხე თამრიკოსა, ერთად ვისაუზმოთ, რაით არა ჩანს ეს გოგო?! - ეუბნებოდა მამა შვილს, თან თვალით აჩვენებდა, დროზე წადიო. ცოლს მაგიდა უკვე გაეწყო და ქმრის ბრძანებას ელოდებოდა, სუფრასთან მოეწვია შვილები. 

  - რა ქნას, ისვენებს, ქალაქიდან კვირაში ერთხელ ჩამოდის ხოლმე, დააძინეთ ეს ქალი, როცა უნდა, მაშინ ამოვა. - სიყვარულით  ამბობდა ცოლი.

- ამ სიცივეში, მთელი ღამე თოვდა, ან ბუხარი როგორ დაანთოს, ან საჭმელს როდის გააკეთებს?! ამოვიდეს აქ იყოს... - ნერვიულად იწიწკნიდა ულვაშებს სტეფანე. 

- ჩავალ, მამი, ნუ ნერვიულობ - უთხრა გუჯამ მამას, ზევიდან არც არაფერი მოიცვა, პულოვერით  და ყელზე მოხვეული შარფით ჩაირბინა კიბეები, ქვევიდან გელას - ძმას ანიშნა, შენც წამოდიო, მაგრამ იმან, დედას ვეხმარები კაკლის დატეხვაშიო, მოიმიზეზა,  მარტო ჩაუყვა გზას. დიდი თოვლი დაედო. სოფელში მხოლოდ ძაღლების ყეფა ისმოდა. კაცის ჭაჭანება არ იყო.

ფრთხილად მიუყვებოდა ახალგაზრდა ოღრო-ჩოღრო ბილიკებს. 800 მეტრი იყო თამრიკოს სახლამდე. რამდენიმე წუთში დაფარა მანძილი.

   ჭიშკართან დაიძახა: - თამრიკო, გღვიძავს, მამა გეძახის, ამოდი, ისაუზმეო. 

  თამრიკოს თავი გამოჩნდა მეორე სართულის ფანჯრის მინაში, ძლივძლივობით გააღო ფანჯარა, თოვლს ჩაეჭედა.

  - გუჯა, ჩავიცმევ და წამოვალ, აბა, აქ რა ვაკეთო მარტომ?!

- კარგი, კარგი, - გამოეხმაურა ბიძაშვილი. სახლამდე ძლივძლივობით მიაღწია, - ნიჩაბი სად არის? ცოტა გავათავისუფლებ თოვლისგან ეზოს, ჭიშკრამდე ბილიკს გავკვალავ. - უთხრა.

--  მანდ არის სადღაც მიყუდებული, კედელთან პირველ სართულზე. - დაუძახა ქალმა.

- სანამ მოემზადები,  საქმეს გავაკეთებ. 

- შვილები რომ მყავდეს, ხომ ისინი მოაგვარებდნენ მაგ საქმეს, - სინანულით წარმოთქვა ქალმა. თვალებში ცრემლი აუკიაფდა. - ბავშვების ნაფეხურებით იქნებოდა ეზო სავსე.

  - რა გიშლის მერე, გოგო, გათხოვდი, - შეუძახა ბიძაშვილმა. - ჭკუა გაკლია თუ სილამაზე, იმ შენს უნივერსიტეტში ერთი კარგი ბიჭი ვერ იპოვე?! 

- ვერა, ვერ ვიპოვე. - გულდაწყვეტით ჩაილაპარაკა ქალმა.

   ცოტა ხანში ბიძაშვილები აღმართს შეუყვნენ. 

  გავიდა წლები. მძიმე სენმა წაიყვანა იმქვეყანას ქალი. სახლს წლების მანძილზე არც მომვლელი გამოუჩნდა და არც პატრონი. თოვლს ჩაეზნიქა სახურავი, გადაეფარა ეზო.

 - ბიჭო, ნიჩბები გადმოიღე, - დაუძახა მამამ შვილს. - სახლი გადავთოვლოთ, არ ჩაინგრეს სახურავი, დედაბოძი თუ წაიქცა, რაღას ვუშველით?!

  პატარა თამრიკომ გაღებულ ჭიშკარში შეაბიჯა. 

