მაოხრებელი თუ შეხვდა გზირი

სიკვდილ-სიცოცხლე ძმები არიან,

არ მეგობრობენ დიდი ხანია,

შიში და კრთომა აზატებს სიკვდილს,

ყველა მოკვდავზე მეფეა იგი.

ბოგირზე გაჰყავს კაცი სიცოცხლეს,

უნდა, ცხოვრების ფასი იცოდეს,

მაოხრებელი თუ შეხვდა გზირი,
ძმების შეხვედრის გზა ხდება ხიდი.

დროსთან თამაში

დროსთან თამაში მხოლოდ აკვანში 
ეპატიება ადამის მოდგმას,
წუთებს ვკლავთ უქმად, ძღომა-ჭამაში,
ლხენა-თამაშში  ვატარებთ დროს და 
ტყუილად გვგონია, - დღეს დღენი მოაქვს.

შემოდგომა

დღეები მოკლე, ღამეები - დროსავით გრძელი,

ოქროს ზიმზიმმა გადაფარა მინდორი, ველი,

იქ, სადაც სძინავთ ყვავილებს და ბალახი ხმება,

შემოდგომაა დედოფალი, მის წინ მზეც კრთება.

დრო გამოარჩევს სუსტსა და ძლიერს

დრო გამოარჩევს სუსტსა და ძლიერს,
წინ შემოგვხვდება, ცდა მას არ უყვარს,
ზოგს ქვაფენილზეც დაუფენს იებს,
ზოგს რბილ მდელოზე სარმას გამოჰკრავს.
დღეს რუდუნებით წამებსაც ვითვლი,
ოდესღაც არად მიმაჩნდა წლები,
ცაში ტოროლა ჩიტივით ვფრენდი...
ახლა იმ წლებმა მომტეხეს ფრთები.

დრო

დრო გადაგვითვლის ჩამოცლილ კბილებს,

ცოდვებს, ჩვენს სულში შხამით ჩაკრულებს,

აღარ იქნება, რაც იყო უწინ,
მკვდართა მზე სხივებს ნაზად გვაპკურებს.

დღეც იმქრალება სირცხვილნაჭამი

დღეც იმქრალება, როგორც ოდესღაც 

მზეს უბნელებდნენ ჩვენი პაპანი
მტერს, შემოჯარულს ყველა კუთხიდან 

თავგამეტებით სხეპდა ლაშქარი.
ერთად შეკრულნი მძიმე აბჯარით 

კლდეს ჰგავდნენ ნაშუქს ვერცხლის სირმებით,
ვერ იმეტებდნენ ნორჩებს საკლავად, 

წინ მიიწევდნენ შუბით დიდები.
სისხლისფრად წვება მზე დღეს მუცოზე, 

ჭიხვინებს ცხენი ღალატნაჭამი,
ვინღამ ჩააგოს ხმალი ქარქაშში, 

როს ამომღებიც არვინ არ არის,
სიხალვათეა დღეს აქ გმირების, 

ვერ აუშლიათ ცხენებს ფაფარი,
გასწითლებია ღრუბელს ბიბილო, 

დღეც იმქრალება სირცხვილნაჭამი. 

თუ გრძნობა გქონდა

თუ გრძნობა გქონდა
ჩემდამი სადღაც,
მიმალულ ცეცხლს და
ნაღვერდალს ჰგავდა,
იფერფლებოდა
ჩუმად და ნაცრად
ქცეულა - ერთდროს
სხეულს რომ წვავდა.