ღმერთმა მაღალმა დაგვიდგინა ცხოვრების წესი

ღმერთმა მაღალმა დაგვიდგინა ცხოვრების წესი,
მაგრამ გზა ვეღარ გაგვიგნია თვალებით ბეცით,
ხელის ფოტინით მივუყვბით აღმართ-დაღმართებს,
მხოლოდ მართალნი მიხვდებიან ცათა კამარებს.
აჭრელებული ზონრებით და ბაფთა-რახტებით,
როგორც ცხენები ალღუმისთვის, დავირახტებით,
მოკაზმულები ვეტანებით თივას და ნეკერს
და აღარ გვახსოვს - შიშველია ამ ქვეყნის მეფე.

არსაიდან არ მოჩანს გადარჩენის იმედი

არსაიდან არ მოჩანს გადარჩენის იმედი,
ვზივართ ფუღუროებში, ბუმბულს ვიწმენდთ ნისკარტით,
გამოხრული ფესვებით სიმწრისაგან ყვირის ხე,
ჩვენ კი თითქოს არ გვესმის, ტკივილს ვერ ვგრძნობთ მისხალით.
გასცვენია ფოთლები, ზურმუხტივით ხასხასა,
ქართან ომში დაატყდა ტოტები და რტოები,
წელში მოხრილს, გალეულს, მუხლში ძალაც არა აქვს...
მასკარადში ჩართულებს დაგვიდვია ფსონები.

დამეფინება ნათება

ფერიცვალების მადლივით

დამეფინება ნათება,

მაღლა ამიყვანს, ამტყორცნის,

კვანტს წამოუდებს განგებას,

მაგრამ დიდხანს არ დამტოვებს,

ფერს ჩამოაცლის კალთებსაც,

ღამე დადგება გუშაგად,

დაფლეთს ღრუბლების მნათესაც.

შენზე ფიქრებმა, იქნებ, დამღალოს!

აბინდბუნდებულ ღრუბლებში ვწევარ,
როგორც მნათობი, ღამის სალარო,
ოქროს ძაფს ვართავ და ფთილას ვწეწავ,
საქმიანობამ, იქნებ, დამღალოს!
ოქროს ძაფს ვართავ და ფთილას ვწეწავ,
როგორც მნათობი, ღამის სალარო,
აბინდბუნდებულ ღრუბლებში ვწევარ,
შენზე ფიქრებმა, იქნებ, დამღალოს!

კაშკაშა შუქი გვაბრმავებს

მომავლისაკენ რომ მიგვიძღვის ოცნების ხიდი,

ხან ტორტმანით და ხან იმედით ვაგრძელებთ ნაბიჯს,

დაგვეკიდება ზოგჯერ გულთან ტყვია და მჭიდი

და ამ ცხოვრების მღვრიე წყალთან ვუნდებით ჭიდილს.

ასინათლდება ზეცის კიდე, როგორც თოლია,

მოწყურებული ბავშვებივით მივაპყრობთ თვალებს,

მაგრამ სინათლე სულ ყოველთვის კარგი როდია,

კაშკაშა შუქი გვაბრმავებს და გვიხურავს არეს.

მოდის გოგო - შემოდგომა

სურას ყელში ამოვართვი

რაკრაკა ხმა, სანაძლეოდ,

რომ წარვუძღვე ლხინს და ნადიმს,
სიყვარულით გული ზეობს.

მოგოგმანებს გზაზე გოგო,
მზის სხივების დასადარი,

ჩურჩხელების აცმა მოაქვს,
ჩირეულიც ათასგვარი.
აკიდოზე ჭრელაჭრულა
შემოდგომა აუწყვია,
მოდის გოგო - შემოდგომა,
არ აქო, რა ნამუსია!
შარიშურობს იქვე ჩალა,

მოსავალი აუღიათ,

შიგ ბოჩოლა დარჩენილა,

ჩალასა ჭამს, ალბათ შია,
შიგადაშიგ თანაც ზმუის, -
რქაწითელი მარანშია,
ძოწეული, ლალი, ქარვა,
ჯერ არ მაჭრობს, ბადაგშია.

სურას ყელში ამოვართვი

რაკრაკა ხმა, სანაძლეოდ,

ჩემსას მაინც  იმისი სჯობს,

ღვინით სავსე თასში მზეობს.

შენ მიმატოვე უდაბნოში

შენ მიმატოვე უდაბნოში
                    და არც კი გითქვამს,
რატომ და რისთვის დამატეხე
                    თავს შენი რისხვა,
ცუდად ამიხდა ის სიზმარი,
                   გუშინ რომ ვნახე,
გადამიჭირა ამ ცხოვრებამ
                   ულმობლად სახრე,
დიუნების ქვეშ მოქცეულს კი
                    გამათბობს ქვიშა.
თვალთაგან ჩემთა წამოსული
                    მშიერი წვიმა
მიუალერსებს უდაბნოში
                    გადაშლილ ყვავილს,
ღმერთი რომ აძლევს გაუხუნარ
                    ფერებს და წადილს,
მე კი მომაშთობს თაკარა მზის
                     ქარი და ხვატი,
ასე რომ მწვავს და უსაშველოდ
                     არაქათს მაცლის.