მაცივარი (მოთხრობა)

   ჩემი უფროსი ვაჟის დაბადების აღსანიშნავად ბაბუამისმა, ვისი სახელიც დაერქვა პატარას, გადაწყვიტა დიდი ნადიმის გამართვა. სახლში ერთი პატარა მაცივარი გვედგა, დედამთილი სულ იმას ჩიოდა, ძველია, უვარგისი, უნდა შევცვალოთო. არ ვიცი, რა მოხდა, ღვთის თუ კაცის ხელი ერია ამ საქმეში, უეცრად,  ეს პატარა მაცივარი გაფუჭდა და ძეობისთვის გადადებული ფული ახლი მაცივრის შეძენას მოხმარდა. თავიდანვე არ მომეწონა, აზერბაიჯანის გამოშვება იყო (არ აქებდნენ), თანაც წუნი ჰქონდა, საყინულე ფიფქს იკეთებდა. დედამთილს ვუთხარი, გამოცვალეთ-მეთქი, მაგრამ ვერაფერს გავხდი. ძლივს მომიტანია სახლში და მაგას უკან ვეღარ წავიღებო, მაშინ, 1988 წელს, მაცივრის ყიდვა არც ისე იოლი იყო, როგორც დღეს. წუნიანი მაცივარი მალე გამოვიდა მწყობრიდან, საყინულეში თოვლი გროვდებოდა, თვეში ერთხელ გამოწმენდა ჭირდებოდა, დავიტანჯეთ, გავიდა 25 წელი, მაცივარი კი მაინც ვერ გამოვცვალეთ უსახსრობის გამო. ბოლოს, რომ იტყვიან გაგიჟდაო, ასე მოუვიდა ჩვენს მაცივარსაც, საშინლად ხმაურობდა, გრუხუნებდა, გული შეგვიღონა, სტუმარს გული უსკდებოდა, უცაბედად ღმუილს რომ მორთავდა. თავის მნიშვნელობას გვახსენებდა, უჩემოდ, ნეტა, რას იზამთო?! მოკლედ რომ ვთქვათ, თავისი "ამბიციებით" თავი მოგვაბეზრა. როგორც იქნა, შარშან, ნაახალწლევს, გადავწყვიტე, ახალი მეყიდა, ძველი კი - გადამეგდო. არ ვიცი, რა მოხდა, თითქოს იგრძნოო, მაცივარი მიყუჩდა, უხმაუროდ დაიწყო   მუშაობა,  მაგრამ ამ შელახული, ადგილ-ადგილ დაჟანგული, მოდიდან გამოსული ნივთის ყურება აღარ შემეძლო და ახალი მაცივარი მოვიტანე სახლში. დიდი, ლამაზი, იაპონური. მიუხედავად მისდამი სიმპათიისა, ტევადი არ აღმოჩნდა, გადავწყვიტე, პროდუქტების ნაწილი ისევ ძველში შემენახა, დროებით. მისთვის საქმე მაინც მოინახა, ისიც წყნარად, მშვიდად, უდრტვინველად განაგრძობს მუშაობას დღემდე, თითქოს ეშინია არ გადამაგდონო.

ათოვდა არმაზს

ათოვდა არმაზს, ოშკსა და ბანას,

თოვლი ეფინა გმირების საფლავს,

ფიფქი ცვიოდა ყვავილთა ნაცვლად,

მღეროდა მიწა ჯადოსნურ ზღაპარს...
ზვავს ჩაეხერგა ოშკი და ბანა.

სევდა ფარული

არავის ისე არ უყვარხარ, ვით მშობელ დედას,
არავინ მოგთხოვს ქვეყნად პასუხს მხოლოდ თვალებით,
უსიტყვოდ იღებს შენს სხეულში სათავეს სევდა,
უცხო თვალთათვის უჩინარი, დარდი ფარული.

თავს დამიარე, ქარო!

თავს დამიარე ქარო, შემომაფრქვიე ია, -
ლურჯი ზმანება ჩემი, ნაზი ოცნება ჰქვია,
ამევსოს თვალი მინდა სინანულით და ცრემლით,
თავს დამნათოდეს მთვარე, მასთან შეხვედრას ველი.

ლუტეციას პოეზია

პოეზია ლუტეციას ქაღალდივით უკეცია,
ქარაგმა და ქარგა-ზმები ყველა ლექსში უთესია,
გამოიღებს შრომა ნაყოფს, დაფნას მუხის ხეზე ამყნობს,
თუ კარგია საძირკველი, შენებასაც მისგან ველით.

ვიხსენებ დედას

დღეს უცნაური იდგა ნათელი, -
თეთრი ვარდები ვიხილე წყებად,
ტანში დამივლის მე ჟრუანტელი, -
თოვლი სწვევია ზედაზნის ზეგანს.
ეკლესიის თავს ახურავს ქუდი,
ვარდები წვანან მრავალჯერ წყებად,
მუხლზე დამდგარა ჩემი წარსული,
უძღები შვილი ვიხსენებ დედას..

მწყემსი იყო ჩვენი ღმერთი

გზას იკვლევდა ცხვრების ფარა,
მწყემსი იყო ჩვენი ღმერთი,
მზე რომ დაბლა დაიხარა,
ჩაიმთხვლია ცხვარმა ფერდი.
მაშინ ღმერთმა ანგელოზი
მიუჩინა ყოველ შვილსო,
დაუბარა, ააცდინე
ეშმაკსა და გასაჭირსო,
მაგრამ ცხვარი ურჩი არის,
ვერ შეიცვლის თავის ნირსო,
ერთეულებს ძალუძთ მხოლოდ
ცოდვებს თავი გაარიდოს.