გული

გული ბევრ სევდა-ვარამს ინახავს,
სიხარულისთვის პოულობს ნათელს,
რაც არ გვეკუთვნის, ის გვსურს ხანდახან,
ბედი კი, რაც გვაქვს, იმასაც გვართმევს.

ნატვრა

სახე მქონდეს თამარისა,
დედოფალის მეპყრას კვერთხი,
მიმაფრენდეს თეთრი რაში,
თავზე მედგას ნათლის სვეტი.

ღმერთო, მომეცი იმედი!

გამომიგზავნე იმედი,
კრიტიკულ ზღვარზე მივედი,
სულში ჩამდგარა წყვდიადი,
მიზნები მქონდა დიადი.
ჩემი ბავშვობის ოცნება,
დამდგარა მუხლზე მლოცველად,
ტვირთი მკიდია ლოდებად,
გულში ჩამდგარა გოდება.
ღმერთო, მომეცი იმედი,
ნუღარ მატარებ მღვიმეთი,
ირგვლივ მოფინე ნათელი,
აღარ ტიროდეს ქართველი!

ოჰ, ეს ქერა ქალები

ოჰ, ეს ქერა ქალები,
სხივებს მინამგვანები,
შავგრემანი ბესტია,
ღამის ქალაქს ეწვია,
ჭორფლიანი, წითური,
გამოხედვა ციური,
თინათინობს მიდამო,
ყველა ჩვენთან ბინადრობს.
ანდამატით იზიდავს
ზოგს- მზისფერი ყაყაჩო,
სიყვარულში დაახრჩობს,
ზოგს - გვირილა, თეთრგულა,
საბნად ზეცა ებურა,
ზოგსაც -- ია, ცისთვალა,
ედემის ბაღს ებარა,
ზოგს კი -ვარდი, ნარნარი,
ნატიფი და ნანატრი.
ლამაზია მანანა,
ციურ ცვარმა დაბანა,
მომაისობს ქეთინო,
გული არვის ეტკინოს,
ყველას ჯობნის სოფიო,
გააკვირვა მსოფლიო,
ალუბალის სიმწიფე
მის ტუჩებზე იძინებს.

ის მიყვარდა, მაშინ ვერ ვთქვი

სიყვარულის მფენდა სხივებს 
ჩემი სახლის ახლოს ვერხვი,
გავივლიდი, ხელს მოვხვევდი,
ის მიყვარდა, მაშინ ვერ ვთქვი...
მინდა წელზე შემოვერტყა,
მაგრამ ხელით ვეღარ შევწვდი,
უწინდელი ნაზი, ნორჩი,
ცას უსწორებს ტოტებს ვერხვი.

შენში ვარ

სულმოუთქმელად ველი დილას,
ღამემ დამღალა, აცეკვდეს სხივი
შენს თვალებში, ღიმი მომგვაროს,
დამასვენებდეს ნეტავ იმ დღეს
მტანჯველი ფიქრი, ხელში დავწურავ
შენი სულის ფერად სამყაროს.
გამინათდება, უსათუოდ გამინათდება
სულის კუნჭული, სადაც სძინავთ
შავ-თეთრ  დემონებს, ადამის სახით
ჩასაფრებულებს, რომელთა ხილვა
ისევ მაშფოთებს, დედას მაგონებს
და ბავშვობას, აკვნის არტახებს, ქალთა სალონებს,
საღებავის სუნს, მეტროს ვაგონებს,
სოფლის ბილიკებს,  თავსაფრით ბებოს,
დოს, ხაჭაპურებს, დაზვინულ ფერდობს.
სხეულში იძვრის მამულის სიყვარული,
მოჭიდებული ხეებს, სიმინდის ყანებს,
ვენახის ჭიგოებს, აღარ მინდობენ
მოგონებები, დაამინდობენ...
ისევ შენთან ვარ, გამეჩხირა
ყელში აკვანი, ღვინის მარანი,
ცხენის უზანგები, ჭრელი მუთაქები,
ჩხირები, საქსოვი ძაფები,
ალვები, ჭადრები, კაკლები,
ჩურჩხელა, თათარაში ნავლები,
ნეტავ რა ვპოვე მე ამაზე უფრო მაგარი?!
დავტოვე მიწა, მამა-პაპის ნაამაგარი,
მეძახის, მელის კვირტი  ყოველი,
შენში ვარ, შენზე გულით მლოცველი.

მიყვარხარ ისე, როგორც არასდროს

მიყვარხარ ისე, როგორც არასდროს,
დრომ ვერ ჩააქრო კორიანტელი,
მე უბედობას თითქოს ვთამაშობ, -
შენთვის დავანთე ყველა სანთელი.