ლურჯი ფერი
მინდოდა მენახა სარაგოსა,
ბილბაო, ვალენსია, მადრიდი,
კორიდა, ტორერო, ის რაც მგოსანს,
ცად აფრენს, ატრიალებს ქარივით.
სულში ჩამეზიდა ვარსკვლავები,
ქალები - ვარდები მენახა,
მზეზე გაეშალათ გრძელმკლავები,
ახლად ამწვანებულ ვენახად.
ფლამინგოც მეცეკვა მათთან ერთად,
დამენთო ვნებების მაყალი,
მე რომ მაძგერებდა ერთ ლურჯ ვენად,
აქ იყო, ყველაფრის წამალი.
,
თვალებში მოგიჩანს პოეზია,
და პოეზია თავად შენ ხარ,
თვალები მბრჭყვინავი მოზერია,
სახსოვრად დამიტოვე ეგ ცა.
წახვედი, სხვისი ქუდი დაიხურე,
წაიღე თან ჩემი გული,
შენი სახლის კარიც გამოხურე,
გამოგტირებია ჭური.
არა და ძაფები ხომ არ დაწყვეტილა,
მიწა ხომ გეძახის, გებმის,
ლექსების ბოლოს მრავალწერტილად,
უკან დაგაბრუნებს გემი.
ოჰოიდა, სიტყვები არ გაცუდდეს,
საწყისი ხომ არის სიტყვა,
მაინც რაც გინდა არაკუნე,
შენს ცას ნუ ამჯობინებ სხვის ცას.
სახლო!
ვეღარ გხედავს გულის თვალი,
ვეღარ გწვდება ჩემი მზერა,
სახლო, ვისზედ მიმინდიხარ?!
სად მიმაგდო ბედისწერამ?!
გადაკარგულს მეძებს ქარი,
არევია ზენა, ქვენა,
აღარ რეკავს სოფლის ზარი,
ვეღარ შეგვკრებს ერთად ყველას.
მოსტეხია ირემს ფეხი,
ტყუილად უხმობს კაცად მშველელს,
პატრონი რომ აღარ ჰყავს,
სახრავს ძაღლი სხვაგან ეძებს.
ლიბოს გველი შესჩვევია,
ის დარაჯობს ახლა ედემს...
მაგრამ ღმერთი არ გაგვწირავს,
სიკვდილად ვით გაგვიმეტებს?!
საკვირველია ცხოვრება,
ხან ჭალა, ხანაც კლდენია,
თუ კი გვეღირსა ცხონება,
სიკვდილი არაფერია.
რად მინდა ლუკმა არამი,
ვმღერდე სიმღერას სევდიანს,
ბატკანი ვიყო აბრამის,
სიკვდილი ყველას ხვედრია.
გადაექანა ჩემი გული უფსკრულისაკენ,
მერე კი ისევ ჩხარა-ჩხურით უკან დაბრუნდა,
როცა პირველად დავინახე მაგ თვალთა სარკე,
ვიგრძენ, ეს გული სიყვარულით როგორ გაბრუვდა..
,
სევდის ცრემლი ჩამომკიდა მთვარემ,
უხმაუროდ რომ ანათებს არეს,
ზოგჯერ დუმილს სჯობს ხმაური დიდი,
ორ გულს შორის რომ გაიდოს ხიდი.
შენ მითხარი და მეც გეტყვი რამეს,
სიყვარულით შევხვდეთ ამ ლურჯ ღამეს,
და გავცუროთ გედებივით წყალში,
მე თეთრი და შენ კი გედი შავი.
