მოგონებებიდან

 მხოლოდ ძველით ახალ წელს აღნიშნავდნენ ჩემები იმერეთში ჩემს პატარაობაში, სულ მიკვირდა, - რატომ? - ვეკითხებოდი ბებიას, ნამდვილი ახალი წელი ახლა არისო,

მეტყოდა და ჩემს საყვარელ პიტნის კანფეტებს ჩამიყრიდა მუჭში, ორივეს გვიყვარდა, შოკოლადზე არასოდეს ვეფეთებოდი, ერთადერთი, გრილიაჟზე არასოდეს ვამბობდი უარს, მგონი ციყვი ეხატა, მშობლები სპეციალურად ყიდულობდნენ ჩემთვის საახალწლოდ, დათუნიებით, ყარაყუმით, წითელქუდებით გაივსებოდა სახლი, ნახატები უფრო მომწონდა, ვიდრე შიგთავსი, ბებია დამიბრაწავდა წიწილს, ხაჭაპურებს დამიცხობდა, მათი გემო ახლაც მახსოვს, მერე კარალიოკებს ჩამომიკრეფდა პირდაპირ ხიდან, ამ დროს იმერეთში ყოველთვის თოვლი იდო, გავიდოდით გარეთ, სიცივესაც ვერ ვგრძნობდი, ჭყეტელა ფერის კარალიოკების ყურებას და ჭამას არაფერი სჯობდა. მეტყოდა, ახალი წლის ღამეს რასაც ნახავ, აუცილებლად აგიხდებაო. მართლაც ასეც იყო და არის, სწორედ ამ დღეებში ვნახულობ წინასწარმეტყველურ სიზმრებს, რომლებიც ზოგჯერ წლების მერეც კი მიხდება. დღეს ღამით სირინოზები ვნახე სიზმარში, სახლში მესტუმრნენ, ნეტავ, რას უნდა ნიშნავდეს?! გილოცავთ, მეგობრებო, კალანდას! ხვავი და ბარაქა არ მოკლებოდეს თქვენს ოჯახებს!

სატრფიალო (სიმღერა) შეასრულა მაია სიჭინავამ, მეც დავწერე მზა კომპოზიციაზე

 ფერმიხდილი თუ შემოგხვდი სადმე გზაზე,

მინდა მიხვდე, შენზე ფიქრმა გამათეთრა,

რაც წახვედი, არ მეღირსა ტკბილი ძილი,

ნეტავ, რატომ გადამეცი ანათემას.

შენ წამართვი სილაღე და ფრთაგაშლილმა

ვეღარაფრით გადავლახე სახლის ზღუდე,

გელოდები, კვლავ აქედან გაუსვლელად

იმედები დავიტოვე, თურმე ფუყე.

სად ხარ, სად ხარ, იქნებ ხმა ხარ არ მოსული,

ან არწივი, ლურჯ ღრუბლებში აფრენილი,

იქნებ გედი, აქვე ტბაზე მოცურავე,

იქნებ სვეტი, მზის სხივისგან არეკლილი.

თუ შემომხვდი, დამინახე ფერმიხდილი,

მიხვდი, შენმა სიყვარულმა გამათეთრა,

არაფერი არ ყოფილა დრო,  მანძილი,

დაგინახო, იმას ვნატრობ, ჩემო ერთავ.

ავტ. მაია წიკლაური

 გალოთებას თუ დავიწყებ, გამაჩერე,

სიყვარული მტკივა როგორც ნაკეთრალი,

ჭრილობაზე მომეფერე და მაჩვენე,

სხვა ლოთები, სიყვარულის სუნთქვით მთვრალი,

თავის მოკვლას თუ ვაპირებ, გამომტაცე

ფიქრებს,

თითქოს ეს გზა წაშლის ყველა ცოდვას ,

გადახტომას დავაპირებ, ხელი მტაცე,

მითხარი რომ

დროა მოვრჩე შენზე ბოდვას,

დამაწყნარე, იქნებ ჩემით მივხვდე რამეს,

იქნებ შიშებს დავემალო მზის სხივებში,

შევურიგდე იქნებ მთვარეს და ბნელ ღამეს,

ისევ ჩავწნა გვირილები შენს ღილებში,

იქნებ ისევ შეგიყვარდე, როგორც მაშინ,

ჩემთან ერთად ზღვის კენჭებს რომ აგროვებდი,

ისე ნაზად გამიყარე თვალი თვალში,

რა ვიცოდი, თუ როდისმე დამტოვებდი,

წამოდგომას ვცდილობ, მაგრამ

ვეღარ ვდგები,

თითქოს მიწამ შეიწოვა ჩემი ძალა,

ასე სუსტი ნეტავ რაში გამოვდგები,

უცებ ჩემი სიბეჩავე შემეზარა,

წამოვდექი, მხრები ფართოდ გადავშალე,

მთელი მკერდით ჩავისუნთქე ღმერთის მადლი,

შენს ღალატში მე არა ვარ დამნაშავე...

ყველა გრძნობას დაგიბრუნებ

და ნურაფერს დამამადლი.

მაია წიკლაური

ავტ, კავალი შანავა, ფეისბუქზე მომწერა

 Kavali Shanava

გული ამიჩუყა თქვენმა ლექსებმა. 

გაზაფხული მოვიდაო 

გუშინ ჩიტმა მახარა 

ქალბატონო გოგონებო 

მე გავხსენი დახურული სიყვარულის ფანჯარა 

აბა ჩქარა აბა ჩქარა ჩქარა ჩქარა ჩქარა. 

კ. შ.

