ბრუნავს კიდევ დედამიწა?!

ეჰ, რამდენი ტკბილი სული 

შეიწირა ამ ცხოვრებამ,

ნავარდობდა ზღაპრებში 

და ერთობოდა ოჩოკოჩით,

ნეტავ კიდევ, ჰე, უფალო, 

წყეულ რიგში რამდენია,

აღარ დაგვრჩა ცენტრალური 

თუ გარეთა ნერვის მორჩი.

ლუკმა-პურზე დავგეშილვართ,

ფიქრის აღარ გვრჩება ხანი,

ვინ ამოხსნას საიდუმლო,

ამ ცხოვრების ანი, ბანი,

მსახიობთა ნიღაბში თუ

რჩეულების სუპერ-რანგში,

მივდგომივართ უსულობის,

უღმერთობის ფართო ნაპირს.

ბრუნავს ნეტავ დედამიწა?!

ზეიმობს და ხარობს ხორცი,

რა გვექნება მეხთამრიდად,

თუ დავკარგეთ ძალა ლოცვის

და მომავლებს გადავეცით 

სიბეცე და სულის ჭია,

ვის უკვირდეს, თუ ვიკითხავ,

ბრუნავს კიდევ დედამიწა?!

ეჰ, ცაო ჩემო!

ეჰ, ცაო, ჩემო!

ეჰ, ცაო ჩემო, დანისლულხარ შავი ღრუბლებით,

საწვიმარს ვისხამ სათუთ მხრებზე, რომ არ დავსველდე,

მაგრამ გულში რომ საშინელი მოდის წვიმები,

ის არის, რაც სულს ანადგურებს, თვალის ხავერდებს.

ჭურჭელი ჩემი, უზადო და ზღვა საწყაული,

აუვსებელი დარდებით და ნაღველ-ფიქრებით,

სიკეთისათვის თუ მოდინდა ეს საზღაური,

მაშ, როგორც ვიყავ მარტოსული, ისევ ვიქნები.

და, ღმერთო ჩემო, მიწილადე ადგილი სადმე,,

ვფურჩქნო ვენახი, გასამარგლად მომეცი ყანა,

და თუ ცხოვრება, რაც კი დამრჩა, არ მარგებს არც მე,

განა ჩემთვის კი არ შექმენი ესე ქვეყანა?!

მაია დიაკონიძე

30.10.2022წელი

დამჭკნარი ვარდები (ჩანახატი)

 დღეს დამჭნარი ვარდების თაიგულის გადაყრას ვაპირებდი და გამახსენდა, ბებია ყოველთვის ინახავდა ვარდის ფურცლებს, ვარდის წყალს ამზადებდა და იმით სახეს იბანდა. ჩინელები ამ სილამაზით ჩაის ამზადებენ. ხელი აღარ მომიბრუნდა გადასაყრელად, ფურცლებად დავაცალცალკევე და გასაშრობად დავდე, იქნებ რამეში გამომადგეს. დამჭკნარსაც კი საოცარი სურნელი აქვს. ქალებო, გამოიყენეთ თქვენს ხელთ არსებული საშუალებები სილამაზის შესანარჩუნებლად, იყავით სულით და სხეულით ლამაზები. სულიერი სილამაზე ადამიანებს ბედნიერს ხდის. ანათებდეთ, როგორც ვარდები ახალამოსულუ მზის სხივებში. წარმატებები, ძვირფასებო!

