ვიყავით მე, შენ და კიდევ ზეცა,
ყოველ საღამოს იბნევდა ვარსკვლავთ,
და ანათებდა თითქოსდა ჩვენდა,
და ვანათებდით ჩვენც ვარსკვლავთმაგვარ.
იკარგებოდა ზღვარი ჩვენ შორის,
ჩვენ შორის უკვე აღარა იყო,
აღარ ვიყავით ჩვენ უკვე ორი,
რადგან ჩვენ ორში თვით ღმერთი იყო.
.
მოეფინა შუქი მიწასა და ცას,
,,ქრისტე აღსდგა", ვიღებთ აუწონავ მადლს,
მხოლოდ ამ იმედით, არაფერით სხვა,
საქართველო იდგა, იდგება და დგას.
არ აშინებს სეტყვა, შემოტევის ზღვა,
თუნდაც დაჭრილ არწივს ყვავმა გაჰკრას ფრთა,
ნუ გადახვალ მიჯნას, ნუ გადახვალ ზღვარს,
საქართველო იდგა, იდგება და დგას!
მაია დიაკონიძე
23.04. 2023წელი
