ვაჟაუ, ვეღარ გიცანი

ვაჟაუ, ვეღარ გიცანი, წლებმა ბალანი აგყარეს,
სახეს დაეტყო ღარები, თვალებქვეშ ჩრდილებს ატარებ,
მკლავები, მუხის ფესვები, ჩამოგშვებია ხმელადა,
მარტო თვალები გიცინის, ზღვას რომ მიგიგავს ფერადა,
მათმა ისრებმა მაქცია ოდესღაც ღობის მცველადა.

ხვარამზე ჩემი სახლია

ხვარამზე ჩემი სახლია,
შიგნით ჩამიდგამს გუთანი,
-შენთვის ვხნავ, შენთვის დავთესავ,
-მამამზეს ასე ვუთხარი,
-ჩემო, ვერ შეგსვი ხელადით,
გარეთ დაგიდგამს დუქანი.

უმადური

თითქოს მოვინდომე დახმარება,
გულში დამდგომია კათარზისი,
-თავი ნეტავ რისთვის შეიწუხე,
ხელი გაანძრიე არაფრისთვის,
-ასე მომაძახა უმადურმა,
სულში უმოწყალოდ ჩამაფურთხა,
-ნუღარ ჩაერევი სხვის საქმეში,
თუ არ გიწონებენ განზრახულსა,
ჭკუა ვეღარაფრით დავისწავლე,
ცხენსა ვერ გახედნი არაბულსა,
ქვაზე დადებული წინ დაგხვდება,
ფეხი დაუცდება უმადურსა.

ეჭვის ჩრდილები

ეჭვის ჩრდილები დასთამაშებს შენს ლამაზ ტუჩებს,

მარადიული აჩრდილებით შანთავენ ფიქრებს,

სიკვდილამდეა სიყვარული, თუ გრძნობებს მირევ,

შენს მუქ ფეხსაცმელს რომ შემატო მიწა და მწვირე... 

შესანდობარი გვეკუთვნის გმირთა

დაუნდობელი ყოფილა ბედი,
ბევრი უდროოდ წასულის მიმართ,
ვინც გაიყოლა მშობლების ცრემლი
და მიებარა ღვთისმშობლის წიაღს.
ზოგმა სულ ნორჩმა გაწირა თავი, -
აკვნს დაურწევს ქართული მიწა,
დედა დატოვა სევდით და დარდით...
ვარსკვლავი მათი ზეცაში ბრწყინავს.
უუნატიფეს ვარდისფერ გამად,
მოუშუშებელ ტკივილად, დრამად...
შესანდობარი გვეკუთვნის გმირთა
წმინდა გიორგის საჭურვლის მტვირთავთ.

აგვისტო

სიცხისგან ფოთოლიც დაწოლილა,
აგვისტოს ხვატისგან გათანგული,
მზემ ჩამოგვაყარა ოქროპირამ
სხივების კონა თუ თაიგული.

დილიდანვე მზე მიცინის

დილიდანვე მზე მიცინის,
დღე მაქვს პოზიტიური,
თუმც მნათობის შეყვარება
არ ყოფილა იოლი,
ხან შეგწვავს და შეგახურებს,
წითლად შემოგანათებს,
ხან დაწვება, მიიძინებს,
ოქროს სამოსს გადაფენს.
მაგრამ მაინც ძლიერ მიყვარს,
უმისობა ძნელია,
იღიმის თუ იღრუბლება
ჩემთვის მუდამ ერთია.