- მამა ეს სახლი ვიყიდეთ?! - არა, მამა გენაცვალოს, გვაჩუქეს კეთილმა ადამიანებმა, წასაქცევად დაენანათ, ეტყობა, - დაუძახა მამამ და ნიჩბები შეიტანა ეზოში.  პაპა უკვე სახლის სახურავზე ამძვრალიყო. 

     თამრიკომ პატარა ძმას ჩაჰკიდა ხელი და თეთრ თოვლში მათი პატარა ნაკვალევიც გაჩნდა. ღმერთმა ამრავლოს...

  ციდან ლოცავდა თამრიკო პატარებს.

  

  - 

ჩემი ნაწარმოებების სია, 2025 წელს გამოცემული

 ჩემი წლევანდელი ლიტერატურული მოღვაწეობის შედეგები მინდა გამოვიყვანო, გადავხედე-გადმოვხედე, დიდად კმაყოფილი ვერ დავრჩი, ვერანაირი ჩინ-მენდლები ვერ მივიღე, არც დიდთა ამა ქვეყნისათა ყურადღება არ დამიმსახურებია, ჩემთვის, მშვიდად ვეწეოდი ჭაპანს, აღარ ვდებ ლექსებს აღარც ლიტერატურულ ჯგუფებში, 20-25 მოწონება თავის შეწუხებად არ ღირს, იშვიათად ვესწრები სალონური შეხვედრებსაც ( ჯანმრთელობა არ მიწყობს ხელს).

რაც მთავარია, ნაყოფიერი აღმოჩნდა ჩემი მოღვაწეობა ,,ლიტერატურულ საქართველოში",

1. ჩემი მოთხრობები: ,,მგებრები (ერთი ფშაველი კაცის მონაყოლიდან)", ,,გიჟი",,,ხელახალი გამოცდა", ,,საავადმყოფოში", ,,მაზუთა" გამოქვეყნდა ,,ლიტერატურული საქართველოს" 2025 წლის 2 ივნისის N4 (4100) ნომერი

2. თამაზ წივწივაძე - ,,უკვდავთა ბატალიონის მეთაური" რომელიც ბატონი თამაზ წივწივაძის ხსოვნას ეძღვნება, 2025 წლი 14 ივლისი N6 (4102)

3. ,,ინდივიდი, მასა და ბელადები: თავისუფლების ფასი", ჯემალ ქარჩხაძის ,,იგის" მიხედვით, 2025 წლის 17 ნოემბერი, N 15,(41111)

4. ,,ლალი ღაჭავას ,,საფრთხობელა-მაფრთხობელა და სხვა ამბები" - თანამედროვე ქართული ზღაპარი", 2025 წლის 22 დეკემბერი, N 17 (4113)

მინდა მადლობა გადავუხადო ქართველი მწერლის - თემურ აბულაშვილის მეუღლეს - ნონა მაქაცარიას, რომელმაც დაწერა რეცენზია ჩემი ლექსების კრებულზე: ,,რა იცის ქარმა?!" -მაია დიაკონიძის პოეზიის დრო-სივრცობრივი განსაზღვრებანი", გამოქვეყნდა 2025 წლი 25 აგვისტოს N9 (4105) ნომერში

ასევე ნაყოფიერი იყო ჩემი შრომა საბავშვო-ლიტერატურულ ჟურნალ ,,დილაში", ამა წლის თორმეტივე ნომერში გამოქვეყნდა ჩემი მოთხრობები და ზღაპრები:

1. ,,ენძელა", 2025 წელი, N1, გვ.3

2. ,,ბებიას სარკე", 2025 წელი, N2, გვ.14

3. ,,ბელას ვარდისფერი ფეხსაცმელი", 2025 წელი, N3.. გვ.15

4.,,სოფელი ბუსუსეთი", N, 2025 წელი, N4, გვ. 20

5. ,,ეშმაკის ბორბალი", ვარდისფერფეხსაცმლიანი გოგონების ისტორიის გაგძელება, 2025 წელი, N5, გვ. 18

