სამარადისოდ გიდგები მუხლზე! ავტ. გიგლა ჭინჭარაული

 სამარადისოდ გიდგები მუხლზე!

ქვითკირის ყორე შეულესავი,

ფუტურო სკამი... სურვილი ნახვის...

შარას გასცქერი ჩამქრალ მზესავით,

მხრებზე გკიდია წლები და თალხი.

რიდით და კრძალვით ჩუმად მოელი,

თვით სიკვდილიც კი მოალბე, გულქვა,

გარინდებულა ირგვლივ ყოველი,

მხოლოდ ნიშნობის ბეჭედი სუნთქავს.

ხარ უმოწყალოდ გულდაბურვილი,

მუდამ ნაცემი ლოდინის სახრით...

ო, რა ბრძენია შენი დუმილი,

ო, რა წმინდა ხარ დაღარულ სახით!

ნეტავ ასე თუ სადმე ელიან

და იმალვიან სულის ღელვანი,

რა ვთქვა, რომელი უფრო ხმელია:

ჯოხი თუ ჯოხზე ხელის მტევანი?

ხმამაღლა ფიქრი გასცა ჩურჩულმა,

თაფლის წვეთებად ლოცვად რომ გზავნი;

წინ არ ჩაგივლის ვიდრე უჩუმრად,

შვილი გგონია ყოველი მგზავრი.

ყველა თქვენთაგანს მე დედად ვუმზერ,

შვილად ყოფნასაც ვკადრობ და ვბედავ;

ს ა მ ა რ ა დ ი ს ო დ გიდგები მუხლზე,

ღვთივსულიერო ქართველო დედავ!

გიგლა ჭინჭარაული

29. 12. 2012 წ.

წმინდა ქეთევანს!

 მაია დიაკონიძე

წმინდა ქეთევანს!

მინდა ასგზის გიგალობო, დედოფალო,

ზეცას მისწვდეს შენთვის შვილთა დანამღერი,

ერი შენის ცოცხლობს ისევ, იბრძვის, ხარობს, 

ხარ შენც ჩვენთან - დედა, რწმენის გადამრჩენი!..

შენს ტანჯვაზე უტირია ურჯულოსაც,

უცრემლიათ შაჰ-აბასის რჩეულ ვარდებს;

შირაზს დღემდე ცეცხლისფერი დილა მოსავს,

სათნოება სისასტიკეს კვლავ ამარცხებს...

ჩემო ტკბილო დედოფალო, წარბი გახსენ,

შენს თვალებში ვხედავ ისევ სევდის ჩრდილებს...

საქართველოს რომ არ ედგას ჯანღი თავზე,

დაშანთული მკერდით ლოცავ ერის შვილებს.

შენი ლოცვა გადარჩენის იმედს გვიკრებს,

საკმევლის სუნს გამოვატან ნატანჯ ფიქრებს...

14.09.2013 წელი

ქეთევან დედოფალს!

ნეტავ, რა სევდა, თუ ვალი დაგყვა,

ქცეულო ნაცრად, მშვენებავ ქალთა:

ქვეყნად სუყველა შენ გცემდა თაყვანს,

ელოდებოდი მირქმას უფალთან?!

მკერდში ფეთქავდა რწმენა, უსაზღვრო,

ეკლის გვირგვინი დედოფალს გერგო

და უსაყვარლეს ზეციურ სასძლოს,

შენივე სისხლის გაგემეს  გემო?!

...შირაზში ქარმა ცად აიტაცა

შემოძარცვული სხეულის სითბო,

სიმტკიცე შენი და რწმენის დაცვა

მსოფლიოს გასწვდა, ყველა გზას გითმობს !..

27.01.2023 წელი

ავტ. მაია დიაკონიძე

ეტყობა, ჩემი წერო მოკლეს!

ეტყობა, ჩემი წერა მოკლეს!

ეტყობა, ჩემი წერო მოკლეს,

ბარათები აღარავინ მომიტანა,

როცა ეძებდა ამ ჩემს ოლეს,

ალბათ თუ ესროლეს საიდანღაც.

არ ვიცოდი, თუ წეროებს კლავდნენ,

თუ კლავდნენ ოცნებებს და სიხარულს,

ნეტავი ლექსები წეროებს ჰგავდნენ,

ადრესატებს რომ ადვილად მიაგნონ.

მაია დიაკონიძე

13.08.2024 წელი

.

ქეთევან დედოფალს!

ქეთევან დედოფალს!

ნეტავ, რა სევდა, თუ ვალი დაგყვა,

ქცეულო ნაცრად, მშვენებავ ქალთა:

ქვეყნად სუყველა შენ გცემდა თაყვანს,

ელოდებოდი მირქმას უფალთან?!

მკერდში ფეთქავდა რწმენა, უსაზღვრო,

ეკლის გვირგვინი დედოფალს გერგო

და უსაყვარლეს ზეციურ სასძლოს,

შენივ სისხლის რად გაჩვენეს გემო?!

...შირაზში ქარმა ცად აიტაცა

შემოძარცვული სხეულის სითბოც,

სიმტკიცე შენი და რწმენის დაცვაც

მსოფლიოს გასწვდა, ქართველთ-სულს გვითბობს!..

27.01.2023 წელი

 არასწორი ფონია,

ასე მეუბნებიან,

მაგ შენს ნახატს, დაფიქრდი,

სულ სხვა ფონი სჭირდება.

