სურვილების სამალავი

სურვილების სამალავს გონებაში გავმართავ,
შევუყენებ იმედებს სვეტებად და ბოძებად,
მოგონების ფთილებს კი თითისტარზე დაართავს
ყრმობის ეშხით ნაფერი მოიისფრო ოცნება.
ღამე - გადარეული, ღამე - სულგალეული
გამახსენებს ნაზ დღეებს ერთმანეთზე მიჯარვით,
შეიკვრება ზმანება რგოლებად და რკალებად,
ზეცად განილევიან აჩრდილები წინაპრის.
ოცნებების მედროშე, -  სხივთა თეთრი სიმაღლე,
სურვილების ხუხულას მაღლა ცაში აიტანს,
გული ისევ შეკრთება, - იტირებს და ინაღვლებს,
თუმცა უკვე ვერაფერს დაიბრუნებს თავიდან.

სურვილს ვმალავ

სურვილს ვმალავ, როგორც ბავშვი,
ტკივილს მუჭში ჩავიტევ,
ხან არ მესმის სტვენა ქარის,
ხან ნიავის ხმას ვიჭერ,
სათითაოდ გაქრა წლები,
ასრულების ლოდინში,
მანამდე კი ეს ქვეყანა
ნაყეს, ზილეს როდინში,
სურვილს ვმალავ, როგორც ბავშვი,
ტკივილს მუჭში ჩავიტევ,
აუხდენელ ოცნებების
ფიცარნაგზე გამრინდეს.

გადამატყდა მხრებზე ჯოხი...

გადამატყდა მხრებზე ჯოხი,

ვდევდი შვილებს, როგორც კრუხი,

ამიწითლა როზგმა ზურგი,

ვთალე, ვრანდე ფეხის მორთხმით

ჩიჩილაკი, ჩვენი მოდგმის,

გამოვზარდე ხეთა შორის,

რომ ბარაქით და დიდებით

კარგმა ბედმა გვდიოს ფეხით,

ათას თვალთა აღტაცების,

გონების და მახვილჭვრეტის

დრო დაგვიდგეს მაღლა ფრენის,

მერე დავსვამ მრავალწერტილს...

გავტყდები ისე

გავტყდები ისე, როგორც გატყდა ოდესღაც მამა,
როცა დანისლა მაღალი მთა სეტყვამ და წვიმამ,
ღვარცოფმა გულში ჩაატანა ღორღი და რკინა,
ნაომარ ველზე მეც მის გვერდზე დავიდებ ბინას.

ქართველ გმირებს!

გულში რომ ვეღარ ეტევით,
ზეცაში დაგატიეთო,
ღმერთს მიგაბარეთ,შეგვედრეთ,
უწვერულვშო ბიჭებო,
ქვეყნისთვის მსხვერპლშეწირულნო,
ვარსკვლავი ღამეს გითევთო,
დილით - მზე, ღამით - მთოვარი,
ქვეყნის დამხმარედ გიწვევთო,
ბნელმა არ ჭამოს ნათელი,
საფრთხე არიდეთ პირმზესო,
მუხთალთ შაუკართ ხელები,
სანამ ყრმას აკვანს ურწევსო,
არ დათმოთ ესე ქვეყანა,
თვალთ ნუ უტოვებთ დირესო,
ჩამოდით, გზა გაგვინათეთ,
უწვერულვაშო ბიჭებო!

პოეტებს! (ყველას გვინდა მოგვისმინონ)

ყველას გვინდა, მოგვისმინონ, ამბიცია დიდი გვაქვს,
ვერ მივწვდებით, ალბათ მალე, ვერც ნიკოს, ვერც ტიციანს,
მაგრამ ლექსი, როგორც მტრედი, გვინდა ყველგან გავუშვათ,
წერილივით ზედ დავკიდებთ ჩვენი სულის თილისმას,
მწუხარებას თუ სიკეთეს ჩვენს გულში რომ ვერ ვიტევთ,
გადავიტანთ სტრიქონებში,  სიტყვის ვისვრით ტიკინებს,
ზოგჯერ ვიცით ამაოა, დღეს რასაც ჩვენ ვაკეთებთ,
ვცოდვილობთ და მოზაიკას ხან ერთ ნაჭერს ვამეტებთ,
მაინც გვინდა მოგვისმინონ, ვქმნით ცხოვრების მაკეტებს.

ფული

ფანჯრებიდან ხეებს გავცქერ ხან რიდით, ხან გარინდებით,
სადმე ტყეში მათ ქვეშ გავლას გულმხურვალედ ვაპირებდი,
მაგრამ არ მაქვს ერთი გროში, თანაც ვიწვი ყველა დროში,
ნეტავ, ფული მაღლა ციდან იყრებოდეს დიდი ხონჩით.