პატიმრის დღიურიდან

სარკმელთან ორნი დავრჩით
და ზამთრის პეიზაჟს ვუყურებთ,
ვიყავით ბევრნი, ახლა ორნი ვართ.
სახეებს ვეღარ ვარჩევთ,
ნეტავ, რისი ბრალია,
ასეთი უსახურია გარეთ ყველაფერი,
თუ ჩვენ დაგვაკლდა თვალში?
სენტიმენტალურები გავხდით,
ეს ცხოვრება გვატირებს,
ამას წინ ბიჭების ამბავი
მოვისმინეთ ტელევიზორში,
ცრემლებს ვეღარ ვიკავებდით,
კაცმა არ უნდა იტიროს!
სარკმელთან ჩვენ ორნი დავრჩით,
ნეტავ სად არიან სხვები?
თუ გარეთ არიან,
ღმერთმა დაულოცოთ გზები,
წასულების ცხონება იყოს.
სარკმელთან ჩვენ ორნი დავრჩით...

არ მითხრა...

არ მითხრა, ისევ მოთოვსო ძლიერ, -
თოვლმა ჩახერგა სავალი გზები.
მინდა, გადავწვდე გაყინულ ქედებს,
შენთან მოვფრინდე ჯვარცმულის რწმენით.
სიკვდილს ეძებდა შენი სხეული
უკანასკნელად რომ გნახე შარშან,
სისხლიან ხელებს მადებდი მხრებზე
და უთავბოლოს ყვებოდი ზღაპარს.
თოვლმა ჩახერგა შენამდე გზები,
ჩატეხილ ხიდზე დუმილი დარჩა...

შენ

დუმილში გახსნილ ჩაის მივირთმევთ
და მზეს ვუყურებთ, როგორც დინამიტს,
შენ გაზეთს გაშლი, მე კი - წერილებს,
ასჯერ, ათასჯერ გადაკითხულებს.
პოლიტიკური ამბების გზამკვლევს
ფერმკრთალ სახეზე ღიმილი გიკრთის,
მეათასეჯერ "ვამარცხებთ" რუსებს,
მე კი - ლიმონით ვაზავებ ბისკვიტს.
ისევ ოცნებობ ნახო კორიდა,
სისხლისფერ ხარებს დააჭრა რქები,
ერთად გავივლით ყველა ბილიკებს, -
მე შენს მეგობრად ბოლომდე ვრჩები.

მინდა, რომ ლექსმა შემაჟრიალოს

მინდა, რომ ლექსმა შემაჟრიალოს,
შემაზანზაროს, გულით მატიროს,
ჩემი გრძნობები გაიზიაროს,
არ მაპატიოს, არ ჩამატიოს
ერთ მუჭში, ქარად გადამაქციოს,
ცაზე ვარსკვლავად შემომაფრქვიოს,
ვარდის ფურცლებად გაშლილ ბაღნარში
ნაზ სხივად ღამე რომ გავათიო.

დამჩნევია ჩვენს თვალებს დაღლა

თუნუქის სუნი  შერევია ასფალტს და მიწას,
თხრიან ბალახებს, ამზადებენ კუბოს და საფლავს
და უჰაერო ქალაქების ქუჩა-ბილიკით ავყავართ მაღლა,
სად უკეთ ვხედავთ, დამჩნევია ჩვენს თვალებს დაღლა.

გარეთ ნიღბების ზეიმი არის

თითქოს ნაჭუჭში ვარ ჩაკეტილი, -
ვაწყდები კედლებს და სუნთქვა მიჭირს,
დახურულ სივრცეს თვალებით ვიჭერ
და მოლოდინში ღამეებს ვითვლი.
აკვნის არტახებს გადაჩვეულმა
მინდა გავტეხო ცარცის ნაჭუჭი,
მკლავებს უღონოდ კედლისკენ ვიშვერ, -
უსამართლობის შედგა აღლუმი.
გარეთ ნიღბების ზეიმი არის,
მკერდში ტკივილი უჩუმრად კვდება,
ტანჯული სული გაარღვევს კედლებს,
სიცოცხლის ძალა შეარყევს ნებას.

გურულ სატრფოს! (სიმღერა)

გურიიდან შენ ღიმილი მომაგებე,
გამიცინე შენი ბროლის კბილებით,
დაგიჯერო, შენი ტრფობა გადამარჩენს,
თუ ამ წელსაც უიმედოდ ვიქნები?
ვითომ, ვითომ, მიყვარხარო, მეუბნები,
ვითომ, ვითომ, უჩემობა გაწვალებს,
ვითომ, როცა აყვავდება ალუბლები,
იმ დროისთვის საპატარძლოდ მამაზადებ,
ვითომ, ვითომ, რატომ უნდა დაგიჯერო,
ვითომ ჩემი სიყვარული გწყურია,
მალე მოვა, მობრძანდება გაზაფხული,
და ჩვენს ქორწილს გადაიხდის გურია.