კვირიკე და ივლიტა

ხმაშეწყობილნი მღერდნენ ზარები,
ოქროს ველებზე იდგა ივლისი,
სხივებში ჰბანდნენ წმინდა  კვირიკეს
ანგელოზები, დედა ივლიტა.

სტრიქონებში სტრიქონები მოდის...(სატრფიალო სიმღერა) (მაია სიჭინავამ შეასრულა)

სტრიქონებში სტრიქონები მოდის,

ეწებება ეგ ტუჩები ჩემსას,

სისხლში მივლის ჟრუანტელი, ელვა,

მინდა, გული შენს გულს ჯაჭვით ებას.

მისამღერი: 
სულშიც შენ ხარ, ფიქრებშიაც შენ ხარ,
სიყვარულის შევსვამ შარბათ-ნექტარს.

სტრიქონებში სტრიქონები მოდის,

ეწებება ეგ ტუჩები ჩემსას..
ზღვის ტალღების ვნებიანი თქორი
წაგვიღებს და გადაგვლეკავს ერთად.

მისამღერი: 
სულშიც შენ ხარ, ფიქრებშიაც შენ ხარ,
სიყვარულის შევსვამ შარბათ-ნექტარს.

ხელი მომეც, ვიცეკვოთ! (სიმღერა)

გულზე ხელი მომჭიდე,
თუ გრძნობ, როგორ ფართხალებს,
თუ გრძნობ, როგორ ეხვევა
ტკივილებში,ხედავ?
მივადექი სხვა კუთხეს,
სხვა ზღვასა და სხვა მხარეს,
მაინც ვერ დაგივიწყე,
ჩემო კარგო, ხედავ?
ამოუცნობ ბილიკებს
წავყევი და შენც წაყევ,
ბედმა სად არ გვატარა,
დავცოტავდით, ხედავ?
თმები, თითქოს ქაოსი,
მოგვრევია ტაროსი,
ნაოჭებში ჩაფლულებს,
არა გვიკვირს, ხედავ?
წახვედი და მეც წაველ,
აღარ ვიტყვი დანარჩენს,
ბედმა ისევ დაგვცინა,
შეგვახვედრა, ხედავ?
ხელი მომეც, ვიცეკვოთ,
აბა, ტაში, ბიჭებო,
ჩაგვეძინა ორივეს,
საყვარელო, ხედავ?
ახლა მაინც ერთად ვართ,
ცეცხლის პირას კერა გვაქვს,
შეუკეთე, არ ჩაქრეს,
ინავლება, ხედავ?!

აღარ უყვარს (ნოველა)

