სულ აღარ მიკვირს

ღამის სიზმრებმა მიღალატეს,
აღარ ვნახულობ,
მხოლოდ გვერდს ვიცვლი,
ვიცი რომ მძინავს,
მაგრამ ღამე ვეღარ ცვლის წუხილს.
თავზე დამნათის კაშკაშა მთვარე
და მსხვერპლს მოითხოვს,
მოხსნილ ნიღბების გაიმართოს უნდა ზეიმი.
ნადიმად ჯდება კვიპაროსის შავი აჩრდილი,
ისმის მუსიკის ნაზი ჰანგები,
მე ვითომ მძინავს,
ფერიცვალება ამ ქვეყნისა
სულ აღარ მიკვირს,
არის სამხილი...

Меня поцелуем сирень одарила. Майя Диаконидзе(перевод Ии Диаконидзе), კოცნას მიგზავნის იასამანი, ავტ. მაია დიაკონიძე, რუსულად თარგმნა ია დიაკონიძემ)

Хоть за окном наступила весна,
В комнате тусклом зима воцарилась,
Холодные пальцы к губам и к вискам,
Меня поцелуем сирень одарила.

Развешу на струнах печаль, не беда,
Слетела душа с постели в порыве,
Чтобы апатию изгнать навсегда,
Тело отыщет последние силы.

Хоть за окном наступила весна,
В сердце моем зима воцарилась,
веточки в вазе красивы весьма,
меня поцелуем сирень одарила.

როცა თვალს გაახელ...

ყველა მონატრება
გულზე ლოდად მაწევს,
ლოდინს ვეღარ ვშველი,
გაშლის ბაირაღებს, -
ყაყაჩოებს დავკრეფ
მწვანე იალაღზე,
ყველას შენ მოგიძღვნი,
როცა თვალს გაახელ...

გედის სიმღერას როცა იმღერებ

გედის სიმღერას როცა იმღერებ,
იავნანინას ინატრებ დედის,
სიკვდილის სუნი, მწვავე, დადგება
თვალში ჩაწვება ბინდი და ბნელი.
მაშინ გინდა, რომ შენში დალეწო
სენის მტანჯველად დიდი საცეცი,
იმედის მცირე ნამცეციც კვდება
და არც კი იცი, რისთვის დაეცი...
ამ დროს გეწვევა თავდავიწყება,
ღმერთთან მიგიწვევს ცის ანგელოზი,
სუფრას გაშლიან შენთვის სამოთხის
და უნეტარეს წუთებს განიცდი.

აღდგომა მოდის!

მიყვარს სასაფლაოზე ყოფნა,
როცა წინაა აღდგომის ღამე,
სულ სასწაულის მოლოდინში ვარ,
გზას გამინათებს მოლურჯო მთვარე.
უძრავად დგანან საფლავის ქვები,
მაგრამ სულების ზეიმი არის,
ჯოჯოხეთშიც კი დამარცხდა ბნელი,
ბევრმა შეაღო სამოთხის კარი.
ნათელი არის აღდგომის ღამე,
დილას არ სძინავს, სისხლისფერ ღრუბლებს
ადრე შეხუნძლავს ატლასის ცაზე,
და გაიღვიძებს ყველა, მძინარიც,
რომ ჭირისუფლად გაუხდნენ ცოდვილთ,
კვლავ აღვადგინოთ ერის დიდება,
ვთქვათ, ჭეშმარიტად, აღდგომა მოდის!

დედამიწაზეც არის ედემი

რაა ცხოვრების ქარიშხალი, ტანჯვა, ცრემლები,
როცა პატარას სახეს შესცქერი?!
როცა გიღიმის ნაზად ვარდები,
როცა მუსიკის გესმის ჰანგები.
გადაგეყრება გულზე ნაღველი
და ზეციერის ხარ მადლობელი,
რომ ამ სამყაროს შენც ხარ შემქმნელი...
დედამიწაზეც არის ედემი!

დღეს ვართ, ხვალ, ალბათ, აღარ ვიქნებით

უსასრულოა დარდები ჩემი
და ნაცრისფერი - ჩემი ფიქრები,
როგორც ნისლები წვიმიან დილის,
დღეს ვართ, ხვალ, ალბათ, აღარ ვიქნებით.
თუმცა ცხოვრება ბორგავს და ქშინავს,
მე კი ახალ ჭირს არ ვუშინდები,
მაფრთხობს შვილების უცნობი ბედი,
დღეს ვართ, ხვალ, ალბათ, აღარ ვიქნებით.
წარსული მათბობს, ვიხსენებ მშობლებს,
და-ძმებს, ახლობლებს, ბავშვობის ფერებს,
სიყვარულს სუფთას, ოცნების გემებს,
მომავალს ვჭვრეტ და ვერ ვხედავ ვერცერთს.
რისთვის ვიცხოვრეთ, რამე შევქმენით?!
თვალებს ავზიდვთ მაღლა ვედრებით,
დროს ვითხოვთ, მოგვცენ, - ვერ მოვასწარით,
რაც უნდა გვექნა - ვამბობთ კანკალით.
მე კი მზადა ვარ შევხვდე ზეციერს
ქედმოხრილი და თვალებზე ცრემლით?!
გულს დამიჩრდილავს მომავლის შიში...
დამათენდება დარდსა და ფიქრში...