მინიმა

 სამშობლოვ, შენი მომცა იერი

იორმა, თერგმა და ცხენისწყალმა,

ვიცი, არ არის რწმენა იოლი,

და მაინც  ჩემი ყოველთვის გწამდა.

მინიმები

 ,,კუნწულა" ლექსებიდან:

მზის ამოსვლას ყოველთვის აქვს აზრი,

იმედს ციდან მამა ღმერთი გვაძლევს,

ნუ გახდები მეწვრილმანე ბაზრის,

თორემ მტერი იზეიმებს ნაძლევს.

--------------------

თუ მკლავ ანტრაქტით და პაუზებით,

ბარემ მესროლე მაუზერი.

ამდენ მოლოდინს თუ გავუძელი,

კიდევ ვიცოცხლებ ასი წელი.

------------

ვით შევიწუხო სიცოცხლეზე

თავი მე ფიქრით,

თუ ამდენ სიკვდილს

ვიგონებ, ვითვლი.

_----_---------

მეგონა მოვიგე ტურნირი ბლიცი,

თურმე წამიგია არტისტთან ცირკის,

შენ ჩემო თავო, რომ არც კი იცი,

რაიც დათესე, იმასვე იმკი..

======

გამახსენდება დეკარტი,

,,მათემატიკის მამა",

ცვლადზე სიცხადის შემტანი,

დამავიწყდება განა?

--------------------

სულის მეტამორფოზა შეაჩერეს ქარებმა,

წინ შემომხვდა ვარდების მეფური ბრწყინვალება,

მას შევძახე, შენა ხარ სატივე და სავარდე,

მაგ შენი სილამაზის საიდუმლო გამანდე.

მაია დიაკონიძე

დომოფონი თუ წითელი დრაკონი, ესსე

 დიდი ხანია მოდაში შემოვიდა სადარბაზოს კარებებზე დომოფონების დაყენება, კარებების ჩაკეტვა, აქაოდა სადარბაზოში ნარკოტიკებს მალავენ ელექტროგაყვანილობის მავთულებში, ყუთებში, კიბის უჯრედებშიო, მერე უცხო პირები შემოდიან, ეძებენ, ლიფტშიც ისაქმებენო და ა. შ. ჩვენი კორპუსის მეზობლებმაც ბევრი მიზეზი მოძებნეს სადარბაზოს კარების დასაკეტად. სადაც არ მიხვალ სტუმრად, ყველგან დაკეტილია სადარბაზოები, უნდა დარეკო რაღაც ნომერზე, თუ ე.წ. ჩიპი არ გაქვს. ეს ყველაფერი ჩვენი უსაფრთხოებისთვისაა, არადა მახსოვს, ჩემს ბავშვობაში ბინის კარებსაც კი არ ვკეტავდით, მეზობლები, როგორც უნდოდათ, ისე შემოდიოდნენ და გადიოდნენ. ტელეფონი სადარბაზოში მხოლოდ სამ ოჯახს გვქონდა. ერთმანეთს ვენდობოდით, არც არავინ მოვიდოდა უბრალო ხალხის გასაძარცვად. არც ნარკოტიკებით დარბოდა ხალხი, არ ყიდიდა ასე დღისით, მზისით, წამლის ბარიგა კი ყველაზე სამარცხვინო ადამიანად ითვლებოდა. მკვლელი ჯობია მაგათ, ერთს კლავენ, ეგენი - ათასებს. მიკვირს, 30 წელიწადში ასე როგორ შეიცვალა ხალხი, როგორ გადაგვარდა. წამლის ბარიგობა სირცხვილი აღარაა, მაგრამ ათასობით მკვლელობისთვის რა პასუხს აგებენ ღმერთთან?!

დომოფონებთან დაკავშირებით კი ძველი ზღაპრები გამახსენდა, სადაც არ წახვალ, მიადგები ციხე-სიმაგრეს, უნდა შეხსნა ცხრაკლიტული. ჩვენს სახლში შემოღწევა კი ისე რთულია, კარები ისე მძიმედ იღება, ბარგით ხელში რომ მივასკდები, რაღა დრაკონი დაგიმარცხებია და რაღა კარები გაგიღია.

მაია დიაკონიძე

9.09.2025 წელი

სიმღერა, სატრფიალო

სიმღერა

ჩვენ ორ შორის გზები ვეღარ შეიკვეცა,

ვერ დავლიე მთების სუფთა წყარო,

შენი ხილვის მოლოდინი ცეცხლს მიგზნებდა,

აბა მითხარ, სხვა ვით შევიყვარო?!

დავრჩი მთაში გზის პირს შენი მონატრული,

ვიქეც ქუჩიდ, სულ დავკარგე ეშხი,

და სანამდე ვარდს უმღერის მოლაღური,

ნუ მეტყვი, რომ ჩემი ხმა არ გესმის.

მაია დიაკონიძე

31.08.2025 წელი

არ გეგონოს, მინიმა (პატრიოტული)

არ გეგონოს, სადმე სხვაგან წახვალ,
ისევ ისე შენს პაპებთან მიხვალ,
ვერ დატოვებ იახსარს და ხახმატს,
თუ კი კიდევ კაცად ცოტა ღირხარ.
მაია დიაკონოიძე
02.09.2025 წელი

მინიმა, სამშობლოვ, მე და შენ

 ჩვენ ერთმანეთის მუდამ გვესმოდა,

სამშობლოვ, მე და შენ,

მინდოდა მუდამ ცხვრების მწყემსობა,

მითხარ, - ქალი ხარ, ვერ,

ახლა კი გულზე ნემსად მესობა,

სხვა რომ ღებულობს ძღვენს.

მაია დიაკონიძე

2.09.2025 წელი

მინიმა

 ახლადმოწველილ რძის სუნი გაქვს, 

ჩემო სამშობლოვ,

მოწნულ ღობესთან მოყვავილე 

ტყემლების ფერი.