ჩვენ და კატები (ჩანახატი)

 

ჩვენ და კატები

დღეს არც მეტი და არც ნაკლები, კატებზე მინდა გელაპარაკოთ. ზოგი მეტყვის, რა დროს კატებიაო, ზოგს არც უყვარს ცხოველები და ერიდება მათთან კონტაქტს, მათიც მესმის, ზოგს არ უყვარს და მათთდამი სასტიკ მოპყრობასაც არ თაკილობს. ზოგს უყვარს და ყველანაირად ამჟღავნებს მათ მიმართ სითბოს, ეხმარება. ჩვენს სადარბაზოში შავმა კატამ ხუთი კნუტი დაყარა, კორპუსის სხვენში და სანამ უკვე გაზრდილები არ ჩამოატარა კიბე-კიბე, არაფერი ვიცოდით მათ შესახებ. რომ დავინახეთ ეს საყვარელი არსებები, ზოგისთვის ალბათ საძულველი, გვეცოდებოდა, ზემო სამი სართულის მაცხოვრებლები ვაჭმევდით და ვუმასპინძლდებოდით. წამოიზარდნენ. ერთი ჭრელი კნუტი ადრევე გაქრა, სავარაუდოდ ვიღაცამ წაიყვანა, დარჩა ოთხი, სამი ძალიან ველურია, არ გვეკარებიან, ერთი კი ადამიანებთან გაშინაურებულია, ხელის კატაა, განსხვავებული სხვებისგან. არ გვცილდება, ხან რომელ სახლში შევა, ხან რომელ, მაგრამ ის ხომ არ იცის, რომ ზოგს არ უყვარს კატები. ამას წინათ დაიკარგა, საიდანღაც კნავილის ხმა გვესმოდა, მაგრამ საიდან, ვერ ვიგებდით. ზემო სართულებზე ვეძებეთ, გავაღებინე მეზობლებს საკუჭნაოები, არსად არ იყო. საღამოს უკვე განწირული კნავილი რომ შემოგვესმა, ქვევით წავედით მე და სოფო, თურმე მეხუთე სართულის მეზობლის საკუჭნაოში იყო შეპარული. გავაღებინეთ კარი, ოცლარიანი ძაღლის საჭმელი შემიჭამაო, აკივლდა მეზობელი, მოცოცხა ნაცარამ, ასე ეძახის ჩვენი კორპუსის რაჭველი მეზობელი, მართლაც ნაცრისფერი კურდღლის ფერია. ბევრი ვიცინეთ, ეს უკვე მესამე შემთხვევა იყო, რომ ტყვეობიდან დავიხსენით. კატას თვალები გადიდებული ჰქონდა ნერვიულობისგან, ბნელ საკუჭნაოში იჯდა ორი დღე, მაგრამ ძაღლის ,,კორმის" შეჭმა კი მოუხერხებია. უყვარს ჩვენთან შემოსვლა და საწოლებზე ნებივრობა. არ შემიძლია კარები არ გავუღო და წიხლით გავაგდო პარტარა არსება, რომელსაც ადამიანების სითბო სჭირდება. კიდევ კარგი, ჩემს ოჯახში კატები ყველას უყვარს. გუშინ დილიდან მისი ხმა - კნავილი ზემო სართულიდან გვესმოდა, იქ შესვლა უყვარს ხოლმე. მთელი დღე არ გამოჩენილა. ვიფიქრეთ, იქნებ ვინმემ მადლი მოისხა და წაიყვანა, მაგრამ ღამით მისი განწირული ხმა უკვე აივნიდან შემოგვესმა. საშინლად ჩხაოდა. მივხვდით, რომ მარტო იყო სახლში, ფანჯრებიდან შუქიც არ გამოდიოდა. ჩვენი ხმა რომ გაიგონა, დაველაპარაკეთ, უარესად აყვირდა, ხმა უკვე ჩავარდნილი ჰქონდა ამდენი კნავილისგან. დავურეკე მეზობელს. სოფელში წავედი დღეს დილითო. სავარაუდოდ, მაშინ შევიდა მის ბინაში. ვინერვიულეთ, ჩვენი აივნიდან საჭმელიც შევუყარეთ, მაგრამ ზევით როგორ ავძვრებოდით, რომ გაგვეთავისუფლებინა პატიმრობიდან. ხვალ შუადღეს ჩამოვალ, მანამდე გაძლებსო, დაგვაიმედა. რამდენიმე საათის შემდეგ, საღამოს მაღაზიაში მივრბოდი, წყლის საყიდლად, ლამის სამი დღეა წყალი არ გვაქვს, რომ დავინახე კიბეებზე ჩამოდის,. თურმე მეზობელს თავისი დიშვილისთვის დაურეკია, ის მოსულა, იმას გაუთავისუფლებია, შემოვარდა ჩვენთან სახლში. საშინლად უცემდა გული. და რაც დავინახე, პირველ რიგში, გაოცებული დავრჩი. ეს ჩვენ ნაცრისფერი კატა გაჭაღარავებულიყო. ნაწილ-ნაწილ თეთრი ბეწვებით დაიფარა. კატას თუ ასე მოუვიდა, წარმომიდგენია, ადამიანისთვის რა ძნელი გადასატანია ბევრი პრობლემა. ღმერთმა ბედნიერად გამყოფოთ ადამიანებო, მოეფერეთ ცხოველებს, ბევრი შემთხვევაც ვიცი, რომ მათ გადაურჩენიათ ადამიანები!

