ხალხი ისე გადიდგულდა (ერთსტროფიანი)

ხალხი ისე გადიდგულდა,
ვინც სჭირდება, ისღა უნდა,
გრძნობების რომ დადო ფუთა,
მისთვის არის წვრილი ხურდა.

როცა მიყვარდი..(ერთსტროფიანი).

როცა მიყვარდი, თავი მაშინ მეგონა ღმერთი,
გული კი არა, კასრი მქონდა, პირსავსე დენთით,
აღარ მიყვარხარ, დავემგვანე გზის პირა ყვავილს,
ყველა გამვლელი ზედ რომ აყრის მტვერსა და მარილს.

შენთან მოსვლა მინდოდა...(ერთსტროფიანი)

შენთან მოსვლა მინდოდა, მაგრამ ვერ მოვასწარი,

სასტიკ ყინვას ვებრძოდი ქარიშხლიან ზამთარში

და ჩიტივით აბუზულს თავზე თოვლი მეხურა,

შენ კი არ დამელოდე და წახვედი მეფურად.

და რა სჯობს ძილს (ერთსტროფიანი)

მივდივარ, წვიმს,
მოვდივარ წვიმს,
ხელს უწყობს ძილს,
იწვიმოს, წვიმს
და რა სჯობს ძილს..

               

ნეტავ, ვისთვის ვხატავ?!

ნეტავ, ვისთვის ვხატავ,
ნეტავ, ვისთვის ვწერ,
არც არავინ მაქებს,
არც არავინ მწერს,
ზოგჯერ ერთი სიტყვა
ცხოვრების აზრს წყვეტს,
სიხარული გქონდეთ თქვენც,
ჩემნაირთ ბევრს.

რა დროს ლექსებია (ერთსტროფიანები)

რა დროს ლექსებია,
დაიძრა მთა-გორი,
ქართველს სული სძვრება,
ვინღაა გამგონი.
                     -----------------
გველის კოცნას ჰგავს ზოგის ამბორი,
საწამლავით აქვს სავსე თარონი,
ვინ როდის უნდა მოშხამოს, იცის,
ასეთის გქონდეთ შიში და რიდი.
                --------------------------

ძვლები მტკიოდა ბეჭზედაცემულს,
სული მეწვოდა შვილთა ღალატით,
მაგრამ ვერ აქრობს გულში დანთებულ
ცეცხლს ვერაფერი, მე ვარ მარადი.

შენ არაფერს შეუშინდე, სამშობლოს!

შენ არაფერს შეუშინდე,
თვალი მოვკარ მწიფე შინდებს,
გადაევლოთ ქართლის მთებზე,
ჩვენი სისხლის წითელ შხეფებს,
შენ არაფერს შეუშინდე,
შენთვის უძგერთ გული ბიჭებს,
შენი სიყვარულით ვხარობთ,
შენთვის გვიყვარს ეს სამყარო.