მთა-ველო, არაგვიანო!
გული დამწყვიტე, ცხოვრებავ,
მუდამ ფეხს ითრევ, გვიანობ,
ან თუ მელის მე ცხონება,
მთა-ველო, არაგვიანო?!
შენთან დარჩენა მწადია,
განა კი ტყუილად ხმიანობ,
ჩქერები ხელებს მაწვდიან,
კარი შენთან მაქვს ღიაო.
ჩაგეკვრი, ჩაგეკონები,
აქ არ კი მიმიღიანო,
მამთხვიე იის კონები,
შენ ტალღა ღიღინიანო.
მაია დიაკონიძე
29.04.2026 წელი
No comments:
Post a Comment