72Sofio Chelidze, ელგუჯა ციგროშვილი და 70 სხვა

52 კომენტარი

1 გაზიარება

მომწონს

კომენტარის დატოვება

გაზიარება

სიყვარულზე ვწერე ბევრი (სატრფიალო-სალაღობო)

სიყვარულზე ვწერე ბევრი, გამოვიდა ერთი წიგნი,

მაგრამ ტრფობის ავან-ჩავანს ვერც სხვა მიხვდა, ვერც მე მივხვდი,

ვარსკვლავებსაც ვდიე ცაში, სიტყვა ვიცან არსგამრიგის,

არც ეწვევა სიყვარული, ზოგჯერ კაცი ისე მიდის.

შენ კი ჩემო ბედისწერავ, რა ხანია უკვე გიცდი,

მომაპყარი ზღვის თვალები, პარაკლისს რომ ცაში მიხდის,

რომ ჩემი ხარ, ისიც ვიცი, გაგიმეტა ჩემთვის ბედმა,

გამოგგზავნა ლურჯი ჩიტი ჩემს მფარველად და იმედად..

იქნებ, არც გინდა?! (სატრფიალო)

 იქნებ, არც გინდა?!

იქნებ არც გინდა, რომ გისურვო მშვიდობის დილა,

იქნება შენი ოცნებები სხვაგანა ჰქრიან,

სხვა ბულბულების გიხმობს ტყიდან შენ ,,ტია-ტია",

და ნაჩვევი ხარ სულ სხვა ჩიტთა ჟივილს და ფრთხიალს,

იქნებ სხვა იწვევს შენი გულის საამო ფრიალს,

მომიტევე, რომ გაგიცანი ესოდენ გვიან.

მაია დიაკონიძე

28.10.2022წელი

ჩემს გულის კუთხეს მოეჭიდე! (სატრფიალო)

 ჩემს გულის კუთხეს მოეჭიდე, არა, რას ვამბობ,

შენ მთელი გული დაიკავე, შიგნით ჩაშაქრდი,

და პირში ტკბილი მწიფე ლეღვის მრჩება მე გემო,

როცა მეხები ტუჩით ლალის, კანით სადაფის.

შორს ხარ და მაინც ვერ ვივიწყებ იმას, რაც იყო,

სიზმრად მოდიხარ სულ ზღაპრების რჩეულ გმირებად,

ანდა სამყაროს სიზმარ -ცხადად ნეტავი ვინ ჰყოფს,

სიყვარულისთვის გალაქტიკაც მოჩანს მცირედად,

მუდამ კეთილი მახსენდება ზღაპრების ბოლო,

და დამარცხებას ველოდები ბაყბაყდევების,

,,ჭირი იქა და ლხინი აქა", ვარჩიე მხოლოდ,

მუდამ დავრჩები ნაზ ასულად შენი ედემის.