6. ,,სიყვარულის ღიმილაკები", ვარდისფერფეხსაცმლიანი გოგონების ისტორიის გაგრძელება, 2025 წელი, N6, გვ.9

7. ,,ზღაპარი ცისარტყელაზე (სლავური ზღაპარი), თარგმანი მაია დიაკონიძის, 2025 წელი, N 7, გვ. 18

8. ,,წითური ძიძა", 2025 წელი, N8, გვ. 8

9. ,,ტყაპუნა წვიმა", 2025 წელი, N 9, გვ. 20

10. ,,შემოდგომის ფოთლები", 2025 წელი, N 10, გვ. 20

11. ,,ანდრია და ქარი", 2025 წელი, N 11, გვ. 13

12. ,,ყველაზე ლამაზი ტორტი", 2025 წელი, N 12 .

დიდი მადლობა ,,ლიტერატურული საქართველოს" და ჟურნალ ,,დილის" რედაქციას, რედაქტორებს: ჯუბა ღებელს და თამარ ნინიკაშვილს, სამეთვალყურეო საბჭოს დირექტორს, ქალბატონ დოდო წივწივაძეს, ელზა მეტრეველს და სხვებს ჩემდამი გამოჩენილი ყურადღებისათვის.

რუბრიკაში: ,,ფიქრი და განსჯა" ჟურნალი ,,ანეული", N 3, 2025 წელი, დაიბეჭდა ჩემი პატარა წერილი ,,ყველამ ჩვენ-ჩვენი სვეტიცხოველი უნდა ავაშენოთ...", მადლობა ჟურნალის რედაქტორს - თამარ შაიშმელაშვილს.

ასევე ზოგიერთი ჩემი ლექსები გამოქვეყნდა სხვადასხვა ჯგუფურ გამოცემებში.

წელს ჩემი რედაქტორობით გამოიცა ემიგრანტი პოეტის - ელგუჯა ციგროშვილის 500 გვერდიანი წიგნი: ,,სადაც კი დავალ, საქართველო დამაქვს სხეულით", რომელშიც ლექსებთან ერთად შესულია ფშაური კაფია-გალექსებანი.

სასიხარულო იყო ასევე, რომ ,,ქუჯის" დაჯილდოვებაზე შედგა ჩემს ლექსზე დაწერილი სიმღერის: ,,ჩემი სახლი" პრემიერა , კომპოზიტორი: ირმა კვაშილავა, მომღერალი-შემსრულებელი - თამთა კაკულია.

2026 წელი, ლიტერატურული საქართველო:

,,ოსტატი და მისი ნახელავი, კავშირები და უკუკავშირები", გვ.4, ,,ლიტერატურული საქართველო", 23 თებერვალი, 2026 წელი, N 4,(4117)

რადგან თოვლი...

რადგან თოვლი ...

რადგან თოვლი ასე მშვიდად მოდიოდა,

მეც დიდ თოვლში ფრთხილად ვდგამდი ნაბიჯებს,

თოკს ვაბამდი ცაში ვარსკვლავ ორიონთან,

თითქოს ზეცას გარღვეოდა საჯიბე.

ბრჭყვიალებდა თოვლის ფიფქი ათას ფერად,

ვარსკვლავეთი გაშლილიყო ამარტის,

სად ვნახავდი თოვლს ლამაზს და ასე ფერადს?!

ყვავილასკილს ზედ მაყრიდნენ საფანტით...

მაია დიაკონიძე

1.12.2025 წელი

შობას გილოცავთ, მეგობრებო!

 შობას გილოცავთ, მეგობრებო!

გუშინ ჩემი ჭკვიანი სოფიკო მოვიდა და მითხრა: - დედა, ახლა მივხვდი, რომ პირველი და ყველაზე დასაფასებელი ამქვეყნად მადლიერების გრძნობაა, თუ ეს გრძნობა არ გაქვს, სულ ტყუილია სიყვარული და ბედნიერება. ადამიანი უფლის მადლობელი უნდა იყოს, ამ ქვეყანას რომ მოევლინა და დატკბეს ცხოვრების თითოეული წამით, რასაც ღმერთი აძლევს, იმ სიკეთით, რაც მას მიეცა. მაშინ ბედნიერებაც მოვა, რასაც ყველანი ვესწრაფვით. რა თქმა უნდა, პირველად ამის შესახებ სოფიკოს არ უთქვამს, მაგრამ გამეხარდა, ამ დასკვნამდე თვითონ რომ მივიდა.

