გაზაფხულის დასაწყისი

გადაევსო ალუბლის ხეს მკერდი სითხით,
თეთრად უნდა, ბაღები რომ გადაპენტოს,
რძენაზავი ყვავილებით გაგვახაროს,
სიყვარულის სიტკბოება შეგვახსენოს.
სილაჟვარდე ჩასახულა ატმის რტოში,
გამოიფსკვნა ალუჩამ და ვაშლმა ღერო,
ვარდ-გვირილებს გზავნის მიწა, თავის შვილებს
მზის შუქი და სინათლე რომ დაებედოთ.
მხოლოდ თოვლი არის შავი, მოჟამული,
ნალგამძვრალი ბეხრეკ ცხენის ღიმილივით,
ზამთარმა რომ ასჯერ ჭრას და ასჯერ კემსოს,
გაიქცევა მაინც ცხენი თოხარიკით.

მოძრაობაა ჩვენი შველა

                   
მოძრაობაა ჩვენი შველა, ჩვენი წამალი!
ყველა უძრავი მალე კვდება, რაგინდ მართალი...
კლდე მაღალია, ლამაზი და ძალზე მაგარი,
მაგრამ მასაც კი, გასტეხს წყალი, ზვირთი მრავალი.

არ ღირდა, ვიცი, ეს თვითმკვლელობა

არ ღირდა, ვიცი, ეს თვითმკვლელობა,
მაგრამ აქაც ხომ ჯოჯოხეთია,
დავიწყებია ყველას ერთობა,
ოპონირებას გიწევს ტეტია,
ეშმაკი კაცზე ბევრად მეტია,
ეს ბოღმა გულში ვერ დაეტია,
ვიცი, არ ღირდა ეს თვითმკვლელობა,
მაგრამ ტვინში ხომ ბევრი დენთია!

დარჩენილი ვარ (სატრფიალო)

დანაღმულია ყველა გზა და ყველა ბილიკი
და უშენობა გამჯდომია ძვალსა და რბილში,
ვიწვი ვით ძველი, დაშაშრული შავი ფითილი,
მოვუქცევივარ წუთისოფელს საკუთარ ჩრდილში.

თუ კი შემისვამს სიყვარულის შხამი, ბალღამი,

გულს მიმშვიდებდა ზღვის ნაპირზე მქროლავი ბრიზი,

დღეს უშენობის ტვირთისა ვარ ცუდი ამტანი

და სარეცელთან თვით სიკვდილი მოზარედ მიზის.

წუთით ადრე და წუთის შემდეგ

სულ წუთით ადრე და წუთის შემდეგ,
მხნე ვიყავ მანამ, ნაწყენი - მერე,
წვიმდა და ქარში გაბნეულ წვეთებს
მეც წვეთ-წვეთობით ვატანდი ცრემლებს.

მინდა, რომ ვიყო მუდამ მართალი

მინდა, რომ ვიყო მუდამ მართალი,
ცისკენ კიბეზე მეღირსოს ასვლა,
ტაბლაზე დავდგა თითბრის შანდალი,
გზა გავუნათო ასსა და ათასს.

მე შენში ვეძებ

მე შენში ვეძებ, როგორც ადრე,
თამარს და ნინოს,
გულში ჩახვეულ სიმღერებში
ამოგიმღერეს,
ქალო, ამ ქვეყნის გადამრჩენო,
ტალანტო, ნიჭო,
კიდევ არსებობ, მე მეგონა,
გამოგიგონეს,
წითელ ვარდებში დარჩენილხარ,
ბესიკის ლექსში,
გალაქტიონის მერი ხარ და
გმირი მრავალი,
ქართველო ქალო, მინდა, გულით,
გეტრფოდე მარად,
ერთად ვეძებოთ უბედობის
გამოსავალი.