სამაჩაბლოში დაღუპულებს

ცისკრის ვარსკვლავმაც დაკარგა ფერი,
ვეღარ ანათებს მნათობი წყვდიადს,
ფერუმარილი დააკლდა ქედებს,
შენ კი, თვალები შემოგრჩა ღია.
გაყინულ გუგებს მზის შუქი აკრთობს,
ხორცი დაადნო ციურმა ცვარმა,
მამაცი გული სამშობლოს ერგო,
სულს ვაჟკაცობის უღელი ადგას.
ერთი წუთითაც არ დაგცდა კვნესა,
შენს სახელს იტყვის ლოცვებში ყველა,
ანგელოზები წარგიძღვნენ ზევით,
შენზე დაწერენ გმირობის ეტრატს.

სული შემიბერე, ღმერთო!

სული შემიბერე, ღმერთო,
გულში ნაკვერჩხალი იწვის,
ნუთუ დასრულდება ჟამი,
ნუთუ ვეღარ ვნახავ თბილისს.
ფიქრებს საქართველოს ცაზე,
ახლა დაემატა დედა,
ნუთუ ვეღარ ვნახავ აპრილს,
ნუშზე კვირტი როგორ სკდება.
ცეცხლი აღგზნებულა სულში,
ტანჯვის სამოსელში იწვის,
ნუთუ ვეღარ ვნახავ დედას,
ნუთუ ვეღარ ვნახავ თბილისს.

მოკვდა წარსული

მოკვდა წარსული, ნაფეხურებს ელის გაქრობა,
თლილი ბროლიდან მიმოფანტულ ნატეხებს ვხედავ,
ჰყავი წყალობა, გვაპატიე, ღმერთო, ცოდვები,
ტანჯვის შვილნი ვართ, გულდამწვარი ლაპარაკს ვბედავ.
ხეთა რიგებად ეჯარება "სამებას" მრევლი,
ცისკარს შეჰყურებს ამბოხებულ გმირთა სულები,
საკურთხეველთან მოფრენილა ანგელოზთ გუნდი,
გალობით უნდა დაგვაფრქვიოს მადლი ულევი,
მაგრამ ვერ ხედავს კაცის მოდგმა ტანჯვას მამისას,
დედის ცრემლები გადმოღვრილა უმწეო მსხვერპლად,
სატანა ისევ დაბოგინებს ღვთიურ მიწაზე, -
კაცი კი, კაცზე დაბოღმილი, ვერაფერს ხედავს.

ხარისფერი განთიადი შემობრძანდა

ხარისფერი განთიადი შემობრძანდა,
თავი უდევს გაზაფხულის სათუთ მკერდზე,
ატმის ყვავილს ტუჩზე საცხი შეაპარა,
მთებზე ოქროს ასოებით ლექსებს წერენ
მ ზ ი ს  ს ხ ი ვ ე ბ ი.
ჭალებიდან სალამურის სტვენა ისმის,
მწყემსს მშიერი საქონელი მიაბარეს,
დედამიწამ ზურგი ცოცხით მოიფხანა...
საოცარი სურნელი აქვთ იასამნებს.

ბროწეული

მოწეულა ბროწეული, წითლად ღუის,
მძივებივით დაეკიდა ხეებს მკერდზე,
ხან ყვავილებს აუშლია ვნების ცეცხლი,
ხან ნაყოფით გვტაცებს თვალს და მიჯნურს ეძებს.
გზნების ცეცხლო, შემოდგომის ზეიმია,
ატლას-კაბით შემობრძანდი, სტუმრებს ველით,
კომშს და ყურძენს ხონჩა კოხტად გაუწყვიათ,
შენ ხელები ძოწის თვლებით დაგვიმშვენე.

მე შენ გელი!

სასწაულის მოლოდინში გავიღვიძე,
ვხედავ, თოვლმა გადაბარდნა მთა და ველი
და ბუხრიდან წამოსულმა კვამლის ჭავლმა
თეთრ ღრუბლებზე დააწერა "მე შენ  გელი!"

თუ როგორც ადრე...

თუ როგორც ადრე...

ხანძთის გოდებას გაძარცვული 

სევდით ვპასუხობთ,
ტაო დაგვკლდა,  ეს ქვეყანა, 

ვერ იშრობს ცრემლებს,
ჯვრით ხელში მკვდარი დასაფლავდა 

ჩემი ბებია,
მუხლზე დაჩოქილ ჩვენს წინაპრებს 

წაართვეს ნენე.
ვარსკვლავთმრიცხველო, გადახედე 

ამ ზეცის რუკას,
ნუთუ ვერ ხედავ ჩვენს მომავალს, 

რა გველის მერე?!
ფეხზე დამდგარი საქართველოს 

დროშა ფრიალებს,
თუ როგორც ადრე, მატიანეს 

სულ სხვები წერენ?! 

მაია დიაკონიძე

1.12.2013 წელი