ცოტა გადაკეთებული ჩემ მიერ

გაზაფხული მოვიდაო,

გუშინ ჩიტმა მახარა,

ქალბატონო, გოგონებო,

გამოვხსენი ფანჯარა

სიყვარულის, აბა, ჩქარა,

გელოდებით, ჩქარ-ჩქარა,

მე, კავალი შანავა.

როგორ მინდა მალე გნახო 

სიყვარულის ყველა ზღვარი გადავლახო 

და თუ მეტყვი ჩუმად რად ხარ ! 

შენ გგონია არ მიყვარხარ?

ღმერთო ეს ცხოვრება ხომ რულეტკაა 

და ის ერთადერთი შავი ტყვია 

ნეტა ჩემთვის ვინ გაიმეტა.

შავი თვალები შავი თვალები 

შავი თვალები ეშხის მგვრელია 

შავი თვალები ბევრის მთქმელია 

მინდა რომ გითხრა სიტყვა ფერია ფერია 

ფერია ფერია ყველაფერია.

ცისარტყელას ფერებით მოხატულო თვალჟუჟუნა ფერია 

ამდენი ხნის უნახავსა გული გადამერია 

გაზაფხულდა ჩიტუნები სიყვარულზე მღერიან, 

აყვავილდა ფშატი, ნუში, ტყე და მინდორ-ველები, 

როცა გნახავ, ჩემო კარგო, ოხ, როგორ მოგეფერები, 

დაგავიწყო იქნება ცრუ სიტყვების ბრახაბრუხი -სხვისგან გამოგზავნილის, 

შენ ღირსი ხარ, რომ ატარო სიყვარულის მანდილი, ჩემგან გამოგზავნილი, 

ეს გულიდან მოწყვეტილი სიყვარულის სიტყვები

მე პოეტმა ,,შაკა" ლაკადელმა შენ მოგიძღვენი !

Невозможно, ВЛАДИМИР МАЯКОВСКИЙ, ИЗ ПОЕМЫ "ЛЮБЛЮ" შეუძლებელია, ვლადიმერ მაიაკოვსკი, (თარგმანი რუსულიდან)

    Невозможно

Один не смогу —
не снесу рояля
(тем более —
несгораемый шкаф).
А если не шкаф,
не рояль,
то я ли
сердце снес бы, обратно взяв.
Банкиры знают:
«Богаты без края мы.
Карманов не хватит —
кладем в несгораемый».
Любовь
в тебя —
богатством в железо —
запрятал,
хожу
и радуюсь Крезом.
И разве,
если захочется очень,
улыбку возьму,
пол-улыбки
и мельче,
с другими кутя,
протрачу в полночи
рублей пятнадцать лирической мелочи.

             შეუძლებელია, ვლადიმერ მაიაკოვსკი (თარგმანი მაია დიაკონიძის)

მარტო ვერ შევძლებ, 

გავიტანო მე როიალი

(და, მით უმეტეს, ეს კარადა, 

რკინის, ცეცხლგამძლე),

თუ კი კარადას 

და როიალს 

მე ვერ გავიტან,

როგორ გავიტან 

დაბრუნებულ გულს, შენ რომ მომანდე.

ამ ბანკირებმა ბევრი რამე იციან ჩვენზე,

"ჩვენ მდიდრები ვართ, უსაზღვროდ და უკიდეგანოდ,

და თუ ჯიბენი ჩვენს სიმდიდრეს ვეღარ დაიტევს,

რკინის კარადას, ცეცხლის გამძლეს, უნდა მივანდოთ".

შენი სიყვარული, 

სიმდიდრედ რკინაში,

დავმალე, 

დავდივარ კრეზივით მდიდარი

და თუკი, 

ძალიან მომინდა ღიმილი,

ნახევარღიმილი

და კიდევ სხვა რამე...

ნახევარ ღამეში მივიღებ სხვათაგან

თხუთმეტი მანეთის ლირიკულ ხურდაში.

თოვლის ქალი, ავტ. ალექსანდრე საჯაია

 თოვლის ქალი

- -

(ეთერ სვანიძეს)

ჩემი და თეთრი თოვლის ქალია

და უყვარს მარტო თოვლი და თოვა.

იგი ლაჟვარდის ერთი თვალია

და გაზაფხულზე ენძელად მოვა.

ჩემი და თეთრი თოვლის ქალია.

მან იცის ჩემთვის სიმღერა ერთი,

და რომ მიმღეროს, თურმე, რცხვენია,

მან შეინახა ცრემლები ჩემთვის,

მაგრამ არასდროს არ უცრემლია.

ჩვენი ამბავი ულამაზესი

ერთხელ ნიავმა თურმე გალექსა,

დას ნიავივით სურდა ალერსი,

მაგრამ შედრკა და არ მიალერსა.

და განა მისთვის ვწუხდი ძალიან,

და განა მუდამ იქნება თოვა?

ჩემი და თეთრი თოვლის ქალია

და გაზაფხულზე ენძელად მოვა.

1937

შობის დილა თენდებაო, ავტ. ირმა კვაშილავა

 აციმციმდნენ ვარსკვლავები,

შობის დილა თენდებაო ზარებს რეკენ, უხარიათ ქრისტე იშვა ბეთლემსაო! ღმერთმა ყველას ოჯახები ქრისტეს ძალით გაახაროს, გამრავლება, გახარება ჯანმრთელობა არ მოგაკლოთ.!

აციმციმდნენ ვარსკვლავები,

აციმცომდა ზევით მთვარეც,

ყველაფერი ჩვენს გარშემო

შეიმოსa მბრწყინავ ნათლით.