სად ხარ, ძმაო!
შენს სახლს გვერდზე ჩავუარე,
პირდაღმა წევს შავი ძაღლი,
რას ვნახავდი სხვა უარესს,
იავარქმნილს დროის ძალით.
დამედევნა ძეძვი საწყლად,
დამადინა ცრემლი ცხელი,
უშენობა მე ცა მწარა,
მომეძალა სევდა მწველი.
ჯაგ-ეზოში ვნახე ერთი
ხე წითელ მზედ დანთებული,
არც ნაკლები და არც მეტი, -
ბრიალებდა ბროწეული.
სად ხარ, ძმაო, ვის ცას შესტრფი,
გაგილეწავს ვისი კალო...
კვლავ ხმაურით გიხმობს თერგი,
უარი არ შეუთვალო.
მაია დიაკონიძე
16.02.2026 წელი
No comments:
Post a Comment