გილოცავთ, გილოცავთ, უფალი დაიბადა ჩვენს გულებში!

ვაი, შენ, ჩემო სოფელო! ბედობის დღე

 ბედობას გილოცავთ, ქართველებო, ცოტანიღა დავრჩით, არადა რამოდენაა კავშირი ჩვენ სისხლსა და ხორცს შორის, ორად დავიყავით, პირიქითა ქართელები და პირაქეთა, წასულები და დარჩენილები. როცა სამშობლოს ვტოვებთ, დედაბუდიანად ვიყრებით, ჩვენ ჯვარ-სალოცავს ვტოვებთ, უნდა გვახსოვდეს რომ ჩვენი წინაპრები იმქვეყნად ტირიან, რამდენ მათგანს სისხლი აქვს დანთხეული ამ მიწისთვის, რამდენი თქვენგანი იქნება 300 არაგველის შთამომავალი, 6 ათასი მესხის, ძმები ხერხეულიძეების და ა. შ.

იწრიტება სისხლისგან ჩვენი სამშობლო. მახსოვს, ქვაბით წყალი დავდგი ასადუღებლად, უცებ დავინახე, ქვაბში წყალი კი არა, სისხლი დუღდა, მომეჩვენა მეთქი, გავიფიქრე, მეორე დღეს ჩემი და გარდაიცვალა. სისხლის ყივილი თუ გადაარჩენს ჩვენს ქვეყანას.

მე ჩემი კლდე-ღრე მირჩევნია სხვის ბაღნარს, ჩემი ქოხი მირჩევნია სხვის სასახლეს. თუ კარგად მოვუვლით, ამაზე მდიდარი ქვეყანა არ იარსებებს დედამიწაზე.

ვაი, შენ, ჩემო სოფელო!

მკაცრ ფერებს ზეცა ამჭახებს,

ცარიელია ეს კალო.

აქა-იქ შაშვი ჭახჭახებს,

მომხვნელიც არ ჩანს აქ ალოს.

სად თავთავს ჩიტი კენკავდა,

დღე წითელ კაბას იხდიდა,

ზარი ხშირ-ხშირად რეკავდა,

დღეს ვერ გამოდის ძილიდან.

ვაი, შენ, ჩემო სოფელო,

ვეღარ გამძღახარ ძილითა,

შენები სალამს გიძღვნიან

შორეულ ამერიკიდან.

მაია დიაკონიძე

15.02.2025 წელი

სახუმარო ისტორია

 სახუმარო:

31 დეკემბერია, ფაციფუცში ვართ, უეცრად გათბობის სისტემა გამოირთო. ვის დავურეკოთ ახლა, ვინ მოვა, ვფიქრობთ?! ერთ ხელოსანს შევეხმიანეთ, ქალაქგარეთ ვარ, სამ იანვრამდე არ ვიქნები ქალაქშიო, მეორეს დავურეკე, შვიდ საათამდე მოვალ აუცილებლად, მისამართი გამოგზავნეო. გავიხარე. გახდა 6 საათი, არ ჩანს. ვურეკავ, მპასუხობს, ახლა მოვიდე თუ მეკვლედ ახალ წელსო. ვითომ ხუმრობს. მე ისტერიული ტონით, ახლა მობრძანდით მეთქი. ავუხსენი, რა პრობლემა აქვს ბაკს, მივხვდი ყველაფერსო. ერთ საათში მოვალო.