მე კი ასე მგონია,

არც რომ მონაგონია,

ფონიც, ვით ყველაფერი,

ძვირდება და ძვირდება.

ფუნჯსაც ფული სჭირდება,

საღებავსაც , ტილოსაც,

რა ვქნა, ჩემი ნახატიც, 

სულ უფონოდ იყოსა.

თავდადებულებს დიდება! (პატრიოტული)

 თუ გინდა ერი და კულტურა გაანადგურო, უნდა ჩამოშალო ოჯახის ინსტიტუტი და ფენომენი, მოშალო განათლების სისტემა და მესამე, გმირობის მაგალითები დაუკარგო და აღარ ასწავლო ბავშვებს.

დიდება ჩვენს გმირებს, ჩვენს ახალგაზრდებს, რომლებმაც თავი გამოიჩინეს 2008 წლის აგვისტოს ომში. არასაოდეს დაგვევიწყებინოს მათი სახელები. მე გამეხარდებოდა, მათი სახელებით და გვარებით დახატულ მაისურებს თუ ატარებდა ჩვენი ახალგაზრდობა. ჩემი ინიციატივა იყოს, იქნებ ვინმემ განახორციელოს კიდეც.

თავდადებულებს დიდება!

გაიფარჩება მზის შუქი,

სხივები სხივებს მიჰყვება,

ცა ლურჯია და სალუქი,

თავდადებულებს დიდება!

ვინაც ქვეყნისთვის იბრძოლა,

ახლაც იომოს, მზად არის,

არვის სურს იყოს წიწოლა,

ყველა მოყმეა თამარის.

მზე ადისა და ჩამოდის,

კვერცხი მის შუქზე ბარტყდება,

შარავანდედი გადმოსდის,

ვინც არასოდეს არ ტყდება.

ვინაც ლუხუმის შვილია,

ვინაც შვილია ლელასი,

მისი სიმღერაც ტკბილია,

ვით ჰანგი ,,ოროველასი".

ჰოი, ქამარო, ხანჯალო,

ჰოი, ცხენო და აბჯარო,

განა ყოფილხარ, საჯავრო,

დადუღებულო მაჭარო.

გაიფარჩება მზის შუქი,

სხივები სხივებს მიჰყვება,

ცა ლურჯია და სალუქი,

თავდადებულებს დიდება!

მაია დიაკონიძე

8.08.2024 წელი

მუზა, ავტ. ელგუჯა ციგროშვილი, მუზა, მაია დიაკონიძე

 ბატონი ელგუჯა ციგროშვილის ამ სალაღობო ლექსმა ,,მუზა", მეც დამაწერინა ერთი ლექსი. გთავაზობთ ორივეს, შეგიძლიათ თქვენც ჩაერთოთ თქვენი ლექს-კომენტარებით

მ უ ზ ა

(სატრფიალო-სალაღობო)

1. მუზა მართლა თამამია,

კისკისით მხვევს ყელზე ხელებს,

ყურში რითმებს ჩამჩურჩულებს,

სატრფიალოდ გამახელებს:

2 . ,,ლექსი ქალზე დაწერეო, -

რომ ახალი სჯობდეს ძველებს"...

ყურის ძირში კოცნა უყვარს, -

მთელ ტანს ამიჟრუანტელებს.

3. მეც ქალს ვაქებ და ვადარებ, –

თვალ-მარგალიტს, ლალს თუ გიშერს,

მუზაც ისე ცელქდება, რომ

საკოცნელად ტუჩებს მიშვერს.

4. ბაგეს ბაგეს შევაგებებ,

არ დამიგმოს ვინმემ ქცევა,

ამგვარ ომში მე კი არა,

წიწოლაც არ გაიქცევა.

5. ყველა ქალი მუზა არის,

ვინც კი ირგვლივ მახვევია...

და ლექსებიც, – ჩემად რომ ვთვლი,

მათი ნაკარნახევია!

ელგუჯა ციგროშვილი

ქ . თესალონიკი, 22. 07. 2023 წელი

მუზა

ალბათ ყველა ქალს შეუძლია რომ იყოს მუზა, -

ვით თამუნია წერეთელი, ან ტურფა მერი,

ჭეშმარიტება ასეთია, ვერაფერს ვუზამთ,

მუზათ ნატერფალს არ ედება ფერფლი და მტვერი.

ეკატერინე ჭავჭავაძეს შესტრფოდა ტატო,

,,ტანო ტატანოს" დამღეროდა ბესიკი ქნარზე,

განა იცოდნენ, აირჩიეს რისთვის ან რატომ,

მუზა ხომ ჩვენს სულს იდუმალი სინათლით ავსებს.

ორბელიანს კი თავს ერჩია მწყაზარი ნინო,

ასი წლის მერეც რომ შესტრფოდა გოგლა მის სახეს,

ლექსშიც რომ ფიქრობ, სიტყვით რამე არ აწყენინო, -

ვერ გაექცევი იმათ დიდ ხიბლს, დაგებულ მახეს...

ოცნების მუზას მაინც ვეძებ მე ყველა ქალში,

ზოგის ფიქრები ზღვა არის და ზოგის მდინარე,

და ირეკლება მიუღწევლის სურვილი თვალში,

ვუცქერი ყველას სიყვარულით პირმომღიმარე,

მაია დიაკონიძე

24.07.2023 წელი