სუნთქვასაც კი ვწყვეტ...

 სუნთქვასაც კი ვწყვეტ,  არაფერი 

გავიგო ცუდი,

მინდა ყოველთვის შენი ხატი 

მეკიდოს გულზე,

და სულ მესმოდეს შენს ხელთაგან 

შრიალი ფურცლის,

შენმა ღიმილმა, როცა მიჭირს, 

მომისწროს სულზე.

სუნტქვასაც კი ვწყვეტ, არაფერი 

გავიგო ცუდი...

, 

მართალი არის!

მართალი არის, ვერაფერს შეცვლი,

ბედით დაწერილ დადიხარ გზაზე,

ერთ დღეს რომ გული დარდებით გეწვის,

სხვა დღეს გიბრწყინავს უმეტეს ცვარზე.

და რაც გაცოცხლებს, ეს იმედია,

თუმცა ხანდახან კვარივით ბჟუტავს,

ნესტან-დარეჯანს ჰგავხარ სევდიანს,

ანდა შორენას, რომ ელის უტას.

ერთს გაუმართლა, მეორეს - არა,

ეს დამარცხებაც ღვთისაგან არის,

შეეძლო ან კი დიდოსტატს განა,

რომ არ აეგო ღმრთისათვის სახლი.

მართალი არის, რთულია ნდობა,

არც სიყვარული არის ადვილი...

ერთგულებაც ხომ ფიცია ორთა,

კეისარსაც ხომ ჩასცეს მახვილი.

არც სიცრუეა უცხო კაცთათვის,

მაგრამ ჩახედე უძირო თვალებს,

მსხვერპლი ყოფილხარ მაშინ სატანის

თუკიღა აქაც არ გაგიმართლებს.

მართალი არის, იცვლება არე,

ღვინოც კი იცვლის ხანდახან ფერს და,

ყველაზე მეტად ის არის მწეარე,

ზოგჯერ ოქროდ რომ მიიჩნევ მტვერსაც.

ეპოტინება მავანი დაფნას,

მაგრამ ლექსი თუ არ წერე სისხლით,

შენ ვერ აუშვებ ლურჯ ზღვაში აფრას,

წინ ვერ წაიწევ ვერასდროს მისხლით.

ჩემო მუზებო, მომეცით არფა,

მომმადლეთ ძალა ლექსების წერის,

სულ სხვების იყოს ოქრო და დაფნა,

არ დამიჩლუგდეს კალამის წვერი..

ცხოვრება

 ცხოვრების უდაბნო

(ძველი ლექსებიდან)

ალიკაპს ამოვდებ დღეებს და წავათრევ,

ძაღლივით ერთგულად მომყვება ყოველი,

ზოგი ჩემს ცხოვრებას დაამჩნევს ქარაგმებს,

ზოგს ახალ იმედად, ოცნებად მოველი.

მზეობას ვთამაშობ დაწურულ ღრუბლებში,

ღამეშიც დავეძებ სხივსა და ათინათს,

წვიმიან ამინდში ფასდება ყოველი,

და ვეღარ ვიმეტებ ამ დღეებს სატირლად.

ზღვის ქვიშა მახსენებს ცხოვრების უდაბნოს,

ზედ ყველა ნაბიჯი ტოვებდა ნაკვალევს,

მოვა ხვალ სიკვდილი გამხმარი, უწყალო

და უმოძრაობის შედეგსაც დამამჩნევს.

ბუნების შვილი ვარ, თუმცა ვარ წერტილი,

და მაინც დიდი ვარ, როგორც ეს სამყარო,

თვალებში ვაძინებ მზესაც და მთვარესაც,

მიწის და ჰაერის ვატარებ ავგაროზს.

მაია დიაკონიძე

5.08.2016 წელი

განა სულია ისე მახინჯი

 განა სულია ისე მახინჯი,

აღზრდა დედებმა დაუგვიანეს

და ცეცხლით წერდნენ ვიღაცის ზურგზე

ქვეყნის ბედსა და მის მატიანეს.

ბორგავდნენ, ფლეთდნენ, ხანდახან დუმდნენ,

ვიღაცას ჰკვეთდნენ ცისხელა ხელებს,

და ახლა ჩვენ კი სიამით ვუმზერთ

სვეტიცხოველის მზითნაბან კედლებს.

ცხოვრება ზოგჯერ ტკივილი არის

ცხოვრება ზოგჯერ ტკივილი არის,

ხან დამარცხება, ხან გამარჯვება,

ცხოველმყოფელი თუ გიცავს ჯვარი,

ცად დაენთები მზისფერ მარჯნებად.

იმედით ცხოვრობ, იმედით კვდები,

დროსაც აჩერებს ზოგჯერ  იმედი,

და სიკვდილის წინ მარტოდენ ხვდები,

ღირდა სიცოცხლე, თუნდაც მცირედი.