რეკავს ერთ საათში, ვუხსნი, მანქანა სად დააყენოს, მეჩხუბა, არასწორედ გამაჩერებინე მანქანა, რას მასწავლი, რაც არ იციო. არ მივაქციე ყურადღება, ერთი სული მაქვს, გათბობის ბაკს შეხედოს. მოიტანა რაღაც ლურჯი ჩემოდანი, რაღაც მოწყობილობა, შავი, პისტოლეტის მაგვარი. ბაკი გახსნა, კლაპანი აქვს გამოსაცვლელი, სამამდე ვერ ვიშოვიო, რისთვის მოდიოდა, ვერ გავიგე, თუ ნაწილები არ ჰქონდა. ჩვენ ბაკს რომ უყურებდა, თან მესენჯერში ვიღაცის ბაკს ათვალიერებდა და უხსნიდა, როგორ უნდა გაეკეთებინათ, სანამ არ შევახსენე, ჩვენც გვეჩქარება მეთქი, ყურადღებას არც გვაქცევდა.

ოჯახში ჭიქა ავაწევინეთ, ისე ხომ არ გავუშვებდით, დაიწყო ბაქიაობა, მე ცოლთან ,,გაიასნებული" მაქვს სიტუაცია, ნარკომანი არ ვარ, მაგრამ ღვინო, დუდუკი და ქალები ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია. ახალ წელს ჯერ ოჯახში შევხვდები, მერე გათხოვილ შვილებთან მივალ, მერე მკვდარი ძმის შვილებს მივულოცავ და ბოლოს, ჩემს საყვარელ ქალთან უნდა მივიდეო. სასმელი არ დაულევია, რულზე ვზივარ, ისეთი ცუდი სიმთვრალე მაქვს, შეიძლება ვინმე მოვკლაო. თან გაგვაფრთხილა, სამში პახმელიაზე ვიქნები, დილით დამირეკეთ და შემახსენეთ თქვენი თავიო.

ასეთი პერსონაჟი დიდი ხანია არ მინახავს, გაოგნებული ვუყურებდი.

წავიდა, ათ წუთში ვხედავთ, ის შავი პისტოლეტის მაგვარი მოწყობილობა დარჩენია. ვურეკავ, ბატონო, რაღაც მოწყობილობა დაგრჩათ მეთქი. ვერაფრით მიხვდა, რაზეა ლაპარაკი. მოკლედ, მანქანას გავეკიდე, ეზოდან არ იყო გასული იმ შავი პისტოლეტით. როგორც იქნა, ფანჯარა ჩამოწია, კარგა ჩანს უყურა, ჩემიაო, აღიარა და გამომართვა.

მაგ კაცს როგორღა დავურეკავდი, სხვა ხელოსანი გამოვიძახე სამში, ნაწილები იმ წუთშივე შეუცვალა ბაკს, კი მივეცი 250 ლარი, მგონი ბაკის ფასი, მაგრამ იმ კაცთან საქმის დაჭერა განა შეიძლებოდა?!

სახუმარო, თვალები აგვიმიმოზა, კაფიობებით, გელა ციგროშვილო, გოჩა ხარანაული, ეთერ ისაკაძე, მაგული ღვინიაშვილი, ირინოლა ტყეშაველი,

 სახუმარო კაფიობებით, შეგიძლიათ ჩაერთოთ კიდეც

თვალები აგვიმიმოზა,

რა ნახა ჩვენმა თვალებმა,

მკერდი, რა მკერდი გვიბოძა,

თვალები აგვიჩარექა.

აბა, რა ნახოს მუნ მეტი,

კაცის გულმა და თვალებმა,

თავზე დაგვასხა ბრუ-რეტი,

გამოგვეცხადა მწვალებლად.

ფეისბუქმომხმარებელი,

როგორც ქვა-ღორღი წალეკა,

თვალ- გულის გამხარებელნი,

ლექსზე ფიქრობენ ნაკლებად.

მაია დიაკონიძე

28.12.2025 წელი

------------------

Gela Tsigroshvili

რა, დროს ლექსია, მაიავ,

ცომიანი აქვ ხელები..

იჩქარე თორო გახდება

ხინკალი გასაცხელები.

-------------------------

Maia Diakonidze

Gela Tsigroshvili

ხინკლითვი ვისა სცალიან,

გადმოყრილი გვაქ თვალები,

მემარჯვენე თუ ცაცია,

ქალს ვახვევთ ჩვენივ ძალებით.

-----------------------------

Gela Tsigroshvili

მერე კაცს გაამტყუვნებენ,

თვალს ვერ აშორებთ ქალები..

