ხანმოკლე არის ქვეყნად სიცოცხლე

სული მიფრინავს, როგორც პეპელა,
ხანმოკლე არის ქვეყნად სიცოცხლე,
და რამდენ ბოროტ და რამდენ კეთილ
საქმეს ასწრებს და მძევლად გვიტოვებს.

მენატრები, მერე როგორ ავიტანო ( სიმღერა)

მენატრები, მერე როგორ ავიტანო,
უშენობის მხარზე მაწევს ზვავები,
გულში ზიხარ, დანთებული ნაკვერჩხალი,
სახეზე კი მომდებია ალები.
მთვარის შუქმა გამინათა ეზო-კარი,
აივანზე რომ გეძინა ტანკენარს,
დედოფალი უგვირგვინო
შენ ხარ მხოლოდ, ახლობლები
გეძახიან მზევინარს.
მზე ვინ არის შენთან,
ჩემო, ერთადერთო,
ოკეანის მარგალიტო, საუნჯე,
შენი სახე თან წამყვება სამარეში,
თვალთა ელვა დამბრმავებს, მამუნჯებს.

,

გიყვარდეთო საქართველო მუდამ!

გიხაროდეთ, სასოება იშვა, 
ჩვენს ოცნებებს მოუსხია ფრთები,
-"გიყვარდეთო, საქართველო მუდამ,
იცოცხლებს და იდღეგრძელებს თქვენით!"
-სამრეკლოა, აჟღარუნებს ეჟვნებს.

ძველმოდური ლექსი

-მიყვარხარო, ჩემო კარგო,
-მომაძახა ალუბალმა,
-შენნაირი ლამაზიო,
არის ფერთა გადასახვა,
პირი ვარდის კოკორს გიგავს,
თვალი იას, ლურჯთვალებას,
იასამნის სურნელი გაქვს,
მიჰყოლიხარ ქარის ნებას,
-გავუღიმე ჩემს მაქებარს,
ნიავს კოცნა გავატანე,
ტუჩი ტუჩსა შევაწებეთ,
მარტოობა ვასამარეთ!

ეფემერა

რთული არის საპოვნელად, 
ვეძებთ, ვეძებთ მთელი გულით,
გვშურს, თუ ვინმეს ეფემერა 
გახვევს თავის დიად შუქში.
ოცნებებში გაიტაცებს,
შემოახვევს თავის კალთებს,
აჭრის ზევით, მერცხალივით,
ბოლოს მიწას დაანარცხებს.

მოვიხდი სასჯელს

მე შენს სიზმრებში გავინავარდე,
მოვიმკე ყანა, დავკრიფე ვარდი,
და დავრჩი შენში, როგორც სახადი,
ამისთვის ალბათ მოვიხდი სასჯელს.

ჩამომეცალეთ, ყვავებო!

სევდამ ჩამიკრა თვალი,
ყალბად მიცინის, ვხედავ,
უნდა მიმიღოს სახლში,
მერე მაგინოს დედა.
ცრემლი მაწვიმოს სახიდან,
ვიძახდე, ვაი, ჩემს თავს,
სასო წამართვას, დამაგდოს,
წამების ცეცხლი მედვას,
მივხვდი, ყალბია ღიმილი,
სევდას რა უნდა ჩემთან,
ჩამომეცალეთ, ყვავებო,
უნდა გიტიროთ დედა!