რაა სიჩუმე, ორი გულის ძგერა, ფართხალი,

როცა უყვართ და ერთმანეთი ძლიერ სწყურიათ,

 ოქრო არისო დუმილიო, თუა  მართალი,

მაშინ გულებში ის ხმაური მხოლოდ მდგმურია.

პირიმზეს!

პირიმზეს!

(ხალხურ მოტივებზე)

შენს სულში ჯერ ისევ

ჯანღი წევს ღრუბლების,

და ერთ მთას ეხვევა,

არ ვიცი, რა მიზნით...

გადიგდე, ბეჩავო,

იმაზე ფიქრები

არარას გარგებს და

შენს გულს კი დაიღლი.

შენ ერთი ყვავილი

კლდის გულზე ყოიხარ,

პირიმზეს გეძახის

ამვლელი-ჩამვლელი,

გოროზს და მიუვალს

რაისად უნდიხარ,..

მაინც რომ ჯიუტობ

და იმას გასცქერი,

იმისი ყურება

არაფრად არ გარგებს,

მზის სხივებს და ღიმილს

შენა ხარ ნაჩვვი,

იმის გულს თოვლი და

ყინული დაფარავს,

შენკი იმ ცხელგულა

პირიმზედ დარჩები...

მაია დიაკონიძე

5.11.2022 წელი

არა ვარ მე თქვენი დედა, შვილებო!

არა ვარ მე თქვენი დედა, შვილებო,

მინდოდა კია,  ვყოფილიყავი, 

და მეც ვიწექი სისხლიანი თოვლში ირემი,

მე თქვენ და თქვენ კი ჩემი თავი წაგვართვეს მაშინ,

მინდა ვილოცო თქვენთვის შვილებო,

მუცელში მყავდით, ვერ დაიბადეთ, 

ალბათ როგორი გქონდათ იმედი,

რომ ვაჯობებდი ეშმაკს ამაზრზენს,

რომ დედა თქვენ არ გაგიმეტებდათ,

მტკიოდა მაშინ სულიც და ხორციც,

და ჩემთან, ბეცთან,  ჩემდა იმედად,

ისევე თქვენი ლოცვები მოდის.

 მზე ვარ და არსდროს ვკამათობ, არ ვდაობ,

ტყუილად მაქვს სხივები, შორსმჭვრეტი  ცხრა თვალი?!

და თუ არ გიყვარვარ, მთვარესთან მღალატობ,

მაშ, კარგად მეყოლე, ,,ადიოს", ნახვამდის. 

ლურთვალა სამაჯურს ხელზე რომ ვიკეთებ,

მიმზერენ ჩრდილიდან ნაცნობი თვალები

და როცა მამაჩემს სულ წამით მივხედე,

ხეს აჩნდა ახალი უცნობი ხალები.

მინიმები

 მე ვიტანჯები, რომ დალაქმა არ იცის შეჭრა,

თმები ველებზე მიმოფანტულ ძნებად დამიწყო

და ვფიქრობ ახლა, იქნებ იგი მაჩუქა ზეცამ,

ამ სილამაზით უკვდავების ძეგლი ამიგოს.

მე მეგონა რომ მართლა გიყვარდი,

მიფრთხილდებოდი, როგორც ბრილიანტს,

ნაღალატარის ვიწნიე ხვედრი,

ახლა დღეები უხმოდ მიდიან

და მხოლოდ გვიან, ახლაღა მივხვდი,

ღორს არ უყრიან ლალს და  ბრილიანტს. 

ღიმილი, შენ რომ გაქვს (სატრფიალო)

ღიმილი, შენ რომ გაქვს, კამკამა - ტბა რიწა,

იხსნება ლივლივა ლურჯი ცის სამანი,

შენს ფერხთით თამაშობს ბურთი დედამიწა,

არ მიგვიანდება გულთბილი სალამი.

დავხატო?! ან როგორ გადმოვცემ ფერებით,

რა ვიცი, ზეცაში რა ძალამ აზიდა,

ეგ შენი შუბლი და ლამაზი თმა-წვერი

მაგონებს დიდებულ მყინვარწვერს, მთაწმინდას.

არა, ვერ ჩავატევ სამყაროს მშვენებას,

შენ გაიღიმე და მესროლე ისარი,

და ალბათ მამა ღმერთს ამგვარად ენება, -

შენ მყავდე ამქვეყნად მზე-დასაფიცარი.

მაია დიაკონიძე

3.11.2022წელი