ზოგი ისეთა გაილის,

ვნების რო ასდის ალები,

დაწითდებოდენ სირცხვილით,

წარსულში ამორძალები.

--------------------------

Maia Diakonidze

Gela Tsigroshvili

იყვნენ ნამდვილი ქალები,

თუ იყვნენ ამოძალები,

ამირჩიეო, ძვირფასო,

კაცები სთხოვდნენ თვალებით,

ახლა კაცები ირჩევენ,

მაგრამ დავსიათ თვალები,

იმიტომ გადმოუყრია

ქალს რაც აქვს გასათვალები.

-------------------

გიორგი აღნიაშვილი

ქალი კი არა მზეია,

მკერდ საიგავოდ შობილი,

გულს ვნებაც შემომესია,

ძალუმად ფიქრს შემკობილი,

ნეტავ ვისი ხარ ქალაუ,

ვინ ოხრის მკლავზე დასწვები,

მე კი ინტრენეტს ვუმზერ და

საცაა გადავიწვები . . .

-------------------

Sofiko Meqvabishvili

მოდის და მოაქვს ქუჩა მშვენებით

შიშველი მკერდით, გრძელი ფეხებით,

თვალს მოგტაცებს და წამით ჩერდები

მორცხვად თავს ხრიან თითქოს ვერხვებიც.

მოდის, მოაფრქვევს სურნელს ვარდისას,

რამდენი თვალი დააკვდა მკერდზე,

ლამის ის ერთი ღილიც გადიხსნას,

ძლივს რომ უფარავს დაბერილ კერტებს.

არ ენაღვლება კაცების გმინვა

ქუჩას რომ მოსდევს უცხო ხმაურით,

იცის, იქ სადაც სულ მალე მივა

მისთვის ატყდება აურ-ზაური.

ქალაუ, იყავ ქართველი დედა

და მოიხადე დედური ვალი,

ნუ ცდილობ, კაცებს დამართო ბნედა,

ამრავლე ერის შთამომავალი.

-------------------------

Gocha Kharanauli

მზის ბუდე, ვნების მარანი....

დამეთანხმება ღებელი,

ეგ უკვე ქალი არ არის

რძე არის შესადღვებელი!

------------------------

Eteri Isakadze

ვფიქრობ, გაშიშვლდა გრძნობაც და,

ფიქრი აშლია ქარავანს,

წინათ ქალები თავს ხრიდნენ,

ეფარებოდნენ გალავანს.

მე იმათ მხარეს ვიხრები,

თუმც ცოტა, მაგრამ არიან,

ღმერთმა ამათაც უშველოს,

ვინც, (როგორც მათ სურთ,), დადიან!

~-------------------

Amiran Buturishvili

ასე აცთუნა ადამი,

მისივე ძვალმა - ევამა,

თვალები აუხილა და

ადამსაც უფრო ეამა...

----------------------

Maka Mikeladze

დღეს ასეთ ამბავს ვუსმინე

მაღალმა ღმერთმა ბრძანაო ,

ქალს , ყოველ კუთხეში ნახავ,

მორჩილს, წყნარსა და ნარნარსო.

ოთხმხრივ გაიშვნენ კაცები,

წყვილის ძებნაზედ მალნიო,

ვაგლახ რომ ეს დედამიწა,

ბურთივით არის მრგვალიო.

-------------------------

ციცინო ცქიტიშვილი

ბებიაჩემი ამბობდა:

ყველას ყავს თავის მუშტარი;

სიყვარულს მალვა უნდაო,

ჩვენ დაგვიტოვეს უსტარი.

არჩევანი კი ყველას აქვს,

ბურთიც და მოედანიცა,

ვის დაბრეცია თვალები,

ვის ყოფნის ერთი ქალიცა.

-----------------------

Nukri Lobjanidze

სადღა არიან ქალები,

ყველა საბერძნეთს წავიდა,

თვალდაყვლეფილი კაცები,

გაღმა ნაპირზე გავიდა.

ბერძნული ფულით რესტორნებს,

გაუდით გრიალ-გრიალი,

ქალის გარეშე ქეიფი,

კი დავამკვიდრეთ ტიალი.