   სანთელივით დნებოდა, ტიროდა, შვილებსაც აღარ უვლიდა ისეთი მონდომებით, ხშირად იკეტებოდა ოთახში ხან მარტო, ხან ვასოსთან ერთად, რაღაცას ელაპარაკებოდა, თითქოს პასუხს სთხოვდა. ნატო ვერ გარკვეულიყო, რა ხდებოდა შვილის ოჯახში, მიყურადება ესირცხვილებოდა, ამიტომ სრულ გაუგებრობაში იყო, რამდენიმეჯერ რძალი მოისვა გვერდზე და ჰკითხა, რა ხდება, რამე ხომ არ გაწყენინა ვასომო, არაფერი გაუმხილა, რას ლაპარაკობთ, რა უნდა ეწყენინებინაო. ახლა ვასოს მიადგა, რა ხდებაო, არც იმან უთხრა რამე. ამ დაძაბულობაში ყველაზე მეტად ბავშვები იჭყლიტებოდნენ, არავის აღარ ჰქონდა მათი თავი. რამდენიმე თვეში რძალს მუცელი შეამჩნია, გაზრდოდა, ფეხმძიმედ ყოფილაო, მაგრამ ამან კიდევ უფრო დაზაფრა, რა დროს ბავშვია, ამათ ვერ უვლიან, საჭმელი არ ყოფნით და ჩასაცმელი, ახლა სწავლა-განათლების საქმე იკითხე, მომზადება სჭირდებათ ინგლისურში, მათემატიკაში, მაგის გარეშე დღეს ფონს ვერ გახვალ, ორი ბიჭის გაზრდას მეხუმრები,  ახლა კიდევ ბიჭი რომ ეყოლოს? გაგიჟებული ქალი საყვედურებით მიადგა რძალს, მეგონა, მუშაობას დაიწყებდი, ქმარს მხარში ამოუდგებოდი, ამ დანგრეულ სახლში ცხოვრება არ მოგბეზრდა? რა დროს ბავშვია, პატარა ხომ არა ხარო. შეცბა ნინო, არ ეგონა, დედამთილისგან ასეთ საყვედურს თუ მიიღებდა, არდაბადებული ბავშვიც შეეცოდა, უკვე რომ არ სჭირდებოდა არც დედამთილს და არც მეუღლეს. ვასოს არასოდეს უნდოდა ბევრი შვილი, ვერ შევძლებ რჩენასო, დედამთილიც ასე ფიქრობდა, რა საჭიროა ბევრი შვილის ყოლა, ერთიც გეყოფათო. მეორე რომ გაეჩინა, სასტიკი წინააღმდეგობა გაუწია ამ ორს, მეუღლე თითქმის ერთი წელი არ ელაპარაკებოდა, უდრტვინველად იტანდა ყველაფერს, გაიზრდება ბავშვი და შეუყვარდებათო, ასეც მოხდა, ბიჭი კი არა, ნატვრის თვალი იყო. მაგრამ ახლა სულ სხვანაირადაა საქმე, გოგოაო, იგრძნო და ცოცხალი თავით არ დათმობდა მისი გაჩენის უფლებას, თუმცა ბიჭიც რომ ყოფილიყო,მაინც მოავლენდა ამ ქვეყანას. გაიგო, მის სათაყვანებელ მეუღლეს საყვარელი გაეჩინა და იმას გოგო ჰყოლოდა მისგან. რაღა უნდა ეთქვა, კანონიერი ბავშვი არ მინდაო?! საშინელი ტკივილებით დაბადა გოგონა, ტანჯვაში იწრთობაო სული, სხვა ადამიანად იქცა, შვილებს შეჰხარის, მეუღლე კი ჯოჯოხეთის ალს მისცა, - აღარ უყვარს.

გაძარცვული ჭადარივით ვდგავარ

გაძარცვული ჭადარივით ვდგავარ,
შემოდგომის ყვითელ ფოთლებს ვითვლი,
ლამის გზები ამირიოს ქარმა,
ხელთ წამართვას სანუკვარი ფიქრი.
სულ ამაოდ ვისახავდი მიზნებს,
გარს მებურა გაუვალი ნისლი,
ვერ მოვერგე სვებედნიერ სიზმრებს,
რაც მინდოდა, ვერ ვაკეთე ისიც.
ვიღაცა კვეთს ცათა ცხრაპირ სივრცეს,
გზებზე მავალს დაუჭედავს ვირი,
ვერ ჩამოვკარ ხელი ჩელოს სიმებს,
ბედისწერამ გამიმზადა სტვირი.
ჩემ გარშემო მოჩანს ჭრელი ბაღი,
ნეკერჩხალი წითელ ფოთლებს იხდენს,
ბროწეულის თვალსა მტაცებს კაბა,
მე მივტირი აუხდენელ ფიქრებს.
შემოდგომის აცრემლებულ ბაღში
სისინებენ ქარიშხლები ურცხვად,
დამჩნევია მერქანს ღრუ და ღარი,
ტოტს მაფარებს დამეხილი მუხა.
ნეტავ, ზამთარს თუ გავუძლებ წელსაც,
უსაშველოდ დაჭიმულა ძარღვი,
ყველა ომი წამიგია, ვხედავ,
მაინც ველი აყვავებას ვარდის.

წვიმს და...

წვიმს და წვიმამ მომიტანა უკვდავების ღრუბელი,
თეთრი, როგორც ანგელოზი და სასწაულს მოველი,
ფრინდი, ფრინდი,  ჩემო სულო, ვხედავ, ზევით მიფრინავ,
ღმერთთან სურვილს  დაგაბარებ, დარდიანს და ფიქრიანს.

და დადგა ის დღე...

და დადგა ის დღე, როცა
არვის ვუყვარვარ უკვე,
სასაფლაოზე ჩემს თავს
საკმელს მე თვითონ ვუკმევ.

                -------------------
თუ კი გიყვარდი, რატომ წახვედი,
რად დამიტოვე გულში ნაღველი,
ამხედრებული ღრუბლებში ფრინავ,
მე შენს ბნელ სახლში მარგუნე ბინა.