ამან გამახელა მე!
ვეღარა ვწერ უკვე ლექსებს,
ვეღარ ვავსებ ხელადებს
პოეზიის ნაზი შუქით,
ამან გამახელა მე.
სადაც ლაღად სტვენდა შაშვი,
ჰანგს ვისმენდი ჟღერადებს,
ახლა იქ მჭირდება საშვი,
ამან გამახელა მე.
მაინც მზის მეხოტბედ დავრჩი,
შევხარი მის ფერადებს,
თუმც ვერ ვიღებ ჩემ წილ არჩივს,
ამან გამახელა მე.
ვერ მიხილავთ ეშმას ნავში,
თუნდ დამიგოს მე მახე...
ვით ბალახი გზაზე, გავშრი,
ამან გამახელა მე.
მაია დიაკონიძე
7.02.2026 წელი
No comments:
Post a Comment