კაცი კაცს გამოიცეკვებს,

ქალი არა ჰყავს, რაღა ქნას,

როდის გვეღირსოს ნეტავი,

ქალის სურნელით გადაღლა?!!!

------------------------------

Tamar Khomeriki

ქალი ევაა ადამო

მაცდურად აჩენს სანახავს,

თქვენ, სხვის სიშიშვლეს თვალით ხვრეპთ...

ცოლისა გიყვართ დამალვა.

....

თქვენ რაღა მოგდის ქალებო

მაშ თქვით, კაცებმა რაღა ქნან?

ნუღარ ჰყვედრით და გაკიცხავთ

სხვისას თუ კრეფენ ხარბადა.

....

ისე, სადღა გყავთ ქალები

ფეისბუქზე თუ მონახავთ,

პლატონურ ურთიერთობის

ვაგლახ რომ ხანა დამდგარა.

--------------------

Zia Saginadze

რა ლამაზი ხარ ლამაზი,

რომ დააბიჯებ,ცანაზდად,

იქნებ გამოჩნდეს საჯიშე

გულში ჩაგიკრას ანაზდად.

თუმცა თქვენ ფიქრობთ არა გვყავს, ეგ არის მონაგონია,

მთაში გვეწვიეთ გოდერძზე

გამოგიჩნდებათ მდომია.

ამ საახალწლო სიურპრიზს,

განა ვინღაა სწყრომია,

ყოველი წამი წუთისა,

ცხოვრების თანადგომია,

ყვლას გვიმარლოს ახალწელს,

თუ სიყვარული გვქონია,

სასიყვარულოდ სიცოცხლე,

გაუჩენ, მოუგონიათ.

--------------------------

ირინოლა ტყეშაველი

ხომ დაგაშტერათ ქალ- კაცნი,

მკერდშიშველ ქალას ყურებამ,

აბა სხვა რა დაგრჩენიათ,

თვალების დასაპურებლად...

საითაც უნდა გევხედოთ,

სავსეა ფეიბუქიო,

არაფერს გარგებთ შაირით,

ზედმეტი ბაქიბუქიო...

,, სვარკის " ყურებას

გერჩიოთ ლამაზი ქალის ცქერაო,

ზოგს შაგვრემანი მოსწონს და

ზოგსაცა წითურ- ქერაო,

ვიდრე სიბერე მოგისწრებთ,

დაგიბრმავთ ორთავ თვალსაო,

თავისუფალი ეძებეთ,

ცოლს ნუ წაართმევთ ქმარსაო...

თორემ ეს წლები სულ მალე

წაყვება ნიავქარსაო...

დამდეგ ახალ წელს გილოცავთ,

ყველას, ქალსა და კაცსაო,

შაირ-კაფიის ცვენასა,

კიდევ, უღრუბლო ცასაო...

ირინოლა ტყეშაველი

=================

Gela Tsigroshvili

მკერდზე რო ღილი შაიკრას,

არ აცლით ხელის დაბანას..

თუ ასე გული შეგტკივათ,

მიუყვათ დოლჩე გაბანას..

კაცების მესმის, ჯანდაბას,

მალამო არი თვალების,

შურთ თუ ჩვენ მხარეს არიან,

ვეღარა მესმის ქალების?!

-----------------

Maia Diakonidze

Gela Tsigroshvili ღილის შაკვრა რომ ნდომოდა,

ფოტოს არ გადაიღებდა,

რაიღა დოლჩე გაბანამ,

ჩააცვან ავთანდილებმა.

________________

Maguli Gviniashvili

ქალო

ქალო გაგხსნია საკინძე,

გამოგჩენია კოკრები,

ნუ გამახელებ დამინდე

თორემ იცოდე მოვკვდები.

თუ გამაგიჟებ, მოგიტაც

მთაში წაგიყვან მტირალსა

მოგიწყვეტ მინდვრის ყვავილებს

მზის სხივ მოგართმევ მცინარსა.

ქალო შაიკარ საკინძე,

გთხოვ ნუ ჩამაგდებ ცოდვაში,

შენი სურვილით დამწვარი

ღამეებს ვათევ ოხვრაში.

მ.ღ.