წელზე ხელი შემოვხვიე გაზაფხულს

წელზე ხელი შემოვხვიე გაზაფხულს,

დავუკოცნე საალუბლე ტუჩები,

საპატარძლოდ გამოწყობილს, ფერიანს,

უკან ხელი გადავუწყვე, ურჩები.

ცრემლიანმა ნუშის თვალი მომაპყრო,

ატმის ლოყა შეეფაკლა ვნებიანს,

ქარმა თმები აუწეწა გაბუტულს, -

მზე სავარცხელს, ოქროსკბილას, მოუტანს.

არ დამზარდება

არ დამზარდება გითხრა: "მიყვარხარ".
მზე მარტოობის ღრუბელში ცურავს,
თავდავიწყების ნისლში გახვეულს,
არ მახსენდება დარდი და ურვა...

ყვითელი ფოთლები

რა მალე დასცვივდა ფოთლები საღამოს...
სადღაც იქ, შორეთში, ღამემ დღე აღამოს,
სადღაც იქ, შორეთში, წვიმები  ტირიან,
ყვითელი ფოთლები ქარდაქარ მიქრიან.

ვიცი, ასე შეგიყვარდი (სახუმარო სიმღერა)

ვიცი, ისე "შეგიყვარდი",
დიდ კონვერტში ათავსებ,
შენი გულის ამონადებს,
გარეთ, შიგნით მაძახებ.
გინდა, თვალი ამიხვიო
ტყუილითა და სიყალბით,
მაგრამ არ ვარ უკვე ბავშვი,
გულთან აღარ ვიკარებ.

გკოცნი თავდავიწყებით...

ცის ფერებშიც შენ დაგეძებ,
სიზმარსა და ფიქრებშიც,
ქარს მოვყვები ოცნებებში, -
გკოცნი თავდავიწყებით...

დღის ნათელშიც შენ დაგეძებ

სასწაულის მოლოდინში
ვაღამებ და ვხვდები დილას,
დღის ნათელშიც შენ დაგეძებ,
ღამის ბინდშიც გარეთ მძინავს,
რომ ცის ვარსკვლავს ვთხოვო შენთვის
გვირგვინი და მეფის ტახტი,
დარახტული ცხენით ივლი,
არ მექნება შენი დარდი.

ღვთისშობლის სევდა

დაუფლებია ღვთისშობელს სევდა,

ის საქართველოს დაჩოქილს ხედავს,

გადმოვარდნია კალთიდან ბარტყი,

ახლა მაცხოვარს მიმართავს ნატვრით.

კვლავ აღადგინოს მამული დიდი,

მხოლოდ მას შესწევს ამისი ძალა,

ზეცას შესცქერის ქართველი რიდით,

უბეში ცრემლის მდინარეს მალავს.