დიდო მესია

მნათობო სულთა, მპყრობელო გულის,
შენი დიდება არავის უკვირს,
შენ სიყვარული გვასწავლე დიდი,
შენ დაამარცხე ურცხვი და ფლიდი.
შენ სათნოების გააბე ხიდი,
ძალადობის გზით არასდროს ვლიდი,
სიყვარულს მიეც უზღვავი ძალა,
გზა ცხონებისა წაართვი მზაკვარს.
დიდო მესია, შენ გითესია,
პური არსობის, კაცის წესია.

ოჩოკოჩის გახედნილო (სიმღერა)

ოჩოკოჩის გახედნილო, შენ ჭინკავ თუ ღვთაებავ,
ნუთუ კაცი, შენთვოს მკვდარი, წუთით არ გებრალება?
-არა, ჩემი შესადარი ქვეყნად  არვინ არ არის,
მხოლოდ მზეა ჩემი სატრფო, ის გადახდის ბალდახინს.

მხოლოდ ერთი ვარ, ერთადერთი

მხოლოდ ერთი ვარ, ერთადერთი,
მიუსაფარი...
ჩემი საფარი მხოლოდ ცა არის,
ფრთამოტეხილი ჩიტი ვარ და...
ვერ ვაგნებ ბუდეს,
ამიზიდნია ნიკოფსიით მაღალი ზღუდე,
ახლა კი ველი შეწევნას და ღმერთისგან ნუგეშს...
ფრთამოტეხილი ჩიტი ვარ და...
არ გაშრა ცრემლი, -
ქცეულა გუბედ!
ნუთუ შიგ მელის დახრჩობა და
დარჩენა ფსკერზე?!
ფრთამოტეხილი ჩიტი ვარ და...
ვერ ვაგნებ ბუდეს,
ამწიეთ მაღლა,
გავშალო ფრთები,
ცა მელოდება და
ლურჯი მთები!

თურმე სხვა გორის ყოფილხარ

შენი ალერსი მწყუროდა,
შენ მიმზერ თითქოს შორიდან,
გეძახდი, შენთან მინდოდა,
ჩემს დარდს ცრემლებით მოგიტან.
ნუგეშს ველებზე ვეძებდი,
ტურფა ყვავილებს ვეტრფოდი,
ხან ბარში ჩავიმუხლავდი,
ხან მთაში ნისლად ვკრთებოდი.
მაგრამ საშველი ვერ ვნახე,
შენ ისევ მიმზერ შორიდან,
სიტყვა არ გესმის ქართული,
თურმე სხვა გორის ყოფილხარ.

შენ, მუხანათო წუთისოფელო!

სისხლის წვიმის და ტანჯვის მშობელო,
შენ, უჯიათო წუთისოფელო!
თავდახრილს მოგაქვს ქართული დროშა,
მძიმე უღელქვეშ მშობელი ოხრავს.
კვლავ დიდი არის ქვეყნისთვის მსხვერპლი,
კვლავ მოგვდებია ცოდვების ცეცხლი,
არგადახდილი გვქონია ვალი, -
კვლავ მამლუქების დამდგარა ჯარი.
მაგრამ ბოროტსაც ექნება ბოლო, -
უფალი კეთილს მოგვიზღავს მხოლოდ,
არ დამარცხდება რჩეული ერი, -
"მუმლი მუხასა" ისევე მღერის.
კვლავ აინთება ვარსკვლავი ცაზე, -
დრო გასცემს პასუხს ცრუსა და გამცემს...
დღეს კი შენი ვართ, ტანჯვის მშობელო,
შენ, მუხანათო წუთისოფელო!

გადმოგვხედოს იქნებ ღმერთმა!

გვესმის გული როგორ კვნესის,
კვლავ ქვითინი ისმის დედის,
კვლავ ართმევენ შვილებს მშობელთ,
მამლუქებად ზრდიან ფხოველთ.
ნუთუ ჯერ არ გადუხდია
საქართველოს თვისი ვალი,
ნუთუ მსხვერპლი კვლავ მცირეა,
კითხვის ქვეშ ჩანს მომავალი.
ნუთუ მიწა ქართველისა,
უნდა გახდეს ძალით სხვისა,
ია-ვარდით მოფენილი
იავარქმნილ უნდა იქნას.
დაგრეხილა ვაზის ძირი,
აღარა სურს ცისკენ წასვლა,
ეს ლამაზი გოგო-ბიჭი,
უცხოეთის ადგას აღმართს.
კვნესის გული, კვნესის დედა,
სიმართლის თქმას ვერვინ ბედავს,
გადმოგვხედოს იქნებ ღმერთმა,
შეიცვალოს მისი ხედვა!

გიორგი სააკაძეს

უბერებო, ქართლის გმირო,
ნოსტეს გულში გამოზრდილო,
შენ სამშობლო გედგა ხატად,
თვალში სხივი მოგანათა.
გაიღვიძე, გმირთა-გმირო,
ავმა ჟამმა როგორ გძლიოს,
შეუერთდი მთათა ქორალს.
ვნატრობთ მხარ-მკლავს,
მტერთა მქორავს.
გააჭენე თეთრი რაში,
რაინდული სული ჩადგი
შენს შვილებში, ჩაუსახლდი,
რომ შეცვალონ ბედი ახლით.
ძირს დამცემო სპარსულ ლომის,
შენ იცოდი ხრიკი ომის ,
შენ ხარივით რქაძლიერო,
ისევ ხმალი უნდა ფერო!