.

ავტ. ეკა ჯავახიშვილი

 ........

ვერაფერს შეცვლი, ბედი ბედია,

ვერც წინ წაუხვალ, ვერც უკან რჩები,

რაც გაძლიერებს ეს - იმედია,

ხან მოგკლავენ და ხან გადარჩები!

ვიდრე ხარ, ცეცხლის ქარი არ ცხრება,

ცასაც გამხობს და მიწასაც გაცლის,

შენი არ არის ის დამარცხება,

ვიღაც ოცდაათ ვერცხლში თუ გაგცვლის!

მოუფენიათ ვარსკვლავებს ერდო,

ცა ხასიათებს მალიმალ იცვლის,

კაცმა არ უწყის ვის უნდა ენდო,

დღეს უკვე , ეს არც ეშმაკმა იცის!

აგორებ დარდებს სიზიფეს ლოდად,

შეეპარები ხან ტრფობის ბურანს,

გეგონა, შენს მზედ ამოდიოდა,

სინამდვილეში ჰკოცნიდი ურანს!

რაც წინ ვერ მიდის ეცვლება ფერი,

და ნელანელა ხუნდება არე....

სხვა რომ გატყუებს, -ეგ არაფერი,

თავს რომ იტყუებ, ეგაა მწარე.

ბევრმა მოირგო გვირგვინი დაფნის

ზარი დიდების მიწიდან რეკავს,

რა ეშველებათ მეფეებს დაფის,

ნამდვილი მეფე ატარებს ეკალს!

დაგვუფლებია ქაოსი სრული.

(ბრალი ყველას გვაქვს, ვერ ვამხელთ აქ ერთს)

ისე წაუხდა ზოგიერთს სული

იმათ ეშმაკი აფურთხებთ აქეთ.

ეკა ჯავახიშვილი

16.09.2023 წელიყველა

ხელს ნუ გამიშვებ! (სატრფიალო), კომენტარებით: ავთანდილ ჟღერია, ამირან გოდერძიშვილი

 ამ სატრფიალო ლექსს მერე შაირობა მოჰყვა:

ხელს ნუ გამიშვებ!

ხელს ნუ გამიშვებ, ნუ დამტოვებ

უკუნ ღამეში,

არ შემეყაროს სადმე ველზე

ავი როშაქი,

მწედ და მსახურად მომევლინოს

ცრუ გილგამეში

ანდა მეგზური ჩემი გახდეს

ქარი ხორშაკი.

ხელს ნუ გამიშვებ, მომეც სულის

მცირე საგზალი,

დამაპურე და წყალი მასვი

უკვდავებისა,

შენ გარდა ამას ქვეყნად იზამს,

ჩემო, არავინ, –

მე მოვდიოდი ზღვის ქაფიდან,

ზამბახებიდან.

ნუ მკითხავ, რატომ მინდა მხოლოდ

შენი შეწევნა,

ნუ მკითხავ, ჩემს სულს რად სწადია

შენგან დანდობა,

ნესტან-დარეჯნის ბედი თუ კი

მე დამეწერა,

მაშ, ეს სამყარო გიწვევს ისევ

ბნელთან საომრად.

მაია დიაკონიძე

5.05.2022 წელი

კომენტარი, ავთანდილ ჟღერია მაია დიაკონიძეს:

მოვკვდები,

ცოდვად დაგრჩები

მაგ უკარება გულშია,

შამიყვარ-შამისისხლხორცე,

ხინჯი არ დაგრჩეს სულშია.

ო როგორ მიყვარს ფერდობზე,

სათიბად მწიფე ველია,

შენი თვალები ზღვისფერი,

და სახე ხორბლისფერია.

მაია დიაკონიძე ავთანდილ ჟღერიას:

ვაჟო, მერედა ვინ გიჭერს,

სულში თუ ალი გინთია,

ბოლო მოუღე მაგ იჭვებს,

იყავ ბრძენი, ვით მინდია.

მოდი და შემომეღობე,

როგორც განწირულს მაშველი,

ყანაში ყაყაჩოდ მოვალ,

მწყურვალს სათიბზე დაგხვდები.

მაია დიაკონიძე

5.07.2024 წელი

ამირან გოდერძიშვილი

თქვენთან შაირში შემოჭრა,

არ ვიცი, ვისგან მებიძგა,

ბევრჯერ გადავრჩი გაკოჭვას

ლამაზ ცოლების ქმრებისგან,

გეტყოდი ლამაზ შაირებს,

სახალისოს და საცინარს,

გულს პირზე ხელებს ვაფარებ,

.... მე უკვე ბერიკაცი ვარ!....

17.07.2024 წელი

თქვენი შაირები, ჩვენს თვალწინ აელვარებულები, მართლა შედევრია!!!