კაბა

სხივებით ვქარგავ უნაზეს კაბას,
მაგრამ ჩავიცმევ, ვიცი, არასდროს,
მოგონებები მის ბოლოს ლამბავს
და ქანცავს ღამე იმ დროის ზღაპარს,
ნემსზე ძაფი რომ უნდა ამეგო.

ცხოვრება თავზე მეხივით გვივლის

ცხოვრება თავზე მეხივით გვივლის,
ჭახანი გააქვთ მთებსა და კბოდეთ,
ვისთვის დიდებას ცეცხლებად ისვრის,
ვისთვის ღადარში ნაღვერდალს ტოვებს.

სული გაგიყიდეს

მაჯებზეც შენი სახელი მაწერია,

სულშიც, სხეულშიც, გულშიც,

ჩემი ნაწილები შენი ნაწილია, -

ყაყაჩოს მოჰგავდი უწინ.

პეპლის ფრთა ხარ ჭრელი,

ბალახს მინაჭერი,

ია ფერშეცვლილი,

წვიმით დაკოდილი.

ჩიტი გალიაში,

წყნარი, არალაღი,

ცხვარი - უბალახოდ,

მტერი იალაღობს...

ცარცით შეღებილი ჩვენი ფრესკებია,

ჩემს გულს რომ ამოოხვრით, წყენით ეხებიან.

მაჯებზე ოქროსფერ ასოებს დავიწერ, -

ვიფიქრებ თამარზე, ვახტანგზე, დავითზე...

შენი სახელია, გულზე მაწერია,

სული გაგიყიდეს, დიდო მატერია.

მაია დიაკონიძე

12.03.2017 წელი

.

ვარ მომღერალი ჩიტი!

ვირჩევ ყოველთვის დუმილს,
გულში  სინანაულს ვიტევ,
რომ არ დაინთხეს ბოღმა,
რომ არა ევნოთ ჩიტებს.
დარბაზის კარებს ვაღებ,
მაგრამ არავინ მელის,
უკან ვბრუნდები უბრად,
კარების უკან ვდგები..
სხვისთვის ბრჭყვიალებს ჭაღი,
მე მთხოვნელი ვარ მხოლოდ,
ვარ მოლოდინით სავსე,
იქნებ მიმიღონ ბოლოს.
აკვიატებულ ფიქრებს,
თითქოს ანკესით ვიჭერ,
რომ არ გამექცნენ ცაში,
თორემ უფალი დამსჯის.
მე დუმილით ვარ მკვდარი,
ზოგს სიტყვისათვის კლავენ,
ვეძებ საშუალოს, ოღონდ,
სათქმელს ვერავის ვაწვდენ,
ჩემს უღონობას ვტირი,
ღმერთს ვებარები მარტო,
ვარ  მომღერალი ჩიტი, -
სათქმელს სიღერით ვამბობ.

იქნებ...

იქნებ იხაროს ქვების გულში ლურჯთვალა იამ,

იქნებ ენძელამ ამოკრიბოს ძარღვიდან სითბო

და გაზაფხულზე პეპლებივით შეესევიან

ყოჩივარდები ბებერ კედლებს, სიყრმეს რომ მითბობს.

ნეტავ სად არის წარსულიდან მოსული ქარი,

რომელ გულს იპყრობს, სიყვარულით ეხება ხელებს,

სახეში მაყრის მოგონებებს, ცრემლებით ვცდილობ

უკან დავხიო შენი სახე, ახლაც რომ მეძებს.

ხმა მიეც ტკივილს!

ზოგჯერ ჩვენ ვდავობთ, ამ დავაშიც არის სიწმინდე,
იმიტომ რომა, შენ დედა ხარ, მე - შენი შვილი,
მე შენში ისე დიდი ხანი ვწევდი ტკივილებს,
რომ ერთ დილასაც შენ თვითონვე ხმა მიეც ტკივილს.

ზარმაცი თათული! (საბავშვო)

თათულის, გოგოს პატარას,

უჭირს ადგომა დილითო,

ფეხებში შეუღიტინებს,

ძაღლი, სახელად, კილიკო,

შეჰყეფს,- ადექი, თორემ მზე

მაღლა ღრუბლებში ქილიკობს,

-ასეთ ზარმაცებს რა ვუთხრა?

ლაშა კლდეებზე ბილიკობს!

მაღლა მთებისკენ გასწია,

დედასთვის ეძებს ღიღილოს,

ბებოს ქედნები აწვია,

ერთი შენს თავთან ღიღინობს.

პაპას შეშაზე წაჰყვება,

ურემს რკინის თვლებს უკეთებს,

მამა დალოცავს სიტყვებით,

- ღმერთი მოგაწევს სიკეთეს!

თათულიმ თვალი დაჭყიტა,

ლაშამ მაჯობოს როგორო?!

ქვაბები მიხეხ-მოხეხა,

-კარგი ვყოფილვარ გოგოო!

მაია დიაკონიძე

5.03.2017 წელი