მე შენში ვეძებ

მე შენში ვეძებ, როგორც ადრე,
თამარს და ნინოს,
გულში ჩახვეულ სიმღერებში
ამოგიმღერეს,
ქალო, ამ ქვეყნის გადამრჩენო,
ტალანტო, ნიჭო,
კიდევ არსებობ, მე მეგონა,
გამოგიგონეს,
წითელ ვარდებში დარჩენილხარ,
ბესიკის ლექსში,
გალაქტიონის მერი ხარ და
გმირი მრავალი,
ქართველო ქალო, მინდა, გულით,
გეტრფოდე მარად,
ერთად ვეძებოთ უბედობის
გამოსავალი.

წვიმს და ვიცი...

წვიმს და ვიცი, მოგონებებს
დამაფერთხავს ღრუბლის კალთა,
შორი არის იმ სახლამდე, -
სად ბრუნავდა მადლის ქარგა, -
პაპა თეთრონს არწყულებდა,
ბებო მატყლის ძაფებს რთავდა.

სიყვარულით ქსოვდა წინდებს,
ჯვრებიანი მოსაკრავით
ახლაც მხოლოდ ისეთს ვიცმევ,
ღუმელივით თბილი არის,
თან ღიმილი მიკრთის პირზე,
თვალწინ მიდგას ბებო პირმზე.

ბუხრის პირას გვიმზადებდა
ჩურჩხელებს და თაფლაკვერებს,
საახალწლო სუფრის ველზე
ახლაც მხოლოდ ისეთს ვეძებ,
წლები აშარ ქარებს მისდევს.
თან ვატარებ, როგორც კირთებს...

ბოლავს ძველი საკვამური,
აღარც ბებო, აღარც პაპა,
ბურუსიან ნაღვლის ბორცვზე
კვამლი ცისკენ ბილიკს კვალავს,
ვინ უბერავს, ნეტავ, ისევ,
მინავლებულ ცეცხლის ღადარს?!

მინდა, იმათ გზა-კვალს მივყვე,
გავაჭენო ცხენი ლაღად,
უსიერი ტყის მახლობლად
წყაროს წყალი ვასვა ხარსაც,
ბავშვობის ლაღ მოგონებებს
დამაფერთხავს ღრუბლის კალთა.

ემიგრანტის წერილი

სადაცა ვარ, იქ მიშველე,
შემიმზადებ, ვიცი, მირონს,
ღვინო მინდა, ოჯალეში,
ჩვენი მიწის სუნი ვიგრძნო.
მომაწოდე პურის გული,
თავთუხების ყანის ფერი,
დალეწილი ჩვენს კალოზე
იფქლი ღვივის, თითქოს მღერის.
სურნელს ბაღის ბაირაღით
გადავკიდებ ციდან ხმელზე,
ყველამ იგრძნოს რა სუნი აქვს
საქართველოს მთებს და ველებს.
მე მარტო ვარ, შენ კი მასთან
სიყვარულის გიძევს ხიდი,
ღამ-ღამობით მთვარეს უმზერ,
ამოავსე შუქით მჭიდი.
სადაცა ვარ, იქ მიშველე,
შემიმზადებ, ვიცი, მირონს,
ღვინო, მინდა, ოჯალეში,
ჩვენი მიწის სუნი ვიგრძნო.

შემომაღამდა...

შემომაღამდა და არ მეგონა,
ასე მალე თუ დასრულდებოდა
დღე და სიცოცხლე!

ახალი წლის სიმღერა

ციმ-ციმ-ებენ ნათურები,
ბრჭყვი-ალებენ ბურთები,
ბზინავს ველზე თეთრი თოვლი...
ვიცი, დამიბრუნდები!
შარშან ჩემი მეკვლე იყავ,
ნაყოფი ხარ ხართუთის,
ოცნებებში ვფრენდით დიდხანს
ჩხვლეტია და ფაფუკი.
ახლაც ბუხარს მივუსხდებით,
ცხვირებს ერთურთს მივადებთ,
ღვინო სავსე ფიალებში
ცეცხლის ალზე იალებს.
ვიცი, ჩემი უნდა იყო,
მე ვარ შენი მეხოტბე,
წუთებს ვითვლი, ნუგეშს ვითხოვ,
შენც არ დაიგვიანებ!
მისამღერი:
ახალ წელს რომ ამედევნა
შენზე ფიქრი, ოცნება,
უსათუოდ ამიხდება,
უსათუოდ მოხდება!

ისიც ვეღარ ვიცანი

მშვილდ-ისარი მომიზიდავს,
სავსე დამაქვს კაპარჭი,
თუმცა ისრებს ცაში ვისვრი,
ოცნებების სამალში.
მიზანს ყველა ავაცილე,
დამცინოდა გრძნეული, -
ვერვინ ვნახე საქართველოს
მოყვარული, ერთგული.
ეს კაპარჭიც დაიცალა,
აღარ დამრჩა ისარი,
ზეცაში რომ ავიხედე,
ისიც ვეღარ ვიცანი.

რჩეულების ხვედრია

აგისრულებ სურვილებსო, დღეს მეწვია ფერია,

ლურჯი კაბა მისახსოვრა, გამინათა კერია.
კონკიას კი დავემსგავსე, ვიტრიალე სარკესთან,
სადედოფლო სამოსელი სიხარულით მავსებდა,
მთვარემ ზეცად ამიყვანა ფრენითა და ნარნარით,
ფაფუკ ღრუბლებს ფეხი ვკიდე, მოვიარე ბაღნარი,

მაგრამ უცებ მოვწყდი ცისფერს და აღმოვჩნდი ტრამალში,

ქარი ისე უბერავდა, ძვლებს გაჰქონდა ჭახჭახი,

აღარც ჯოხი ჯადოსნური... გამაღვიძა გონგის ხმამ, 

განა ყველას გაუმართლებს, გადაიქცეს კონკიად!