ვაზის გასაზრდელად სიცოცხლე გვეყოფა

ვკლავ დროს და მანძილებს,
ფიქრი არ მაძინებს,
ჩემთვის არ სცალია
სიკვდილს, სხვა ვალი აქვს,
ცხოვრება ღერძია,
მავანნი გვებრძვიან,
ათასის ოცნებას ტალახებს ესვრიან,
ზღაპრული კოშკებით
"ელიტა" ამაყობს,
ჩვენ უნდათ ნაგავში
ნაკელში დაგვმარხონ,
არ უნდა ზეციერს
ქართველის მოსპობა,
ვაზის გასაზრდელად
სიცოცხლე გვეყოფა!

გაზაფხული

დარდიმანდულად ჩამოჰყვება თოვლი ფერდობებს,
მკლავებს გადახსნის შესახვედრად ბებერი მიწა,
პირსაც დააფჩენს დაღრეჯილი ნაცნობი ხევი,
რომ გადაყლაპოს დიდ სტომაქში ჭაველი წყლისა.
მობურულ ხეებს მზის სხივების ანცობა ართობს,
სისხლმა დაიწყო მოძრაობა, აძგერდა გული,
ტიტველმა კლდემაც გამოიბა თვალი და ყური,
იქნებ, იებმა მის კალთაზე გათხარონ ხნული.

დღეს ვერცხლი ფასობს!

ნემსის წვერივით გაუბასრავთ ენები კაცთა,
ოქრო არისო დუმილიო, - წარსულში დარჩა,
დღეს ვერცხლი ფასობს, ზურგს იფხანენ კაცები ენით,
ოქრო კი, როგორც სამკაული, ქალებსა შვენით.

გილოცავთ გიორგობას!

გადმოიღვარა ფერებად ლოცვა,
ღვთის ანგელოზი ქვეყანას ლოცავს,
ასი ათასი  აანთებს სანთელს,
ხალხს გიორგობის აუწყებს ნათელს.
ამხედრებულა წმინდანი რაშზე,
ბოროტს, უწმინდურს არ აძლევს საშველს,
შევუერთდებით ასობით მლოცავს,
გიორგობის დღეს უფალი გვლოცავს!

ცისკარს მივეგებებით

სისხლიფერი ულაყებით

მთებს დავლაშქრავთ, ტყიანებს,

ნიავს ქარად შევერევით,

ყვავილს დავკრეფთ მზიანებს,

გვირგვინებით თავს შევიმკობთ,

ცხენსაც ყურზე დავკიდებთ

ქრისტესისხლას, ვარდკაჭკაჭას,

გავალთ კლდეთა ნაპირებს,

ჭალა-ჭალა, ბულახ-ბალახ,

თმებში ოქროს ღერებით,

მზეს შევხვდებით ადრე დილით,

ცისკარს მივეგებებით.

შემოდგომა (საბავშვო)

შემოდგომის ფერებს მინდა
დავესესხო განწყობა,
წითელ, ყვითელ, ოქროსფერში,
ფიქრებს მოაქვს სხვა წყობა.
გულს ახარებს ვაშლის ნაჭრებს
რომ ავასხამ ჩირებად,
ბროწეულით პირს ჩავიტკბობ,
დავიკიდებ მძივებად.
მზეს ვუსწორებ ახლა თვალებს,
ისე არ იკბინება,
ცრემლის წვეთსაც გადმოაგდებს,
ჩაქრა მისი დიდება.

სამშობლო მიყურებს...

მთებიდან, გზებიდან, ციდან და მიწიდან,
საფლავის ქვებიდან, შუკიდან, ბაღიდან,
სამშობლო მიყურებს ნაღვლიან თვალებით, -
ასეთი ლამაზი, სათნო და პაწია.
მსხვერპლს ითხოვს ქვეყანა, დრო არ გვემეტება,
ზეციდან მოწყენით გვიყურებს მშობელი,
ხარირმის ბღავილი ჭალიდან გაისმა, -
იების, ვარდების გაზაფხულს მოველით.