მე ჩემს თავზე უფრო ვბრაზდები

თავქვე ვეშვები, ინერციით ვეღარ ვჩერდები,
თვალებში, ვხედავ, მიბრჭყვიალებს ფოლიანტები,
დამებერა და დასკდომაზე დამაქვს ძარღვები,
თქვენზე კი არა, მე ჩემს თავზე უფრო ვბრაზდები,
ვერ დავინახე გადამკვეთი დიდი ხაზები...

ვინ დამიამოს გულისტკივილი...

სისხლდაწურული გულის ტკივილი
დალამბული მაქვს შიშველ ძარღვებზე,
მთად მარტოხელა ჯიხვის ყივილი,
კოშმარებივით, თავს არ მანებებეს.
უნიჭოება ტალანტებს თრგუნავს,
გულღრძო არსებებს დარჩათ სამზეო,
ვინ დამიამოს გულისტკივილი,
გულის ძარღვებზე ყინვა თარეშობს.

ცოტაა ჩვენთვის სალხენი

ცოტაა ჩვენთვის სალხენი,
მომლხენიც არ ჩანს, მგონია,
მძიმე ჩამოწვა ფარდები,
მზის სხივიც ვეღარ რონიობს.
მაცოცხლებელი ნიავიც
ვერ არხევს ვარდებს ხვიარას,
კლდიდან ჩამოსულ შავ მეწყერს
უფსკრულისაკენ მივყავართ.

მტერიც არაა მტრისფერი, ავტ. ტარიელ ხარხელაური

მტერიც არაა მტრის ფერი, 
არც ქვეყნის წყდება აკლება, 
რა დროში ცხოვრობ, ტარიელ -
მტერიც რომ მოგენატრება. 
ყველგან უსისხლოდ ვმარცხდები,
მოვკვდე უსისხლოდ, ძნელია,
როგორ შემცირდნენ კაცები -
ჩემი კაცობის მრცხვენია.
როგორ გაიმცვრა, სად გაქრა
ზნე, ან ქართული ზრდილობა,
ვინ ქართველობას იწუნებს
და ვინ მამულიშვილობას.
ტკივილი გულს მინაპრალებს,
წლებმა დამღრღნეს და შემნაცრეს,
სამშობლოვ, როგორ მაწამებ
რომ ვერა გშველი ვერაფერს.
ვდგავარ მთის წვერზე შეშლილი,
ცა ხან მთელდება, ხან ტყდება,
ამიტანს სისხლის შიმშილი
და მტერი მომენატრება.
დღე განესრულა, შებინდდა,
შინ დაბრუნების დრო დგება
და მომდევს საფლავებიდან
წინაპართ ძვალთა გოდება.
ყველგან უსისხლოდ ვმარცხდები,
მოვკვდე უსისხლოდ, ძნელია,
როგორ შემცირდნენ კაცები -
ჩემი კაცობის მრცხვენია.

ავტორი: როი სოხუმელი

ვარიდებ თვალებს,
სხვის მკლავებზე მოხვეულ თითებს,
და რადგან მტკივა,ღმერთმა უწყის,რას ვფიქრობ მაშინ...
შენ - იმახსოვრებ ჩემს სახეზე გაჩენილ ფითრებს,
და დამეტყობი,როგორც ბზარი - ცახცახა ხმაში.
ნისლია ჩვენში,
საუკუნე მზეს უდგას - ჩადრით,
აქვე სიკვდილი(ც) ფოთლებივით გზადაგზა ყრია,
ჩვენ,ყოველ ჯერზე,აუხდენელ სურვილებს ვგავდით,
სადაც მომყიდეს ერთი წუთის სამოცი ტყვია...
ფიქრივით მოგვდევს,
წამზე წამით განწყობა - წლების,
და ჩემი სული(ც),შენს ბაგეზე ფიფქივით დნება,
მოგიყვებოდი,როგორ მტანჯავს დალეწვა მხრების,
როცა ნელ-ნელა მტოვებენ და...ტვირთი კი - რჩება(თ).
მოჰგავდა სუროს,
დღე,რომელიც მიხსნიდა ვენებს,
და მთელი მოდგმით,ეხვეოდა დროთა მჭლე ხალასს,
შემომეჩვევი,როგორც სითბო - გათოშილ ხელებს,
და ჩემს გაზაფხულს,შემოაცმევ ზაფხულის ხალათს.

ბიოგრაფია ზღაპრების საბავშვო წიგნის ყდისთვის "ფანქრის მთლელი"

  ქართველი საბავშვო მწერალი და პოეტი  მაია დიაკონიძე  დაიბადა ქ. თბილისში 1962 წლის 11 დეკემბერს. გაიზარდა მრავალშვილიან ოჯახში. ის განათლებით ეკონომისტი, პედაგოგია. რამდენიმე წელი  მუშაობდა სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, შემდგომ მიმომხილველად სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებში. არის ოცამდე სამეცნიერო შრომისა და სტატიის ავტორი. წერს ლექსებს, მოთხრობებს, პიესებს. არის მრავალი ლიტერატურული კონკურსის გამარჯვებული, მათ შორის საბავშვო პროზა "ბუკნაჭო" სი. მისი პირველი საბავშვო წიგნი გამოვიდა 2015 წელს სათაურით "იოცნებეთ ყველამ". ეს ზღაპრების კრებული კი მისი მეორე საბავშვო წიგნია. ამ წიგნში შესული ზღაპრები ბავშვებს ასწავლის კაცთმოყვარეობას, სიკეთეს. ავტორს სურს ყველა ბავშვი ბედნიერი იყოს, არავის არ ჰქონდეს უბედური ბავშვობა, როგორიც თბილისელ ქუჩის მუსიკოსს, სამირ სავჩუკს ჰქონდა, რომელსაც ძალიან უნდოდა გიტარაზე დაკვრა ესწავლა, მშობლებს კი მისთვის ამ სურვილის შესრულება არ შეეძლოთ. ჩვენ ყველანი უნდა ვეცადოთ, რომ სხვებს ოცნებების ახდენაში დავეხმაროთ. "ადამიანი, რომელიც სხვას გულს სტკენს, თვითონაც გულნატკენი რჩება ცხოვრებაში, გვიყვარდეს ერთმანეთი და ვნახავთ, როგორ შეიცვლება ქვეყანა ჩვენ გარშემო", ხშირად იმეორებს ქალბატონი მაია. წარმატებები ვუსურვოთ ავტორს, ამ ზღაპრების გმირებს კი, თქვენი გულების დაპყრობა!

როზა ინანიშვილს

ნარცისო, ნაზო, მწყაზარო,

გავიგე, ფერი გიცვლია,

გამოეთხოვე ქვეყანას,

რომლის მკურნალად მიცვნიხარ.

სული ყინულით ამევსო,

შენი გამზრდელი ცხონდება,

მტლად ედებოდი ჩვენს გულებს,

მადლი მიგყვება გორებად.

ნარცისო, ნაზო, მწყაზარო,

გულია შენი ქონება,

გაზაფხულს გადაიშლები

ყვავილებმოსხმულ რტოებად .